onholiday.org » jeab

วงกลม สามชุก สุโขทัย ภูหินร่องกล้า ทุ่งแสลงหลวง ตอนจบ

jeab — Sat, 12 Dec 2009 14:47:32 +0000

วันนี้ว่าจะตื่นสายๆ แต่พวกเด็ก(บ้า) ส่งเสียงดังกันแต่เช้า จนในที่สุดเราก็ต้องลุกขึ้นมา เมื่อคืนยิ่งนอนไม่หลับด้วยสิ เพราะพื้นตรงที่กางเต๊นท์เป็นที่ลาด นอนไปซักพักตัวก็จะค่อยๆไหลลงมา ทำเอาต้องตื่นอยู่บ่อยครั้ง หลังจากตื่นมาล้างหน้าล้างตาเสร็จ ก็เก็บข้าวเก็บของ แล้วออกมากินข้าวกันที่ร้านดวงใจ ซึ่งเป็นร้านอาหารที่ตั้งอยู่ในเขตอุทยาน ก่อนออกไปชมลานหินแตกกัน เป็นลานหินขนาดกว้าง มีรอยแตกเป็นร่องเหมือนแผ่นดินแยก บางรอยก็มีขนาดแคบขนาดคนก้าวข้ามได้ บางรอยก็กว้างมาก สันนิษฐานกันว่ารอยหินแตกนี้น่าจะเกิดจากการโก่งตัว หรือเคลื่อนตัวของผิวโลก จึงทำให้พื้นหินนั้นแตกออกเป็นแนว

ผาชูธง

จากลานหินแตกเรามาแวะหาพี่พรทิพย์ที่ศูนย์บริการนักท่องเที่ยว พูดคุยกันอีกสักพัก ก็ขอตัวกลับพร้อมถ่ายรูปไว้เป็นที่ระลึก แล้วเดินทางไปชมลานหินปุ่ม ซึ่งตั้งอยู่ริมหน้าผาอยู่ห่างจากที่ทำการอุทยานฯ ประมาณ 4 กิโลเมตร ลักษณะเป็นลานหินซึ่งมีหินผุดขึ้นมาเป็นปุ่มๆ ขนาดไล่เลี่ยกัน ซึ่งน่าจะเกิดจากการสึกกร่อนตามธรรมชาติของหิน ถัดจากลานหินปุ่มไปไม่ไกล เป็นผาชูธง เป็นหน้าผาสูงชัน สามารถเห็นทิวทัศน์ได้ในมุมกว้าง

หลังจากถ่ายรูปเสร็จเราก็เดินกลับกัน มีนักท่องเที่ยวทะยอยกันมาเยอะแล้ว ระหว่างทางเดินกลับเราช่วยกันเดินเก็บขยะ ไม่ว่าจะเป็นถุงพลาสติก หลอดกาแฟ กระป๋องน้ำอัดลม ขวดน้ำพลาสติก ขวดเครื่องดื่มชูกำลัง เปลือกลูกอมต่างๆ มาคนละสิบกว่าชิ้น ยังนึกในใจว่าถือเข้าไปกินกันได้ แค่ถืออกมาทิ้งข้างนอกแค่นี้ไม่ได้เชียวหรือ ไม่ช่วยกันรักษาต่อไปคงสกปรกแย่เลย เดินมาจนถึงทางออก สวนทางกับนักท่องเที่ยวที่กำลังเดินเข้าไป ในถือของกินเดินกินกันไปด้วย แล้วก็นึกสลดใจ…กินเสร็จเค้าก็คงโยนทิ้งข้างในแน่ๆเลย

ก่อนจะเดินทางกันต่อเราแวะซื้อข้าวโพดปิ้ง แล้วก็เลยตัดสินใจกินข้าวกันเลยดีกว่าจะได้ไม่ต้องไปแวะหาร้านอาหารกันอีก แล้วเริ่มออกเดินทางกันประมาณบ่ายโมงครึ่ง รถขับผ่านโรงเรียนการเมืองการทหาร เห็นร้านขายของที่ระลึกอยู่ด้านหน้าแต่ก็ตัดสินใจไม่แวะดีกว่า มุ่งหน้าสู่ที่หมายถัดไป…ภูทับเบิก ด้วยกำลังซ่อมทางอยู่ทำให้ฝุ่นเยอะมาก เราขับผ่านหมู่บ้านม้ง แล้วแวะไปไหว้พระที่วัดป่าทับเบิก ขากลับเราแวะซื้อกับข้าวสำหรับไว้ทำอาหารสำหรับมื้อเย็น

ลานกางเต็นท์ภูทับเบิก

เราเดินทางต่อไปภูทับเบิก ถึงภูทับเบิกบริเวณทางเข้ามีทีร้านขายของที่ระลึกตั้งเรียงรายกันอยู่ เราเดินเข้าไปด้านในมีเต็นท์ตั้งอยู่มากมาย เดินขึ้นไปด้านบนมองลงมาเห็นทิวทัศน์เบื้องล่าง ภูทับเบิกเป็นอีกที่ที่ขึ้นชื่อเรื่องความหนาวและผู้คนนิยมมาชมทะเลหมอกกัน เราเดินถ่ายรูปเก็บบรรยากาศมาเรื่อย ๆ ก่อนจะลงมาหาซื้อมัน เพราะพี่นพอยากกินมันต้มขิง จากนั้นก็ออกเดินทางต่อเพื่อไปยังอุทยานแห่งชาติทุ่งแสลงหลวง เส้นช่วงแรกเป็นเส้นทางลงเขาที่คดเคี้ยวมาก มีโค้งติดๆกันหลายโค้งบ้างเป็นโค้งหักศอกที่ต้องขับด้วยความระมัดระวัง ฉันรู้สึกเวียนหัวจนต้องควานหายาดมมาดมแก้เวียนหัว ระหว่างทางก่อนถึงเขาค้อเราแวะซื้อของกันอีกนิดหน่อย

พระอาทิตย์ขึ้นที่ทุ่งแสลงหลวง

เราเดินทางมาถึงอุทยานแห่งชาติทุ่งแสลงหลวงประมาณ 5 โมงครึ่ง เดิมที่เราตั้งใจจะไปนอนที่ทุ่งนางพญา แต่สอบถามเจ้าหน้าที่แล้วบอกว่าไม่มีห้องน้ำ เลยเปลี่ยนแผนหันมานอนที่บริเวณใกล้ที่ทำการอุทยานแทน เราขับรถวนหาที่กางเต็นท์แล้วเริ่มทำอาหารเย็นกินกัน มีเจ้าหน้าที่มาถามว่า “อยากจะนวดตัวมั้ย” เราเลยตัดสินใจว่าพออาบน้ำเสร็จแล้วนวดตัวซะหน่อยก็ดีเหมือนกัน เต่ากับพี่กายไม่นวดด้วย เลยต้องรับหน้าที่ทำมันต้มขิงไว้ให้พวกเรากินกันก่อนนอน หลังจากนวดเสร็จเราก็ออกมานั่งคุยกันที่หน้าเต็นท์พร้อมกับกินมันต้มขิงฝีมือแม่ครัวจำเป็นจนหมดหม้อ เลยตัดสินใจต้มอีกหม้อหนึ่ง หลังจากนั้นก็แยกย้ายกันไปนอนตอนใกล้ 5 ทุ่ม ปล่อยให้เต่านั่งจิบยาดองกินบรรยากาศต่ออยู่คนเดียว

กาแฟยามเช้า

วันรุ่งขึ้นฉันตั้งนาฬิกาปลุกไว้ตอนตี 5 เพื่อจะไปดูพระอาทิตย์ขึ้น แต่อากาศที่หนาวเหน็บยามเช้า (ประมาณ10 องศา) ทำให้ต้องขอนอนทำใจต่ออีกสักพักก่อนตัดใจตื่นมาล้างหน้าล้างตา แล้วเตรียมอุปกรณ์สำหรับชงกาแฟและทำอาหารเช้าติดไปด้วย เราออกเดินทางไปที่จุดชมพระอาทิตย์ขึ้น มีกลุ่มคนมาถึงก่อนหน้าแล้ว เรามาถึงไม่นาน พระอาทิตย์ดวงกลมโตสีแดงก็ค่อย ๆ เคลื่อนตัวพ้นทิวเขามาอวดโฉมให้พวกเราได้ชมความงามกัน ไม่เสียแรงจริงๆที่ต้องลุกจากถุงนอนฝ่าความหนาวเหน็บออกมา

อาหารเช้ากลางทุ่งนางพญา

ระหว่างนั้นพี่แหม่มแอบเห็นคุณป้าคนหนึ่งใส่เสื้อพันธมิตร เลยเดินเข้าไปทักทาย คุณป้ามาเที่ยวกับครอบครัว ลูกคุณป้าก็เตรียมอุปกรณ์มาชงกาแฟเหมือนกันแต่ลืมเอากาต้มน้ำมา เราเลยให้คุณป้ายืมพร้อมหาเก้าอี้พับมาให้ แล้วนั่งต้มกาแฟใกล้ ๆ กัน คุณป้ายังแบ่งขนมมาให้เรากิน หลังจากต้มกาแฟเสร็จก็เลยเอามันต้มขิงมาอุ่นกินคลายหนาว แต่ปรากฏว่าเหลือแต่น้ำกับขิง เพราะเต่ากินมันหมดแล้วตั้งแต่เมื่อคืนนี้

