ลาวใต้ ปากเซ จำปาสัก

มื้อเช้าที่อุบล

ทริปนี้มีเวลา 5 วัน / เพื่อนร่วมทริป นพ เจี๊ยบ แว่น และกาย ออก เดินทางจาก กรุงเทพฯถึงอุบลฯ ตอนตีห้าครึ่ง แวะนัดพบกับเพื่อนเอ็ม (เพื่อนที่มหาวิทยาลัยและพักหอ นศ. เดียวกัน) ที่ไม่ได้เจอกันมานานมาก ระหว่างรอรถอินเตอร์บัส รอบ 09.30 น. เอ็มพาไปกินก๋วยจั๊บญวน ราคา 25 บาท/ชาม ซึ่งพวกเรายังไม่รู้ว่าต่อไป เราจะต้องไปเจอเฝอที่ลาวในราคาชชามละประมาณ 60 บาท เอิ้ก ก ก.. (15,000 กีบ) 09.30 น.

รถอินเตอร์บัส อุบลฯ- ปากเซ (ราคา 200 บาท + passport) เริ่มออกเดินทางใช้เวลาเกือบ ๆ 3 ชม. ถึงปากเซ เราต่อรถตุ๊ก ๆ ประมาณคนละ 40 บาท ไปท่ารถหลักแปด ควรต่อรองมากกว่านี้ เพราะมีเพื่อนร่วมทริปเหมามาได้ถูกกว่านี้ 3 คน ประมาณ 20,000 กีบ (ถ้าจำไม่ผิดนะ) ในรถตุ๊ก ๆ นี้ เราได้เจอเพื่อนใหม่คนไทย คือ ท๊อฟฟี่ และดิว ถึง หลักแปด

ระหว่างทางรถยางแตก

เราต้องต่อรถไปบ้านนากะสังเพื่อข้ามเรือไปดอนเดชกัน ถ้าจะไปดอนคอนสามารถลงที่ดอนเดชแล้วเดิน หรือขี่จักรยานไปได้ ต้องรอรถออกในช่วงบ่ายสองกว่าๆ จึงแวะหามื้อเที่ยงรองท้อง ที่นี่มีเฝอเนื้อ ส้มตำ และไก่ย่างแห้งมากกก..ก เหมือนกลัวไข้หวัดนกเลย ปีกฟีบมาก 55++ เมื่อกินเสร็จ ออกมาเดินสำรวจระแวกใกล้ๆ นั้นจะมีร้านขายอุปกรณ์ก่อสร้างสองห้องเค้ารับแลกเงิน เราจึงแลกกันที่ร้านนี้ เพราะราคาก็สมน้ำสมเนื้อดี ราคา ณ เมย์เดย์ปี 51 (1 bht=278 kib) เมื่อได้เวลารถออกก็ไปตามหารถกัน เราเลือกไปรถ local bus ซึ่งก็คือสองแถวบ้านเรานี่เอง เป็นรถขนสัมภาระ ปูน น้ำดื่ม สารพัดจะขน ฯลฯ เราตกลงร่วมทริปกันตอนนี้ เรามีพรรคพวกรวม 6 คนแล้ว รถใกล้ออก มีหนุ่ม ๆ คนไทยตามมาขึ้นรถอีก 3 คน ซึ่งต้องนั่งบนกองสัมภาระและถุงปูน คุยไปมา หยอกล้อกัน “เฮ้! นายมาทั้งชุดทำงานเลยเหรอ?” “ครับ พวกผมเก็บกระเป๋าแล้วมาเลย ไม่มีแผนไรทั้งนั้น กะมาหาที่กินเหล้ากัน แล้วพวกพี่กะจะไปไหนกันบ้าง” พอเราเล่าแผนการเดินทางให้ฟังจบ ชายหนุ่มทั้งสามด้วยความใจง่ายตอบสวนมาว่า “ตกลงพวกผมไปกับพวกพี่ด้วยนะ” “กร๊ากกก.. ได้เลย”

