สุโขทัย…อีกเมืองแห่งประวัติศาสตร์ จำได้ลางๆว่าเคยมาเยือนเมื่อครั้งยังเด็ก พร้อมรูปถ่ายยืนยันเพียงไม่กี่ใบ ความทรงจำกับสถานที่งดงามแห่งนี้ดูพร่าเลือน ตั้งใจไว้ว่าจะต้องกลับมาเยือนอีกครั้งให้จงได้ แล้ววันนี้ก็ได้มีโอกาสมาเยือนซักที โบราณสถานอันงดงามทิ้งร่องรอยแห่งความรุ่งเรืองในอดีตให้เราได้ชื่นชมกัน

วันนี้เราได้ไกด์เป็นคนพื้นที่พาเราไปทำบุญตั้งแต่เช้า ได้สัมผัสกับประเพณีของชาวไทยในต่างแดน อีกทั้งพาเราไปลิ้มลองอาหารพื้นเมือง เลือกซื้อของที่ระลึก และชุดไทใหญ่มาใส่ถ่ายรูปจนคนมองกันตลอดทาง ได้เดินชมเมืองเชียงตุงพร้อมมีไกด์กิตติมศักดิ์คอยอธิบายให้ข้อมูลเราตลอดทางจนเย็นย่ำค่ำมืดกันเลยทีเดียว

“พี่ปีนี้เราไปเยี่ยมสองตายายที่เยอรมันกันไหม” ฉันเอ่ยชวนสาวหมวยอย่างพี่เง๊กไปเยี่ยมเจ้านายเก่าที่เกษียนแล้วกลับไปอยู่ บ้านเกิดที่มิวนิค

“ไปสิ ชวนป้อมไปด้วย” ง่ายกว่าที่คิดไว้เยอะ ฉันจัดการโทรไปชวนป้อมอีกคนหนึ่ง ป้อมตอบตกลงทันทีโดยไม่ต้องเสียเวลาคิดอีกคน แต่ละคนช่างใจง่ายอะไรกันอย่างนี้ หลังจากได้สมาชิกครบ แผนการเยี่ยมเยียนสองตายายบวกกับแผนเยือนเมืองอื่นที่อยู่ไกล้มิวนิคๆก็ ถูกร่างขึ้นมาอย่างเมามันโดยมีคนร่วมด้วยช่วยกันคิดกันหลายคน เพื่อนบางคนบอกให้ไป เยอรมัน-อิตาลี-สวิส บางคนก็บอกให้ไปฝรั่งเศส ถกเถียงกันหลายตลบจนพวกเราต้องงัดเอาแผนที่ยุโรปขึ้นมากาง สุดท้ายสรุปกันที่ มิวนิค-ปราก-เวียนนา ซึ่งเห็นจะเป็นเส้นทางที่เหมาะสมเป็นที่สุด

เย็นย่ำและค่ำคืนของวันที่ 8 สค ฉันบังเอิญ ต้องเดินอยู่ตามลำพัง ในเมือง อุบุด (Ubud) ด้วยความไม่ตั้งใจนัก เพราะพลัดหลงกับกลุ่มเพื่อนสาวอีกห้าคน เพราะฉันมัวแต่แวะหามุมถ่ายรูป หลังจากเดินตามมามองหากลุ่มเพื่อนที่เดินไปก่อนล่วงหน้ามาซักพักก็ไม่เจอ ฉันจึงตัดสินใจเดินเที่ยวเล่นคนเดียว หาร้านอาหารนั่ง Dinner คนเดียว และ หาตั๋วเข้าชมระบำบาหลี หรือ บารอง คนเดียวเช่นกัน ระหว่างทางเดินไปเดินมาในถนนมังกี้ฟลอเรส พบเห็นแท็กซี่ (ชาวบาหลีเรียกทั๊กซี่) ได้ทั่วไปคอยร้องเรียกนักท่องเที่ยว ฉันเองก็โดนเรียกทุกจุด มืดแล้วเขาไม่คิดกันบ้างเหรอว่านักท่องเที่ยวจะนั่งรถไปไหนมากกว่าเดินเล่น อยู่แถวนี้ดีกว่า อันนี้ฉันคิดในใจด้วยความสงสัย ตอนเดินกลับ สามทุ่มกว่า ๆ ก็ยังเรียกอีก จะให้ฉันไปไหนกันนักหรือพ่อคู้ณ..