ดื่มกาแฟและเก็บข้าวของเสร็จเราก็เดินทางต่อไปทุ่งนางพญา ขับรถขึ้นเนินแรกก็แทบจะถอดใจแล้ว แต่พี่นพไม่ยอมแพ้ให้พวกเราลงจากรถก่อน แล้วก็ขับขึ้นไปจนได้ แสงแดดรำไรยามเช้าที่ส่องทะลุผ่านใบสนลงมากระทบทุ่งหญ้าตลอดสองทาง มีดอกไม้เล็กๆขึ้นแซมอยู่เป็นระยะๆ ช่างสวยงามจับใจ อากาศเริ่มอบอุ่นขึ้นเรื่อยๆ จนต้องเริ่มถอดเสื้อออกทีละตัวๆ

ทุ่งแสลงหลวง

เรามาถึงทุ่งนางพญาประมาณ 8 โมงครึ่ง ก็หาที่ทางนั่งทำอาหารเช้ากัน โดยมีพี่แหม่มกับพี่กายเป็นแม่ครัว ส่วนคนอื่นๆก็คอยเป็นกำลังใจและเดินถ่ายรูปไปพลางๆ หลังอาหารเช้ากลางทุ่งหญ้าป่าสนเราเก็บอุปกรณ์เดินทางกลับมาที่ทำการอุทยานเพื่อเก็บข้าวของ อาบน้ำอาบท่า เตรียมตัวเดินทางกลับกัน

เที่ยงกว่าๆ เราแวะกินขนมจีนกันแถวๆเขาค้อระหว่างทางกลับเราเห็นป้ายโฆษณาร้านกำนันจุลอยู่เป็นระยะๆ และยิ่งเห็นป้ายถี่ขึ้นเรื่อยๆเมื่อใกล้ถึงร้าน ดึงดูดกันซะขนาดนี้คงไม่แวะไม่ได้แล้ว ด้านหน้ามีรถจอดมากมาย ด้านในผู้คนก็เดินซื้อของกันเต็มร้าน พวกเราเลยได้ผลไม้ น้ำผลไม้ กับเยลลี่ติดไม้ติดมือกลับมาด้วย หลังจากขับมาได้พักใหญ่ก็ให้รู้สึกง่วงนอนจนต้องแวะพักหากาแฟดื่มกันก่อน รถเริ่มเยอะมากแล้วเมื่อใกล้ถึงกรุงเทพ เราแวะกินข้าวเย็นกันอีกมื้อ ก่อนพี่นพจะแวะไปส่งทุกคนถึงบ้านโดยสวัสดิภาพ

ป่าสนทุ่งแสลงหลวง

วงกลม สามชุก สุโขทัย ภูหินร่องกล้า ทุ่งแสลงหลวง

jeab — Wed, 09 Dec 2009 23:10:18 +0000

ร้านกาแฟท่าเรือส่ง

แรกเริ่มเดิมทีเรามีสมาชิกร่วมทริป 4 คน ฉัน พี่นพ พี่แหม่ม พี่กาย นัดกันว่าจะออกเดินทางกันตอนหัวค่ำของวันที่ 9 แต่เต่าบอกว่าถ้าออกดึกหน่อยก็จะไปด้วยได้เพราะต้องเคลียร์งานให้เสร็จก่อน พี่นพเกรงว่าจะขับรถไม่ไหว เลยเลื่อนเวลาออกเดินทางเป็นตอนเช้าแทน หลังจากแวะรับทุกคนจนมาถึงบ้านสุดท้ายคือบ้านพี่กายซึ่งเรานัดไว้ 7 โมงเช้า พร้อมจะรับรองเราด้วยโจ๊กเป็นอาหารเช้าก่อนออกเดินทาง มาถึงหน้าบ้านก็โทรหา 4-5 รอบไม่มีคนรับ กดกริ่งก็ไม่มีคนอยู่ ออกไปซื้อโจ๊กแหงๆเลย ในซอยบ้านพี่กายมีตลาดเช้า ร้านขายของมากมายผู้คนออกมาจับจ่ายกันคึกคัก เราเดินหาพี่กาย และหาของกินไปด้วย พี่นพเห็นพี่กายยืนอยู่ที่ร้านโจ๊ก ก็เดินเข้าไปหา ช่วยขายโจ๊กอยู่นี่เอง หลังจากได้โจ๊กก็แวะซื้อปาท่องโก๋ แล้วกลับไปกินโจ๊กแสนอร่อย ก่อนออกเดินทาง

ตลาดสามชุก

ออกจากบ้านพี่กายก็มุ่งหน้าสู่ตลาดสามชุก แวะดื่มกาแฟโบราณที่ จากนั้นก็เดินชมตลาด ดูข้าวของไปเรื่อยๆ จนถึงพิพิธภัณฑ์บ้านขุนจำนงจีนารักษ์ บ้านหลังนี้ลูกสาวท่านได้อนุญาตให้ปรับปรุงเป็นพิพิธภัณฑ์ให้ผู้คนทั่วไปได้เข้าชม โดยจะมียุวมัคคุเทศก์ พาเราชมพิพิธภัณฑ์ พร้อยอธิบายประวัติความเป็นมาให้ฟัง แม้จะไม่ละเอียดมากนัก แต่ก็เป็นกิจกรรมที่น่าส่งเสริมยิ่งนัก นอกจากเด็กๆจะได้ใช้เวลาว่างให้เป็นประโยชน์แล้ว ยังได้ซึมซับรับรู้เรื่องราวความเป็นมา และภูมิใจในท้องถิ่นของตนอีกด้วย

ตลาด 100 ปีสามชุก

เราเดินชมตลาดกันจนทั่วแล้วก็เดินตรงมาร้านข้าวห่อใบบัว ตั้งใจว่าจะแวะชิม แต่ดูเวลาแล้วใกล้จะเที่ยง กินข้าวเที่ยงเลยแล้วกัน เราสั่งข้าวห่อใบบัว หมี่กะทิ และยำก๋วยเตี๋ยวบกมาชิมกัน แล้วรสชาติอาหารก็ชวนให้เราต้องสั่งเพิ่มแม้เมื่อตอนแรกจะรู้สึกว่ายังไม่หิวก็ตาม หลังจากอิ่มหมีพีมันแล้วก็แวะเข้าห้องน้ำก่อนออกเดินทางต่อไปยังสุโขทัย ห้องน้ำที่นี่สะอาดมากทีเดียว มีเจ้าหน้าที่มาคอยทำความสะอาดอยู่เป็นระยะ เพราะตอนที่เรามาถึงก็แวะเข้าและมีเจ้าหน้าที่ทำความสะอาดอยู่เช่นกัน อัธยาศัยไมตรีก็ดี พูดจาเพราะ หน้าตายิ้มแย้มแจ่มใส ประทับใจจนไม่เอ่ยถึงไม่ได้

วัดศรีชุม

เราออกเดินทางต่อ ไปถึงสุโขทัยตอนสี่โมงเย็น แวะหาที่พักก่อนเพราะว่าไม่ได้จองไว้ที่ Old City Guesthouse เราได้ห้องพักขนาดใหญ่นอนกันได้ห้าคนเลยในราคาเพียง 700 บาท มีเตียงใหญ่ 3 เตียง ทีวี ตู้เย็น เครื่องทำน้ำอุ่น แถมเป็นห้องแอร์อีกต่างหาก

เก็บข้าวเก็บของเสร็จก็ออกไปชมอุทยานประวัติศาสตร์กัน เราแวะที่วัดศรีชุมเป็นที่แรก เป็นที่ประดิษฐานของพระอจนะ ซึ่งเป็นพระพุทธรูปปูนปั้นขนาดใหญ่ปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 11.3 เมตร สูง 15 เมตร หลังจากเดินชมความงามและนมัสการพระอจนะแล้ว เราก็เดินทางต่อไปยังวัดพระพายหลวงซึ่งตั้งอยู่ในเขตอุทยานฯชั้นนอก ผังบริเวณวัดเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า มีคูน้ำล้อมรอบ 3 ชั้น คูชั้นนอกเรียก คูแม่โจน มีปรางค์ศิลาแลง 3 องค์เป็นประธานของวัด องค์กลางและองค์ด้านทิศใต้พังเหลือแต่ฐาน เหลือเพียงองค์ด้านเหนือ หน้าบันประดับลายปูนปั้นเป็นศิลปะสมัยสุโขทัยตอนต้นที่งดงามมาก สันนิษฐานว่าสร้างในราวพุทธศตวรรษที่ 18 เป็นศิลปะขอมสมัยบายน

วัดมหาธาตุ

ต่อจากนั้นก็ไปยังวัดมหาธาตุซึ่งอยู่ในเขตอุทยานฯชั้นใน เป็นวัดใหญ่และสำคัญของกรุงสุโขทัย ตั้งอยู่กลางเมือง มีพระเจดีย์มหาธาตุทรงดอกบัวตูม หรือทรงพุ่มข้าวบิณฑ์ ซึ่งเป็นศิลปะแบบสุโขทัยแท้ ตั้งเป็นเจดีย์ประธาน ล้อมรอบด้วยเจดีย์ 8 องค์ บนฐานเดียวกัน เราหยุดซื้อบัตรเข้าชมเสร็จมองไปทางด้านขวาพระอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า ภาพสะท้อนกับสระน้ำเบื้องหน้า ทำให้ต้องแวะถ่ายรูปกันก่อนที่จะเข้าไปชมด้านในวัดมหาธาตุ เราเดินชมความงดงามของโบราณสถานพร้อมถ่ายรูปได้ไม่นานนัก ฟ้าเริ่มมืด อากาศเริ่มเย็นลง และที่สำคัญเริ่มหิวกันแล้ว