ถึงบ้านนากะสัง พระอาทิตย์ตกพอดี

เบ็ดเสร็จแล้ว ทริปนี้มีสมัครพรรคพวกทั้งหมด 9 คน ดังนี้ นพ เจี๊ยบ แว่น กาย ฟี่ ดิว แพ ต่อ และเต้ย ระยะทางจาก หลักแปด ถึง บ้านนากะสัง ระยะทางประมาณ 160 km. (ราคาค่าโดยสาร ประมาณ 160 บาท ต่อคน) ระหว่างนั่งไปได้คุยกับคุณลุงที่ทำธุรกิจค้าพลอยแกเป็นคนไทยที่แต่งงานกับ แม่หญิงลาว คุยกันหลายเรื่อง ระหว่างทางจะมีชาวบ้าน เอากล้วยจี่ ข้าวเหนียว ไก่ นก ย่าง มาขายให้ถึงรถ อุดหนุนกล้วยจี่ไปไปไม้นึง ราคาพันกีบ นั่งไปได้สักครึ่งทาง ปั้ง! ฝุ่นตลบ แล้วรถก็ชลอลง “ยางแตกคร้าบ ลง ลง ลง” คนรถลงมาเปลี่ยนยางกัน พวกเราลงมาเก็บภาพแบบนักข่าวเลย มันดี มีครบทุกรสเลยนะ แต่ในใจแอบคิด “เอ..จะ ไปทันพระอาทิตย์ตกมั้ยน๊อ?? คืนนี้ยังไม่มีที่พักเลยน๊า?? เอ้า..เป็นงัยเป็นกัน ขำ ขำ..” เลยแอบเก็บภาพเพื่อน ๆ ในทริปในระหว่างรอเปลี่ยนยางกันอยู่ แถมคุณลุงคนไทยไว้ที่หัวแถว ระหว่างนี้ ก็ลอบสังเกตเห็น ยางอะหลั่ยที่ท้ายรถสองแถว เฮ้ย! ไม่ มีดอกยางเลยอะ ที่บ้านเราเอาไว้ที่ท่าเรือลดแรงกระแทก เสียดสีของเรือนี่นา โอ้ววว ..

อาทิตย์อัสดงที่สีพันดอน

แล้วเราก็เดินทางทางต่อถึงท่าเรือบ้านนากะสัง ประมาณ 17.30 น. ข้ามเรือไปดอนเดชกัน ราคาคนละ 20,000 กีบ (มารู้จากคนเรือว่า คนละ 15,000 กีบ นะ โดนหลอกกินหัวคิวแล้ว เหอ เหอ) ค่าเดินทางแพงมากเพราะน้ำมันขึ้นราคาช่วงก่อน ปั๊มต้องปิดตัวลงเพราะไม่มีน้ำมันให้ขาย ราคาอยู่ที่ราว ๆ ลิตรละ 12,000-15,000 กีบ แล้วแต่ว่าเติมที่ไหน แต่ถ้าที่เกาะดอนเดชก็ 15,000 (ลิตรละ 60.- แป่วววว) ถึงดอนเดชก็โพล้เพล้มากแล้ว แยกย้ายกันหาเฮือนพัก ได้ที่พักน่ารัก ๆ ทุกห้องเป็นอิสระต่อกัน มีระเบียง เปลญวน วิวเป็นทะเลสาบสีพันดร สวยมาก ห้องน้ำรวม ราคาคืนละ 20,000 กีบ ประมาณเกือบๆ 80 บาท เก็บของเสร็จ อาบน้ำอาบท่านัดกันออกมากินข้าว แถวๆ หน้าหาด ร้านค้าที่นี่เค้าติดละครบ้านเรามาก เรียกเก็บตังค์ยังไม่สนใจ ตอบกลับมาว่า รอให้โฆษณาก่อนนะ 55 หลังทานอาหารเย็นเสร็จ พวกเราก็ตกลงวางแผนสำหรับวันพรุ่งนี้ ซึ่งเราจะไป คอนพะเพ็ง (ไนแองการ่าแห่งเอเซีย) และหลี่ผีกัน

สี่พันดอน

เราซื้อทริปคอนพะเพ็ง ไปด้วยรถ เนื่องจากเป็นช่วงน้ำหลาก อันตรายไม่ควรไปด้วยเรือในช่วงนี้ ในราคาคนละ 40,000 กีบ ราคานี้เนื่องจากเหมา 9 คน ถ้ามาสองคนจะประมาณคนละ 65,000 กีบ และที่นี่เราได้รู้จัก คุณซัย (โทนี่ จา) ที่เป็นไกด์ให้ แปด โมงเช้า รวมพลครบเก้าคนแล้ว ออกเดินทางด้วยรถตู้ไปถึง คอนพะเพ็ง สวย ใหญ่โตมากสุดสายตา เกินอธิบาย ห้ามลงเล่นน้ำ อันตรายมาก (ดูภาพประกอบ http://guygy.multiply.com/photos/album/11#) (ดู VDO ได้ที่ http://guygy.multiply.com/video/item/5) ระหว่างที่เดินลัดเลาะโขดหินนั้น เราและท๊อฟฟี่ก็มีแอบลื่น ขาแข้งเขียวช้ำบวม พอเป็นที่ระลึกจากคอนพะเพ็ง ในช่วงขณะที่ลื่นนั้นในใจเรากลัวมาก ประกอบกับน้ำเชี่ยว แรง และเราอยู่ที่สูง ในใจคิดแต่ว่า “ฉันตายที่นี่ไม่ได้นะโว้ยย..ย” พออยู่ในที่ปลอดภัยแล้วก็หันมาถาม ฟี่ว่า แกคิดไร ฟี่ตอบว่า “ไม..ต้องเปงกรูฟะ ที่ลื่นเนี่ย.. 555″ แล้วเราก็หัวเราะชอบใจกัน เดินแข้งช้ำเขียวปูดระบบ หุหุ