อุทยานประวัติศาสตร์ สุโขทัย หลังวัดมหาธาตุ

เราขับรถวนหาทางออกไม่เจอ อาณาจักรสุโขทัยช่างยิ่งใหญ่เสียเหลือเกิน (จริง ๆ แล้วคือหลงทางนั่นเอง) เลยต้องจอดรถถามทางออกจากเจ้าหน้าที่ เราขับรถวนหาร้านอาหารกัน ซึ่งมีไม่มากนัก แล้วมาหยุดที่ร้านสินวนารีสอร์ท ตังอยู่ตรงข้ามโรงแรม Le Charm Sukhothai เลยลองแวะเข้าไปดูเห็นบรรยากาศเงียบๆ สบายๆ มีดนตรีบรรเลงเบาๆ ตัดสินใจเลือกร้านนี้ละกัน หลังจากได้โต๊ะแล้วเราก็ลงมือสั่งอาหารทันที อาหารที่นี่อร่อยไม่ใช่เล่น ไม่ว่าจะเป็นฉู่ฉี่ปลาค้าวพริกสด ปลาชะโอนทอดกระเทียม ลาบเนื้อปลากรายทอด ฯ หลังจากทานอาหารเสร็จเราก็คุยเล่นกันพักหนึ่งก็กลับที่พัก ด้วยยากันยุงไม่สามารถช่วยไล่ยุงได้มากนัก ประกอบกับอากาศที่เย็นขึ้นอีก จนเริ่มรู้สึกหนาวแล้ว กลับถึงที่พักได้สักครู่ก็มีเพื่อนตามมาสมทบอีก 2 คน คือ นก กับ เกียง (ด้วยบ้านอยู่พิษณุโลก เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเที่ยว เลยโทรตามมารวมตัวกันซะเลยสรุปว่า 7 คนรวมกันอยู่ในห้องเดียวกันในราคา 700 บาทถูกมาก ๆ ขอบอก) บ้างก็ทะยอยกันอาบน้ำอาบท่า บ้างก็นั่งคุย บ้างก็นอนคุยกัน จนสุดท้ายแล้วก็เหลือแค่เต่ากับนกนั่งกินเหล้ากันต่อแค่สองคน

11 ธันวา

แก๊งค์จักรยาน

รุ่งเช้าเราตื่นนอนกันเมื่อใกล้ 7 โมงเช้า ล้างหน้าล้างตา เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็ออกไปหาเช่ารถจักรยาน ขี่ไปชมบรรยากาศยามเช้าในอุทยานฯ กันอีกซักรอบ (โดยทิ้งเต่านอนเฝ้าห้องอยู่คนเดียว เพราะไม่ตื่น) ขี่จักรยานกันไป คุยกันไป แวะชมโบราณสถานและถ่ายรูปกันเป็นระยะๆ จนแดดเริ่มร้อน ท้องเริ่มหิว บวกกับเต่าโทรมาว่าตื่นแล้ว ระหว่างขี่รถกลับมาหาเต่าที่หน้าอุทยานฯ ผ่านหลักกิโลอันใหญ่ เลยจอดแวะถ่ายรูป ข้างๆมีรถขายไก่ย่าง กลิ่นโชยมาเตะจมูก จนต้องเดินตามไปซื้อ เห็นเต่ากำลังเดินมาไกลๆ ทีแรกว่าจะไปกินร้านที่อยู่ปากซอยที่พัก แต่เต่าบอกว่าที่หน้าอุทยานฯ มีร้าน ก็เลยแวะกันที่หน้าอุทยานก็ได้

มีร้านอาหารตั้งอยู่หลายร้าน เราเลือกนั่งที่ร้านหนึ่ง สั่งกาแฟ ก๋วยเตี๋ยวสุโขทัย (หน้าตาเหมือนก๋วยเตี๋ยวลูกชิ้นน้ำธรรมดามากกว่า เอ…หรือว่าก๋วยเตี๋ยวสุโขทัย แปลว่าขายอยู่ที่สุโขทัยหว่า) ปลาทอด กบผัดเผ็ด ไม่อยากจะบอกเลยว่าไม่อร่อยเอามากๆ งานนี้เต่ารับผิดไปเต็มๆ ในฐานะผู้แนะนำ ทานเสร็จเรากลับมาอาบน้ำอาบท่า เก็บข้าวเก็บของ 11 โมงเราก็เริ่มออกเดินทางกันต่อเพื่อไปชมพิพิธภัณฑ์พื้นบ้านจ่าทวี

พิพิธภัณฑ์พื้นบ้านจ่าทวี

เดินทางมาถึงพิพิธภัณฑ์ประมาณเที่ยงกว่าๆ เป็นพิพิธภัณฑ์ที่จัดแสดงข้าวของเครื่องใช้พื้นบ้าน อาทิ ของใช้ในครัวเรือน ผ้าและเครื่องแต่งกาย เครื่องมือทอผ้า เหรียญและธนบัตรในสมัยต่างๆ เครื่องจักรสาน ฯลฯ เราเดินชมกันจนทั่วก็มาแวะส่งโปสการ์ดที่ทางพิพิธภัณฑ์มีบริการให้ พร้อมแวะซื้อของที่ระลึกก่อนกลับ

เราออกจากพิพิธภัณฑ์มาก็ 1:40 แล้ว เลยให้นกซึ่งเป็นเจ้าถิ่นพาเราไปกินข้าวก่อนออกเดินทางต่อ นกพาเรามากินบักกุ๊ดเต๋ ร้านตั้งอยู่ตรงข้ามโรงเรียนสาธิต ม. นเรศวร ร้านร่มรื่น อาหารอร่อย ที่สำคัญฟรีเพราะนกเลี้ยง อิ่มหมีพีมันก็พร้อมออกเดินทางสู่ที่หมายต่อไป อุทยานแห่งชาติภูหินร่องกล้า

วัดพระศรีรัตนมหาธาตุวรมหาวิหาร

เส้นทางคดเคี้ยวไปตามเขาพอให้เราได้เวียนหัวกว่าจะเดินทางถึงอุทยานแห่งชาติภูหินร่องกล้า เรามาถึงด่านประมาณ 4:45 หลังจากจ่ายค่าเข้าอุทยานคนละ 30 บาท พร้อมค่ากางเต๊นท์อีกคนละ 30 บาท ก็เข้ามาหาที่กางเต๊นท์กัน มีผู้คนมากางเต๊นท์อยู่กิ่นแล้วเป็นจำนวนมาก และยังคงมีผู้คนทะยอยกันมาเรื่อยๆ อากาศเริ่มเย็น เราตัดสินใจอาบน้ำกันก่อนที่จะไม่ได้อาบ น้ำเย็นเหมือนมีคนเอาน้ำแข็งมาใส่ไว้ อาบน้ำเสร็จออกมาตัวชาไปทั้งตัว

ฟ้าเริ่มมืดแล้ว อากาศก็เริ่มเย็นลงอีก เราเดินออกไปหาอะไรกินกัน มีเจ้าหน้าที่ตั้งร้านขายอาหารให้เลือกมากมาย ไม่ว่าจะเป็นก๋วยเตี๋ยว สุกี้ อาหารตามสั่ง ฯลฯ เราเลือกนั่งกันที่ร้านหนึ่ง สั่งกระเพราไข่ดาว และสุกี้มากินกัน ระหว่างรออาหาร พี่แหม่มเดินไปชิมสตอเบอร์รี่ คนขายบอกว่า “ชิมแล้วไม่ซื้อโกรธนะ” พี่แหม่มเลยซื้อไส้กรอกข้าวของเค้ามากินเล่น หลังจากกินข้าวเสร็จก็ซื้อสตอเบอร์รี่มากิน พี่คนขายชื่อ พี่พรทิพย์เป็นเจ้าหน้าที่อยู่ที่นี่ อัธยาศัยไมตรีดีมาก คุยกันถูกคอ วักพักก็หายไปหา “น้ำป่า” มาให้เราชิมคลายหนาวอีกด้วย เราเลยสั่งมาขวดนึงเผื่อไว้คลายความหนาวเหน็บกัน

เรานั่งคุยกันอย่างสนุกสนานเพราะพี่แกเริ่มเมาแล้ว คุยกันไปคุยกันมาเลยได้ทราบว่า เป็นคนนครปฐมบ้านเดียวกันนี่นา แถมพี่พรทิพย์ยังเป็นแม่สื่อแม่ชัก แนะนำเจ้าหน้าที่หนุ่มให้พี่กายอีกด้วย วิทยุไปตามหลอกมาให้เราดูตัวจนได้ ทำเอาหนุ่มเจ้าเขิน เดินขาขวิดหนีไปแทบไม่ทัน ยิ่งดึกอากาศก็ยิ่งหนาวจนปลายนิ้วเริ่มชา พี่พรทิพย์เลยให้พี่ที่ร้านยาดอง เอายาดองสมุนไพรมาให้เราชิม เลยได้ติดไม้ติดมือเพิ่มกลับมาอีกขวด

สามทุ่มกว่าๆเราขอตัวกลับเต๊นท์ หนาวจนอยากกลับมาซุกตัวในถุงนอนอุ่นๆแล้ว กลับมาถึงมีแก๊งเด็กวัยรุ่นนั่งล้อมวงร้องเพลงเสียงดังกันอยู่หน้าเต๊นท์ พี่นพเลยบอกให้เค้าเบาเสียงหน่อย ซักพักน้องเค้าเลยย้ายไปเฮฮากันที่อื่นแทน เราซุกตัวอยู่ในถุงนอน แล้วนั่งคุยกันที่หน้าเต๊นท์จน 5 ทุ่มก็เริ่มแยกย้ายกันไปนอน

เชียงตุง เยือนคนไทยในต่างแดน (ตอนจบ)

jeab — Mon, 28 Sep 2009 15:24:55 +0000

กาดหลวงเมืองเชียงตุง

วันนี้เราตื่นแต่เช้าเช่นเคยเพื่อไปตลาดกันเพราะพี่จุ๊บยังอยากได้ของเพิ่มอีกนิดหน่อย ฉันกับพี่นพเดินแยกไปดูทางด้านตลาดสด เราซื้อข้าวอุ่งมาลองชิมกันหนึ่งห่อ เม็ดข้าวใหญ่กว่าข้าวสวยบ้านเรา นึ่งแล้วห่อด้วยใบสัก เราเดินชมตลาดไปพลาง ถ่ายรูปไปพลาง ก่อนรีบกลับมากินอาหารเช้าที่คุณป้าเตรียมไว้ให้ มีกาแฟ ไข่ดาว ขนมปัง และแยม ทานไม่หมดก็เลยแพคขนมปังทาแยมไปกินระหว่างทางด้วย

ระหว่างทางไปดอยเหมย

หลวงทิบมารับเราตามเวลานัด เราขอให้พาเราไปถ่ายรูปที่ต้นไม้ใหญ่ก่อน แต่หลวงทิบบอกว่ามีทหารอยู่ขึ้นไปไม่ได้ จากนั้นก็ขอให้แวะที่ตลาดเพื่อซื้อข้างอุ่งเพิ่ม เพราะชิมแล้วอร่อยดีเหมือนกัน ว่าจะซื้อไปกินกับหมูปิ้ง แต่เดินหาร้านหมูปิ้งไม่เจอได้แต่ข้าวมาอีกหลายห่อ

เราเริ่มออกเดินทางสู่ดอยเหมย ซึ่งการจะขึ้นไปเที่ยวบยดอยเหมยต้องมีการแจ้งก่อน เพราะบางวันก็ไม่ให้ขึ้น ซึ่งหลวงทิบเป็นคนแจ้งให้แล้วก่อนมารับพวกเรา ถนนขึ้นไปบนดอยไม่ดีนัก ค่อนข้างแคบและชัน เราขอให้จอดรถเพื่อถ่ายรูปเป็นระยะแม้แดดจะแรงไปบ้าง แต่ทิวทัศน์ของท้องทุ่งนาก็ดึงดูดให้เราต้องลงไปจนได้ เราขึ้นมาจนถึงด่านทหารแต่ไม่มีใครอยู่ เราต้องจอดรอจนมีทหารมา ไม่สามารถเข้าไปได้ถ้าไม่ได้แจ้งก่อน

บนดอยเหมย

เราขึ้นไปเที่ยววัดซึ่งตั้งอยู่บนเขา เราสอบถามข้อมูลหลวงทิบ แต่ก็ไม่สามารถให้ข้อมูลเราได้เลย เราเดินชมวัด ถ่ายรูป และแวะเข้าห้องน้ำ แล้วนั่งรถต่อไปแวะถ่ายรูปสะพานไม้ข้ามน้ำ เราอยากข้ามไปดู แต่ก็บอกว่าไม่ได้(อีกแล้ว) เลยเข้าไปเป็นร้านค้า เราแวะกินก๋วยเตี๋ยวอร่อยๆ กับข้าวอุ่งที่ซื้อมาด้วย กินเสร็จเราออกเดินเล่นกันต่อ หลวงทิบทำท่าจะเร่ง แต่เราไม่สน เดินหนีขึ้นไปชมหมู่บ้านทางด้านบนกัน เจอร้านขายของ พี่ป้องถ่ายรูปแล้วเค้าเห็นเลยขอโหลดรูปเก็บไว้ เรานั่งคุยกันกับคุณลุง คุณป้าเจ้าของร้านขณะรอเค้าโหลดรูป

ฝนเริ่มตกลงมาจะกลับก็กลับไม่ได้เลยนั่งคุยกันอยู่เป็นชั่วโมงๆ จนฝนเริ่มซาจึงขอตัวกลับ เดินลงมาเจอม้าเดินกินหญ้าอยู่ในทุ่งหญ้าเลยแวะถ่ายรูปอีกหน่อย เรากะว่าจะขึ้นไปชมโรงแรมเก่ากัน แต่หลวงทิบก็บอกว่าไม่ได้ (เราเริ่มเซ็งมากขึ้น) ก็เมื่อกี้พี่ที่ร้านเค้าเพิ่งบอกว่าขึ้นไปดูได้นี่นา เค้าคงเห็นว่าเราเริ่มเซ็งเลยเสนอว่าจะพาเราไปบ่อน้ำร้อน ทางเข้าขรุขระ เป็นหลุมเป็นบ่อ และมีน้ำขัง จนต้องลงไปช่วยดูด้วยกลัวรถจะติดหล่ม

บ่อน้ำร้อน

ที่แช่น้ำร้อนจะสร้างเป็นห้องๆ มีทั้งห้องเดี่ยวและห้องรวม เราแยกกันคนละห้อง(ถูกกว่าห้องรวมด้วยสิ) คนเฝ้าหน้าตาน่ากลัว ไม่ยิ้มเอาซะเลย ตอนแรกนึกว่าเป็ฯคนพม่าก็พยายามจะพูดภาษาอังกฤษ ที่ไหนได้เป็นคนไทย แล้วก็ไม่ยอมพูดกะเราแต่แรก เราแช่น้ำร้อนกันแค่ประมาณ 15 นาทีด้วยกลัวจะเป็นลมซะก่อน กลับออกมาปากทางมีป้าย Welcome to Kengtung เราขอแวะถ่ายรูปหน่อย หลวงทิบยังยืนยันว่าพรุ่งนี้ค่อยถ่าย (เซ็งอีกรอบ) กลับก็กลับ เราขอให้เค้าไปส่งที่บ้านแสงน้อง ก่อนลงเราจ่ายเงินค่ารถ แต่หลวงทิบบอกว่าไว้จ่ายพรุ่งนี้ก็ได้ แต่เราบอกว่าจ่ายเลยดีกว่า (คงกลัวว่าพรุ่งนี้เราจะไม่กลับด้วย) ไม่ต้องกลัวเลยเพราะไม่กลับแน่นอน

เราเดินไปหาแสงน้องเพื่อชวนไปกินข้าวเย็นกัน แสงน้องแนะนำร้านร่มโพธิ์ทอง ซึ่งเป็นหนึ่งในร้านโปรดของน้องเค้า และก็ไม่ผิดหวังอาหารอร่อย จานก็ใหญ่ แถมราคาก็ถูก ข้าวเปล่าที่นี่ให้เติมไม่อั้น ประมาณว่ากินได้ก็กินไป หลังจากอิ่มหนำสำราญจากอาหารเย็นมื้ออร่อย เราไปแวะร้านโรตี แถมชาร้อนอีกคนละแก้ว (นี่ขนาดอิ่มแล้วนะเนี่ย) เรานั่งคุยกันอย่างสนุกสนานอีกพักใหญ่จนเริ่มรู้สึกง่วงแล้วก็ร่ำลาแสงน้อง แยกย้ายกันกลับมาพักผ่อน ต้องเก็บของด้วยสิพรุ่งนี้เราต้องกลับกันแล้วนี่นา

เตรียมตัวเดินทางกลับ-คุณป้าเจ้าของเกสต์เฮาส์

วันรุ่งขึ้นเราตื่นมาอาบน้ำอาบท่า และเก็บสัมภาระมานั่งกินอาหารเช้าที่คุณป้าเตรียมไว้ให้ วันนี้ได้ไข่ดาวเพิ่มอีกคนละฟองเป็นของแถมก่อนกลับ หลังจากเติมพลังแล้วก็พร้อมออกเดินทาง คุณป้าเรียกรถสามล้อให้พร้อมบอกคนขับให้พาเราไปถ่ายรูปที่ต้นไม้ใหญ่ก่อน ซึ่งเป็นจุดที่มองลงมาเห็นวิวเมืองเชียงตุง ซึ่งจะมีทหารดูแลอยู่เป็นประจำ แต่ขึ้นมาได้ตลอด (โดนหลวงทิบหลอก เกือบอดมาแล้วไหมล่ะ) หลังถ่ายรูปเสร็จก็พาเราไปส่งที่ท่ารถ แต่เนื่องจากรถยังไม่ออก เรามองเห็นร้านก๋วยเตี๋ยวที่ใต้ต้นไม่ใกล้ท่ารถ กินก๋วยเตี๋ยวรอดีกว่า สั่งเสร็จได้ก๋วยเตี๋ยวแล้ว เค้าเรียกว่ารถจะออกแล้ว รีบกินกันใหญ่ก่อนวิ่งไปขึ้นรถ รถขับมาเรื่อยๆผ่านป้าย Welcome to Kengtung แล้วนึกโมโหหลวงทิบ เพราะความขี้เกียจของเค้าทำให้เราอดถ่ายรูปจนได้