โทนี่จา ไกด์ฮีโร่ของเรา

มีฉากแอบประทับใจคุณซัยอยู่ชอตหนึ่ง ตอนที่ ซัย ถือขวดน้ำโพลาริสให้เราแล้วสายกับตัวขวดหลุดออกเป็นอิสระต่อกัน แน่นอนว่ามันล่วงหล่นลงไปในน้ำตกที่ใหญ่ แรง เชี่ยวกราก ตรงหน้า ไหลลื่น ปื้ด ๆ ไปเลย เราหันไปเพราะ ซัย จะลงไปเก็บ เรารู้สึกได้ถึงความรับผิดชอบต่อของๆ เรา (ลูกค้าน่ะ) เราได้แต่ร้องห้าม ถึงแม้ว่า เค้าจะมีความเชี่ยวชาญ มีวิชาตีนตุ๊กแกก็ตาม แต่อย่างไรก็ไม่ควรเอาชีวิตมาแลกกับขวดน้ำ ขวดละ 20.- ของเรา เราร้องห้ามจนเสียงหลง ไม่แม้แต่จะอายเลยล่ะ เพราะเค้าก้าวตามขวดน้ำไปเรื่อยๆ จนขวดน้ำไหลไปเร็วมากกว่าที่ ซัย จะตามทัน จึงหยุด และหันมามองหน้าเรา เราได้แต่บอกว่า “ช่างมัน ไม่เป็นไรนะ” แต่สิ่งที่ ซัย ตอบเรากลับมา มันทำให้เราหน้าชา ซัยตอบว่า “มันเป็นขวดพลาสติคนะ” ..พอจะเดาออกมั้ยว่าตอนนั้นเรารู้สึกอย่างไร ..ความห่วงของเรามันกลายเป็นเรื่องเล็กไปเลย เมื่อเค้าตรองถึงผลกระทบต่อธรรมชาติบ้านเค้าน่ะ

จะคิดมั้ยน๊อว่า..โธ่!..ยัยเบื้อกเอ๊ย..ผมก็กลัวตายนะ ร้องอยู่ได้รึป่าว 55 (ชีวิตนะเฟ้ยย..ไม่ให้ใครเสี่ยงทั้งนั้นแหละ)

กระโดด (สังเกตุคนขวาสุด)

แล้วก็ขึ้นมาจากน้ำตก เดินเล่นถ่ายรูปกระโดดตัวโยน ฮาดี นายต่อผู้มีร่างใหญ่สุดกลับกระโดดได้สูงสุดแฮะ..แวะทานอาหารกลางวันเป็นเมนูปลาน้ำจืดแถวนั้นและรอรถมารับกลับไปดอนเดชกัน

กลับมาถึงดอนเดชเกือบๆ บ่ายสอง รีบเช่าจักรยานคันละ 10,000 กีบ แล้วรวมตัวกันเป็นแก๊งค์จักรยานแฟนฉัน ถีบกันไป หลี่ผี หรือน้ำตกสรรพมิตร สวยงามมาก ใหญ่โต เป็นเกาะแก่ง โขดหินไกลสุดลูกหูลูกตา น้ำเป็นสีเขียว แดดจัดมาก แต่สวยแปลกตาคุ้มจริง ๆ (ดูภาพประกอบ http://guygy.multiply.com/photos/album/12) ระหว่างทางกลับแวะถ่ายรูปหัวรถจักรสมัยโบราณ เด็กนักเรียนเดินกลับบ้านสะพายฟืน (หุงต้ม) และวิว วัว ควาย กันมาตลอดทาง สนุกสนานแวะเล่นน้ำกันที่เฮือนพักของสามหนุ่ม ซึ่งเป็นฝั่งพระอาทิตย์ตก สวย ชิลล์มาก กินส้มตำ ไก่ทอด แล้วไปต่อร้านอาหารอินเดียที่หน้าหาดกัน กินโรตี และนาน ตบด้วยเบยลาว (แอบงงนิดนึง..ไหงเป็นร้านอาหารอินเดีย เฉลยคือ มันดูคึกคักที่สุด) อ้อ..แมงเม่าเยอะมากแอบลงไปนอนแช่เบียร์ในแก้วเราด้วย..ก่อนกลับมาต่อเบียร์ที่เฮือนพักสามหนุ่มพร้อมกับเพื่อนชาวญี่ปุ่นของแพ ขากลับเรา กะ แว่นต้องเดินกลับพร้อมสายฝนเปียกมากเพราะเอาเสื้อกันฝนออกมาไม่ทัน ทำได้แค่กางๆ บังฝนมา มืดก็มืด เปียกก็เปียก อ้อ..น้ำท่วมด้วยด้วยประมาณข้อเท้า..แล้วมาแวะหลบฝนต่อที่ร้านอินเตอร์เน็ตที่ ซัย ดูแลอยู่ ซัยให้ชาร์จแบตฯ กล้องและเช็คเมล์ฟรีด้วย อิอิ..ขอบใจหลายเด้อ..