วิวใกล้ด่านตรวจที่เกือบโดนทหารพม่าจับ

ผ่านมาจนถึงด่าน เค้าบอกให้คนพม่าลงไปตรวจ ส่วนคนไทยให้นั่งรอในรถ พี่ป้องเห็นทิวทัศน์ท้องทุ่งตรงข้างทางสวยดีเลยลงไปถ่ายรูป ด้วยเลนส์กล้องอันใหญ่โตสะดุดตามั๊ง ทหาร 4-5 คนเดินมาล้อมพี่ป้องถามว่าทำอะไร พี่ป้องต้องให้ดูว่าถ่ายรูปวิวเค้าเลยปล่อยกลับมา (ที่นี่ถ่ายรูปต้องระวังอย่างมาก ห้ามถ่ายรูปทหาร ตำรวจ ป้อมทหารก็ไม่ได้) ซักพักเด็กรถก็มาบอกให้เราลงเดินผ่านด่านไปแล้วให้รถขับรถมาหลังด่าน

เรานั่งรถมาจนถึงจุดพักรถ ก็ลงไปเดินเล่นกัน ดูร้านค้า เห็นมีรังต่อรังใหญ่วางมีคนยืนดูอยู่ก่อนหลายคน เราเลยเดินไปดูบ้าง ยังมีตัวอ่อนอยู่เลย เหมือนหนอนตัวใหญ่ๆ ลุงคนหนึ่งหยิบขึ้นตัวหนอนขึ้นมาแล้วบอกกินได้นะ พร้อมทำท่าเอาหนอนใส่ปากทำท่าเหมือนกินจริงๆ แต่ฉันมองไปเห็นหนอนยังอยู่ในมือแกที่แอบไว้ข้างตัว ฉันชี้ไปที่มือ แกหัวเราะใหญ่ว่าฉันตาไวนะเนี่ย เกือบโดนหลอกแล้วมั๊ยล่ะ

เรานั่งรถต่อไปถึงเมืองแพรกที่เราเคยแวะพักรถเมื่อตอนขามา เดินไปนั่งกินก๋วยเตี๋ยวร้านเดิมกัน จากนั้นเดินไปหาซื้อข้าวหลาม พี่นพอยากได้กลับไปเป็นของฝากให้เพื่อนๆได้ชิมด้วย แต่วันนี้เค้าไม่มาขาย กลับมาขึ้นรถด้วยความผิดหวังเล็กๆ ด้วยตั้งใจมาตั้งแต่เชียงตุงแล้ว เรามาถึงท่ารถตอนบ่าย 2 โมง 15 แล้วนั่งรถสองแถวต่อไปที่ด่านคนละ 20 บาท พี่กายแวะซื้อของฝากเพื่อนอีกเล็กน้อย ส่วนที่เหลือก็นั่งกินกาแฟรอกัน ก่อนมาผ่านด่านแลกบัตรประชาชนคืน แล้วนั่งรถสองแถวเพื่อไปขนส่งแม่สาย

ร้านค้าแถวจุดพักรถ

รถสองแถวกำลังจะเลี้ยวเข้าขนส่ง รถแม่สาย – เชียงรายก็วิ่งออกมา พร้อมจอดรอ เรารีบลงจากสองแถวแล้ววิ่งจะไปขึ้นรถ แต่ด้วยเราเดินทางมาไกลยังไม่ได้เข้าห้องน้ำ เลยขอเข้าห้องน้ำก่อน เด็กรถให้เราวิ่งไปเข้าที่ร้านอาหาร เรานั่งรถเข้ามาที่ขนส่งเชียงรายเพื่อเจอพี่หญิง พี่สาวใจดีที่ฉันเคยพบหลายครั้งในที่ชุมนุม พี่หญิงพาเราไปอาบน้ำ ล้างหน้าล้างตาที่บ้าน แล้วพาไปเลี้ยงข้าวที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งซึ่งเป็นบ่อกุ้งจนอิ่มแปล้

หลังจากอิ่มแล้วพี่หญิงขับรถพาเราไปเดินย่อยอาหารที่ night plaza ซึ่งตั้งร้านอยู่รอบๆขนส่งนั่นเอง เราเดินช้อปปิ้งกันอีกพักหนึ่ง แม้จะยังไม่หนำใจแต่ก็ต้องกลับแล้ว ไม่อย่างนั้นอาจจะตกเครื่องได้ พี่หญิงขับพาเรามาส่งที่สนามบิน เรากล่าวขอบคุณและร่ำลาพี่หญิงแล้วเข้ามา check in รอขึ้นเครื่องกลับกรุงเทพ ทริปนี้รู้สึกยังเที่ยวไม่ทั่วเลย คงต้องหาเวลากลับไปเยือนเชียงตุงกันอีกครั้งให้ได้

เชียงตุง เยือนคนไทยในต่างแดน (ตอน 2)

jeab — Sun, 27 Sep 2009 14:07:05 +0000

วัดเชียงยืน

เราตื่นแต่เช้าเพื่อไปหาแสงน้องที่บ้านซึ่งอยู่ใกล้ๆวัดจองคำ แต่แสงน้องบอกว่าจะพาเราไปทำบุญที่วัดเชียงยืน เพราะที่นี่เค้าจะแบ่งเขตกันทำบุญเพื่อจะได้กระจายทำบุญได้ทั่วทุกวัด ไม่ใช่ไปรุมทำวัดใดวัดหนึ่ง แต่อีกวัดไม่มีคนทำเลย (ก็ดีเหมือนกันเนอะ เมืองไทยนี่วัดไหนดังก็แห่กันไปซะล้นวัด) แสงน้องเตรียมของใส่ตะกร้า มีข้าวถ้วยเล็กๆ มีบิสกิตวางอยู่ 2 ชิ้น ดอกไม้ เทียน และธง เราแวะซื้อนมกล่องมาใส่บาตรด้วย

แสงน้องพาเราเข้าไปในโบสถ์ มีคนมาถีงกันเยอะแล้ว บางก็นั่งสมาธิอยู่ เราค่อยๆเดินเข้าไป นั่งกราบพระ และนำข้าวกับบิสกิต ไปใสในบาตรที่วางไว้หน้าพระพุทธรูป พร้อมนำธงไปปักไว้ในแจกันข้างๆ แล้วแสงน้องพาเราออกไปด้านนอกซึ้งมีหิ้งพระอยู่เพื่อให้จุดธุป เทียนไหว้พระ เทียนที่นี่ไม่เหมือนบ้านเราอีกแล้ว ไส้เทียนเป็นสายสิญจน์เนื้อเทียนมีแค่บางๆ เลาไหว้พระก็นำนำไปลนไฟ แล้วกดให้ติดกับกระถางหน้าหิ้งพระ

ทำบุญวันพระ

เราเดินกลับเข้ามาถ่ายรูปกันอย่างเงียบที่สุด ไม่ให้รบกวนคนที่นั่งสมาธิอยู่ แล้วนำนมกล่องที่เตรียมมาว่าที่โต๊ะ ซึ่งตั้งไว้กลางโบสถ์ด้านหน้าพระพุทธรูป แสงน้องบอกว่าถ้าจะใส่บาตรพระสงฆ์ต้องมาใหม่ตอนสายๆ เราเดินกลับไปถ่ายรูปวัดจองคำ ระหว่างรอแสงน้องกลับไปเปลี่ยนผ้านุ่ง เป็นกางเกงยีนส์ จากนั้นก็เดินไปตลาด ผ่านอำเภอเก่า ซึ่งมีบ้านญาติของแสงน้องอยู่ด้านหลัง แสงน้องเล่าว่าเมื่อก่อนเคยมีคนไทยโดนจับ แล้วคุยกันไม่รู้เรื่อง เค้าก็มาตามแสงน้องให้ช่วยเป็นล่ามให้

อำเภอเก่า

เราแวะโทรศัพท์หาหลวงทิบ เลื่อนการเดินทางไปดอยเหมยเป็นวันพรุ่งนี้แทน แล้วมุ่งหน้าไปตลาด แวะร้านไทใหญ่กินข้าวฟืนอุ่น ชา กาแฟ และของทอดแบบพม่า จนอิ่มแปล้ ก็มาเดินดูข้าวของกัน ผู้คนที่นี่ส่วนใหญ่พูดภาษาไทยได้ (ห้านินทาเด็ดขาด) จนรู้สึกเหมือนเดินอยู่ตลาดเมืองไทย เราบอกว่าอยากแลกเงินเพิ่ม แสงน้องพาเราเดินไปแลกเงิน ซึ่งตั้งโต๊ะรับแลกยู่ในตลาด เห็นไปยืนทึ่งคนให้แลกด้วยนับเงินได้เร็วมากๆ เราไปเดินช้อปปิ้งกัน ฉันได้ผ้านุ่งมา 2 ผืน แล้วก็เสื้อไทใหญ่ (เหมือนที่จอย ศิริลักษณ์ใส่ ในเรื่องรักเดียวของเจนจิรา) แต่พี่จุ๊บกับพี่กายสิ แทบจะยกโหลกันมาทีเดียว

กาดหลวง

เราได้ซื้อสินค้าในราคาถูกเพราะมีแสงน้องเป็นคนซื้อให้ในราคาคนพื้นที่ ตลาดค่อนข้างใหญ่มีของขายมากมาย และอาทิตย์หน้าก็จะถึงวันเข้าพรรษาแล้วจึงมีพวกโคมไฟขายอยู่ทั่วตลาด เริ่มเมื่อยกันแล้วแต่แสงน้องบอกว่าเพิ่งได้ครึ่งตลาดเอง เลยว่าจะแวะมาใหม่วันพรุ่งนี้ เราเดินกลับที่พักเพื่ออาบน้ำอาบท่า แล้วออกไปเดินเที่ยวชมเมืองเชียงตุงกัน ใกล้เที่ยงแสงน้องพาเราแวะกินก๋วยเตี๋ยวผัดที่ร้านใต้ต้นไม้ พี่นพหันไปเห็นรูป ร.5 ที่ร้านข้างๆ ก็เดินไปดู ข้างในมีรูปในหลวงด้วย คุยกับพี่ชายเจ้าของร้านซึ่งเป็นคนไทใหญ่ บอกว่าเค้าเคยทำงานที่เมืองไทย

มื้อเที่ยงที่โคนต้นไม้

ออกจากร้านเราเดินมาถ่ายรูปรอบๆหนองตุง พี่จุ๊บอยากยืมผ้านุ่งมาใส่ชุดไทใหญ่ถ่ายรูป เราเลยเดินกลับไปที่บ้านแสงน้อง เราแวะเข้าไปนั่งพัก เข้าห้องน้ำกัน แสงน้องอยู่บ้านคนเดียวเพราะคนอื่นๆไปอยู่อีกบ้านหนึ่ง ในบ้านแสงน้องก็มีรูปในหลวง รวมถึงราชวงศ์ด้วย แสงน้องบอกว่ามีทุกบ้านแหละ นึกปลื้มอยู่ในใจคนไทยไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็รักในหลวงทั้งนั้น

เราตั้งใจจะแวะไปถ่ายรูปที่วัดจองคำ เพราะแสงน้องบอกว่ามีรูปพระเทพครั้งที่เคยเสด็จมาเชียงตุง แต่ด้วยทุกวันพระจะมีคนมานอนอยู่ในโบสถ์ เลยไม่ได้เข้าไปดู เลยเดินไปวัดอินซึ่งอยู่ใกล้ๆกับวัดจองคำ เราใส่ชุดไปใหญ่เดินถ่ายรูปไปเรื่อยๆ โดยไม่แคร์สายตาของผู้คนที่มองมาด้วยความแปลกใจ จากวัดอินไม่รู้จะไปไหนต่อกันดี เลยว่าจะเดินรอบหนองตุง เดินย้อนกลับมาผ่านบ้านแสงน้อง แล้วเดินต่อไปยังหนองตุง

สามสาวในชุดไทใหญ่

แสงน้องพาเราเดินชมบ้านเก่าสวยๆซึ่งบางหลังก็เป็นบ้านญาติน้องเค้า แวะถ่ายรูปที่โบสถ์ Baptis ซึ่งเค้ากำลังจะร้องเพลงกัน เราเดินอ้อมหนองตุง เริ่มรู้สึกหิวกันแล้ว พยายามมองหาของกินแต่ก็ไม่มีร้านข้าวเลย มองไปเห็นข้าวโพดคั่วเลยเดินไปซื้อมากินรองท้องไปก่อน เราเดินไปพระชี้นิ้ว ระหว่างทางผ่านCatholic Church หยุดถ่ายรูปกันอีกนิดหน่อย

มาถึงพระชี้นิ้ว มีร้านอาหารพม่า เราเดินตรงเข้าไปนั่งด้วยความหิว สั่งหมี่มากิน แต่พี่จุ๊บกับพี่กายเลือกที่จะกินมาม่าแทน คงเห็นหน้าตาแปลกๆเกรงว่าจะไม่อร่อย ระหว่างรออาหารเราเดินไปเข้าห้องน้ำที่วัด ซึ่งห้องน้ำไม่สะอาดแต่ก็ต้องทนเข้า เพราะไม่รู้จะไปหาที่ไหนได้ หลังจากอิ่มแล้วเราเดินมาที่พระชี้นิ้วกัน

เบ็บติสต์

ฉันชวนแสงน้องขึ้นไปกราบพระ แต่แสงน้องปฏิเสธ ฉันก็ไม่ได้ติดใจอะไรคิดว่าเค้าเป็นคนที่นี่คงมาบ่อยแล้ว ไหว้พระเสร็จก็เดินถ่ายรูปกัน ก่อนกลับมานั่งคุยกับแสงน้อง ซึ่งเล่าให้เราฟังว่าคนไทยที่นี่ไม่มีใครมาไหว้พระชี้นิ้วหรอก เพราะเค้าเชื่อกันว่า พระยืนชี้นิ้วลงไปที่เมืองเชียงตุงที่พม่าสร้างขึ้นพื่อบ่งว่าเมืองนี้จะต้องอยู่ภายใต้พม่า อะไรประมาณนี้ เราเพิ่งจะบางอ้อว่าทำไมน้องเค้าไม่ขึ้นไปกราบพระ ก็ที่ฉันได้ข้อมูลมาจากที่ต่างๆมันช่างตรงกันข้ามนี่นา บ้างว่าแสดงถึงความเจริญรุ่งเรืองทางศาสนา บ้างก็ว่าพระชี้นิ้วไปทางทิศใด ก็จะนำความเจริญไปสู่ทิศนั้น หรือว่าข้อมูลเหล่านั้นมาจากชาวพม่านะ

พระยืนชี้นิ้วไปที่เมืองเชียงตุง

จากพระชี้นิ้ว เราเดินชมบ้านเก่า ซึ่งหลายหลังเป็นบ้านดิน 2 ชั้น เดินจนรูสึกว่าวันนี้เราเดินเยอะเกินไปมั๊ยนี่ เมื่อยเหลือเกิน แสงน้องพาเราเดินลัดสนามกีฬา ซึ่งกำลังมีแข่งฟุตบอลกันอยู่ มีคนดูอยู่ริมสนามเต็มไปหมด เราเดินกลับที่พัก แสงน้องขอตัวกลับไปอาบน้ำที่บ้านก่อน เรานัดกันอีกทีท ร้านอาหารจีนใกล้ๆที่พัก เจ้าของร้านเป็นคนจีน แต่ก็พูดไทยได้ อาหารไม่อร่อยเท่าไหร่ แสงน้องบอกว่าร้านนี้นักท่องเที่ยวชอบมาแวะกินกัน

เราแยกกันที่ร้านอาหารจีน กลับมาอาบน้ำพักผ่อน ระหว่างที่ฉันอาบน้ำ พี่นพกับพี่กายนั่งคุยกับคุณป้าเจ้าของที่พักเรื่องการเดินทาง คุณป้าบอกว่าญาตป้ามีรถบัสบริการ จากเชียงตุงไปท่าขี้เหล็ก รถออกทุกวันเวลา 9 โมง และ เที่ยง เป็นรถแอร์ คนละ 350 บาท นั่งสบายกว่า แถมถูกกว่าด้วย ถ้าจะไปป้าก็จะจัดการจองให้ ตกลงเรากลับรถบัสกันดีกว่า

หนองตุง

เชียงตุง เยือนคนไทยในต่างแดน

jeab — Sat, 26 Sep 2009 01:46:52 +0000

: วัดเจ้าหลวง เมืองเชียงตุง

“เชียงตุง” เมืองที่คนไทยส่วนใหญ่ไม่ค่อยรู้จักกัน หากแต่ชาวเชียงตุงเองแล้วนั้น กลับรู้จักและคุ้นเคยกับคนไทยเป็นอย่างดี คนเชียงตุงประกอบคนชาวไทหรือไตเชื้อสายต่าง เช่น ไทเขิน ไทลื้อ และ ไทใหญ่ ชนชาติเหล่านี้ล้วนมีความใกล้ชิดทางวัฒนธรรม กับคนไทยน้อยหรือไทยสยาม อย่างพวกเรา มากเสียยิ่งกว่าคนไทยในแผ่นดินไทยบางส่วนเสียอีก เชียงตุงอดีตเคยเป็นจังหวัดนึงของประเทศไทย หลายๆ วัดที่ในเมืองยังคงป้ายภาษาไทย พร้อมดูที่อยู่ “อ. เมือง จ. เชียงตุง” บ้านเก่าๆในเชียงตุงยังคงแขวนรูปที่มีทุกบ้านเช่นเดียวกับเมืองไทย ในตลาดผู้คนยังคงภาษาไทยในการค้าขาย เป็นหลัก

เชียงตุง เยือนคนไทยในต่างแดน

แม่สาย-ท่าขี้เหล็ก

เรานัดหมายกันที่บริษัทสยามเฟิร์ส ข้างวัดเสมียน รถออกเวลาทุ่มครึ่ง เรานั่งหลับๆตื่นๆไปบนรถจนถึงขนส่งแม่สายเมื่อ 8 โมงกว่าๆ มีคนขับรถสองแถวเข้ามาชักชวนขึ้นรถและให้ข้อมูลว่าจะต้องไปทำบัตรผ่านแดนที่อำเภอก่อน เพราะเดี๋ยวนี้ไม่ได้ให้ทำที่ชายแดนแล้ว เค้าจะพาไปส่งที่อำเภอแล้วรอรับไปส่งที่ชายแดนในราคาคนละ 20 บาท

เราไปถึงที่อำเภอมีเจ้าหน้าที่รอให้บริการอยู่หลายคน เอกสารก็ใช้แค่บัตรประชาชนอย่างเดียว ค่าบริการ 30 บาท ใช้เวลาไม่กี่นาทีก็เรียบร้อย เราเลยเข้าห้องน้ำ ล้างหน้าล้างตา ก่อนขึ้นรถสองแถวต่อไปชายแดน ลงจากรถเห็นป้ายหลักกิโลอันใหญ่ที่เกาะกลางถนนเลยวิ่งไปถ่ายรูปกัน แล้วเดินหาอาหารเช้าเติมพลังก่อนออกเดินทาง


เราผ่านด่านไทยไป แล้วไปรอทำบัตรผ่านแดนที่ฝั่งพม่า ระหว่างรอมีนายหน้ารถแท๊กซี่มาเสนอราคาให้เหมารถไปเชียงตุงในราคา 3,000 บาท (เอ แต่เราเช็คราคามาแค่ 2,000 บาทนี่นา หรือข้อมูลอาจจะนานแล้วหว่า) เราต่อราคากันอยู่พักนึง เค้าเลยลดให้เหลือ 2,500 บาท และแนะนำเราว่าให้เราจ่ายค่าผ่านแดนเป็นเงินดอลลาร์จะประหยัดกว่า เพราะค่าผ่านแดนถ้าคิดเป็นดอลลาร์จะอยู่ที่ 10 ดอลลาร์ แต่ถ้าจ่ายเป็นเงินไทยอยู่ที่ 500 บาท เรามากัน 5 คนประหยัดไปตั้งหลายร้อยแหนะ เอกสารที่ใช้ก็มีแค่รูปถ่าย 2 นิ้ว 3 ใบ บัตรประชาชนตัวจริง กับสำเนาบัตรประชาชน 3 ใบ (แนะนำว่าควรถ่ายเอกสารเตรียมไปเลยค่ะ จะได้ไม่ต้องไปเดินหาที่ถ่ายเอกสารให้เสียเวลา)

ระหว่างทางรถเสีย

เมื่อได้บัตรผ่านแดนแล้ว เราก็ไปขึ้นรถแท๊กซี่(คันเล็กๆ เก่าๆ แอร์ไม่มี) ที่ข้างร้านขายของตรงข้างสะพาน ทักทาย สอบถามพลขับของเราซึ่งเป็นคนไทใหญ่ ชื่อ หลวงทิบ (จริงๆเค้าชื่อทิบ หลวงมาจากชายที่เคยบวชเรียนมาแล้ว คล้ายๆคำว่า ทิด บ้านเรานั่นเอง) สื่อสารกันด้วยภาษาไทยได้เข้าใจกันเป็นอย่างดี เราขอให้เค้าแวะให้เราแลกเงินจ๊าดก่อนออกเดินทาง ด้วยรถคันเล็กไปหน่อยสำหรับผู้โดยสาร 5 คนเลยนั่งเบียดกันจนเมื่อย ต้องขยับตัวกันอยู่บ่อยๆ

หลวงทิบจอดแวะพักรถ และกินอาหารเที่ยงที่เมืองแพรก ซึ่งเป็นจุดที่รถพักรถ มีอ่างน้ำและสายยางไว้ให้สำหรับเติมน้ำ มีร้านอาหารอยู่หลายร้าน เราเลยให้หลวงทิบแนะนำ หลวงทิบพาเราไปกินก๋วยเตี๋ยวร้านหนึ่ง ซึงคนขายเป็นสาวไทใหญ่น่าตาน่ารัก (และนี่ก็เป็นเหตุผลที่เค้าแวะกินร้านนี้เป็นประจำ) ผู้ชายไม่ว่าชาติไหนก็เป็นเหมือนกันหมดจริงๆ ดีนะที่ก๋วยเตี๋ยวอร่อย หลังจากกินเสร็จเราเดินไปเข้าห้องน้ำด้านหลังซึ่งมีอยู่หลายห้อง หน้าห้องน้ำก็มีอ่างน้ำเปิดน้ำเต็มจนล้นแล้วล้นอีกไว้ให้ใช้ล้างมือ ล้างหน้าล้างตา (เป็นน้ำที่มาจากเขาอะไรประมาณนี้)

ลูกอะโวคาโด เหมือนที่มีใน FarmVille

เราเดินดูร้านค้า พี่นพหันไปเห็นคุณป้านั่งขายข้าวหลามอยู่เลยซื้อมาชิม 3 กระบอก (เล็ก) 20 บาท ข้าวหลามเค้าไม่เหมือนบ้านเรา จะคล้ายๆกาละแม มีถั่วด้วย ซื้อเสร็จเรากลับไปขึ้นรถเพื่อเดินทางต่อ รถขับไปได้ซักพักก็ควันขึ้น ต้องหลบเข้าข้างทาง ความร้อนขึ้นนั่นเอง หลวงทิบเอาน้ำขวดที่มีอยู่ไปราด แล้วเดินไปหาน้ำจากลำธารมาเติม พวกเราเลยลงมาเดินถ่ายรูปเล่นกัน เติมน้ำเสร็จก็ออกเดินทางต่อ และไปแวะพักรถเพื่อเติมน้ำอีกครั้งที่ใกล้ๆดอนเหมย มีร้านค้าขายของเราลงไปเดินดู มีผล avocado ใส่เป็นถุงวางขายอยู่ พวกเราตื่นเต้นกันใหญ่ เพราะเห็นกันแต่ใน Farmville เรานั่งรถมาอีกไม่ไกลก็มีป้าย Welcome to Keng Tung เราขอให้หลวงทิบแวะจอดเพื่อถ่ายรูป แต่ได้รับคำตอบว่าตอนกลับค่อยถ่าย โอเค ตอนกลับก็ตอนกลับไม่เป็นไร

เมืองเชียงตุง อดีตจังหวัดหนึ่งในประเทศไทย

ในที่สุดเราก็มาถึงเชียงตุง หลวงทิบพาเราหาที่พัก พาเราไปที่แรกแต่พวกเราไม่ถูกใจเพราะอยู่นอกเมือง เราวนหาที่พักใกล้ๆตลาด จนมาถึงที่หนึ่งชื่อ สามยอด คุณป้าเจ้าของที่พักเป็นชาวไทลื้อ ซึ่งที่พักลักษณะเป็นบ้าน กั้นเป็นห้องให้เช่า ดูอบอุ่น แถมใกล้ตลาดด้วย ตกลงใจพักที่นี่แล้วกัน เราจ่ายเงินให้หลวงทิบ แล้วนัดกันว่าพรุ่งนี้จะให้พาเราขึ้นดอยเหมย ถ้ามีอะไรเปลี่ยนแปลงจะโทรไปบอก

เราเก็บข้าวเก็บของ แล้วออกมาเดินเล่น เจอวัดเชียงลาน เราแวะถ่ายรูปกัน พี่นพมองไปเห็นป้ายวัดเขียนเป็นภาษาไทยก็ดีใจซะยกใหญ่ เราเดินย้อนไปเจอประตูเมืองเก่า แวะ(กระโดด)ถ่ายรูป มีลุงคนหนึ่งขี่มอเตอร์ไซด์ผ่านมาเห็นเราก็หยุดทักทาย ว่าฉํนเป็น monkey เพราะกระโดดถ่ายรูปอยู่ พูดคุยทักทายชวนให้ไปเที่ยวกับแก เราเลยบอกว่านัดรถไว้แล้ว

เชียงตุง

จากประตูเมืองเก่า เราเดินไปทางตะวันตก ผ่านสุสานวัดเจ้าฟ้าเมืองเชียงตุง และวัดเจ้าหลวง ซึ่งตั้งอยู่ตรงวงเวียนกลางถนน เราตั้งใจจะเดินไปถ่ายรูปพระอาทิตย์ตกที่หนองตุง พี่กาย พี่ป้อง พี่จุ๊บ เดินถ่ายรูปอยู่ด้านหลังฉันกับพี่นพ เดินนำมาก่อน เพราะกลัวไม่ทันพระอาทิตย์ตก เดินขึ้นไปเจอวัดจองคำ เห็นน้องสาวคนหนึ่งเลยเดินเข้าไปถามทาง น้องบอกว่าทางนี้ไปได้แต่ไกลกว่า ให้ไปอีกทางหนึ่ง และอาสาพาเราไป เราเดินคุยกันน้องเค้าเป็นคนไทเขิน ชื่อ แสงน้อง เคยไปทำงานที่แม่สายอยู่หลายปี เพิ่งกลับมาไม่นาน

วัดจองคำ

แสงน้องพาเราไปชมวัดจองคำก่อน แต่เริ่มมืดแล้ว เราเลยเดินมาหนองตุงเพื่อหาเพื่อนๆ แต่ไม่พบใครแล้ว เลยเดินกลับมาที่พัก ระหว่างทางเห็นร้านขายของทอดแสงน้องบอกเราว่าอร่อยนะ เลยอาสาเป็นคนซื้อให้ เพราะของที่นี่ เค้าจะขายให้คนที่นี่ถูกกว่านักท่องเที่ยว เรากลับมาเจอเพื่อนๆซึ่งนั่งรออยู่ที่ที่พักแล้ว เราชวนกันออกมาหาอะไรกินกัน แสงน้องแนะนำร้านก๋วยเตี๋ยวใกล้วัดพระเจ้าหลวง (คล้ายๆบะหมี่ เกี๊ยวบ้านเรา) กินเสร็จก็เดินกลับที่พัก แสงน้องเดินมาส่งเรา พร้อมเล่าว่าพรุ่งนี้เป็นวันพระเค้าจะไปวัดแต่เช้า ถ้าเราอยากไปเค้าจะเตรียมของเผื่อ เราตกลงใจไปทำบุญกันพรุ่งนี้เช้า มาถึงที่พักพี่ป้องอาสาเดินกลับไปส่งน้องเค้าเพราะว่ามืดมากแล้ว

เยือนเมืองเพชร

jeab — Sat, 06 Jun 2009 05:42:41 +0000

สะพานข้ามแม่น้ำเพชร

วันนี้ฉันกับเพื่อนๆแวะไปทำกิจกรรมกับเด็กๆที่สมุทรสาครตั้งแต่เช้า เสร็จกิจกรรมประมาณบ่าย 3 โมงครึ่งก็ออกเดินทางทันทีมุ่งหน้าจังหวัดเพชรบุรี เรามาถึงตัวเมืองเพชรบุรีเมื่อใกล้ 5 โมงเย็นแล้ว จุดหมายปลายทางของเรา “ระเบียงริมน้ำ เกสเฮาส์” ที่ พักริมแม่น้ำเพชรบุรี ของพี่ทอม พี่นิด พันธมิตรเพชรบุรีนั่นเอง ตั้งใจจะไปเยี่ยมเยือนกันมานาน แต่ก็ต้องมีเหตุให้ต้องเลื่อนออกไปทุกที วันนี้ได้มาสมความตั้งใจเสียที

หลังจากจอดรถแล้วก็เดิน เข้าเกสเฮาส์ซึ่งอยู่ตรงเชิงสะพานพอดี ก็พบกับพี่นิดพูดคุยทักทายกันเสร็จ พี่นิดก็บอกพี่ทอมให้พาเราไปดูห้องพัก ซึ่งห้องพักที่นี่เป็นห้องเล็กๆ ในห้องมีเพียงเตียงนอน พัดลม และราวตากผ้าเล็กๆ อีก 1 อัน ส่วนใหญ่คนที่มาพักที่นี่จะเป็นนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติ เพราะคนไทยมักจะเลือกพักโรงแรมหรือรีสอร์ทที่มีสิ่งอำนวย ความสะดวกครบครันมากกว่า นอกจากห้องพักแล้วที่นี่ยังมีอาหารอร่อยๆ สามารถแวะมารับประทานได้ ส่วนที่เป็นร้านอาหารเป็นบ้านไม้ริมน้ำ บรรยากาศสบายๆ น่านั่งทีเดียว

เมียโบราณ เมืองเพชร วัดมหาธาตุ

เมื่อ ได้ห้องพักเรียบร้อยแล้ว เราก็มานั่งพักดื่มน้ำกัน ก่อนจะขอตัวออกไปเดินเล่นชมบ้านเมืองยามเย็นของเมืองเพชรบุรี ซึ่งเพื่อนที่เคยมาบอกว่ามีบ้านเรือนไม้ เสน่ห์ไทยๆให้เห็นอยู่บ้าง แต่มาวันนี้รู้สึกบรรยากาศแบบนั้น คงเหลือให้เห็นน้อยเต็มที ด้วยถูกกลืนหายกลายเป็นตึกใหญ่ไปซะแล้ว ที่เหลือพอให้เห็นอยู่บ้างก็ถูกทิ้งร้าง บ้างก็ประกาศขาย นึกแล้วก็น่าเสียดายมิใช่น้อย อีกหน่อยคงหาดูได้ยากเต็มที

เราเดินชมบ้านเรือนกันไป เรื่อยๆ จนถึงร้านเมียโบราณ ซึ่งเป็นร้านขายของเก่า เจ้าของร้านอัธยาศรัยไมตรีดีมากๆ ออกมาเชื้อเชิญด้วยหน้าตายิ้มแย้มแจ่มใส มีน้ำเย็นมาเสิร์ฟอีกต่างหาก เล่าความเป็นมาเป็นไปของร้านให้ฟังจนเพลิน ที่นี่มีร้านขายของเก่าอยู่เพียงไม่กี่ร้าน ซึ่งเค้าอยากให้มีร้านแบบนี้เยอะๆ ประมาณว่าอยากให้เป็นย่านขายของเก่าไปเลย เวลาผู้คนนึกอยากซื้อของเก่าก็จะได้นึกถึงที่นี่ (ซึ่งหลายๆคนอาจไม่เห็นด้วย เพราะถือว่าเป็นการสร้างคู่แข่งทางธุรกิจมากกว่า) นั่งคุยกันพักใหญ่ก็ต้องขอตัวกลับ เพราะอยากเดินเล่นต่อกันอีกสักหน่อย ระหว่างทางเดินผ่านวัดมหาธาตุเลยแวะเข้าไปชมความงามกันก่อนเดินกลับที่พัก

ทานอาหาร ที่ระเบียงริมน้ำ

วันนี้เราทานอาหาร เย็นกันที่ร้านพี่ทอม อาหารรสชาติอร่อยทีเดียว ราคาก็ไม่แพง แถมยังได้นั่งคุยแลกเปลี่ยนความคิดเห็นทางการเมืองกับพี่ทอมอีกด้วย พี่ทอมยังเล่าถึงกลุ่มเสื้อแดงที่นี่ให้ฟังด้วยว่า เมื่อช่วงสงกรานต์มีคนเสื้อแดงไปร่วมชุมนุมที่กรุงเทพอย่างเปิดตัว พอกลับมาจากชุมนุม คนส่วนใหญ่ทราบว่าเค้าเป็นเสื้อแดง ก็เลยบอยคอตไม่ซื้อของเค้าเลย พี่ทอมบอกว่าเค้าไม่เห็นด้วย เพราะมันไม่ใช่แค่ความแตกต่างทางความคิดแล้วแต่ตอนนี้มันกลายเป็นความแตกแยกในสังคม แบ่งฝักแบ่งฝ่ายกันทั้งๆที่เป็นคนไทยด้วยกัน

ฉันนึกตามแล้วก็รู้สึกหดหู่ใจ ทุกการเลือกตั้งในอดีต เราเคยพูดคุย วิพากย์วิจารณ์กันได้อย่างเปิดเผยโดยไม่รู้สึกแปลกแยกแม้เลือกพรรคที่ต่างกันก็ตาม แต่เดี๋ยวนี้แทบจะไม่กล้าถามไถ่กันด้วยซ้ำ เพราะถ้าเผลอถามไปแล้วได้คำตอบไม่ตรงกับใจเราก็กลายเป็นคนละพวกกันไปแล้ว ไม่อยากจะคุยต่อ ด้วยความขุ่นข้องหมองใจเริ่มเข้าปกคลุมความรู้สึกโดยไม่รู้ตัว หรือถ้าคุยกันต่อก็อาจถึงขั้นมีปากเสียงกันได้ สังคมไทยถูกแบ่งออกเป็นฝักเป็นฝ่ายอย่างชัดเจน จนถึงขั้นอยากจะเข่นฆ่ากันเลยก็มี บทสนทนาจบลงด้วยความสลดใจเล็กน้อย ด้วยนึกไม่ออกว่าปัญหานี้จะมีทางออกอย่างไรนะ ก่อนขอตัวพี่ทอมไปอาบน้ำ และเข้านอนกันแต่หัวค่ำ

เมืองเพชร ยามเช้า

เราตื่นนอนกันแต่เช้าตรู่ ออกไปหากาแฟดื่มกันที่ข้างๆวัดมหาธาตุ และเดินดูตลาดยามเช้าวันหยุดที่ผู้คนออกมาจับจ่ายกันอย่างครึกครื้น ก่อนเดินกลับที่พักเพื่อร่ำลาพี่ทอมกับพี่นิด แต่พี่แม่บ้านบอกว่ายังไม่มากันเลยเพราะเมื่อคืนกว่าจะกลับกันก็ดึกมากแล้ว เราเลยตัดสินใจไปเยี่ยมชมพระราชวังพระนครคีรี หรือเขาวังกันก่อน

พระนครคีรี หรือ เขาวัง

เขาวังจัดเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่งของจังหวัดเพชรบุรี ด้วยความผสมกลมกลืนกันอย่างลงตัวของความงดงามทางธรรมชาติและสถาปัตยกรรม เขาวังมีด้วยกันสามยอด ยอดกลางเป็นที่ตั้งของพระธาตุจอมเพชร ยอดทางทิศตะวันออก เป็นที่ตั้งของวัดพระแก้ว และยอดทางทิศตะวันตกเป็นที่ตั้งของพระราชวังพระนครคีรีหรือเขาวังนั่นเอง

ด้วยอากาศที่ร้อน บวกกับไม่ค่อยได้ออกกำลังกายเลยทำให้เหนื่อยหอบกันตั้งแต่เดินขึ้นเขาไปได้ไม่กี่ร้อยเมตร เดินบ้าง พักบ้าง ถ่ายรูปบ้างอย่างไม่รีบร้อน แล้วก็ต้องให้รู้สึกหงุดหงิดใจเมื่อเห็นว่ามีการจารึกชื่อของพวกมือบอนที่กลัวคนอื่นไม่รู้ว่ากูมาเยือนที่นี่แล้วนะ

เดินชมสถานที่อันสวยงามกันไปเรื่อยๆ ก็ต้องให้หงุดหงิดใจอีกครั้งเมื่อเจอแก้วน้ำพลาสติกถูกทิ้งอยู่ตรงบันได แม้จะมีถังขยะตั้งอยู่ห่างไปเพียงไม่กี่ก้าว ฉันก้มลงเก็บพร้อมบ่นเสียงดังอย่างจงใจ “ทำไมทิ้งไว้อย่างนี้เนี่ย” แล้วก็มีเสียงผู้ชายดังขึ้นจากกลุ่มนักท่องเที่ยวทางด้านหลังพูดแก้เก้อ “เมื่อกี้เด็กทำหล่นไว้ไม่ได้เก็บ” เออ ก็เห็นนี่นาว่าเด็กทำหล่นแล้วทำไมไม่เก็บ หรือสอนให้เด็กเก็บไปทิ้งนะ มักง่ายกันจริงๆเลย (อันนี้คิดในใจ เพราะว่าเค้ามากันกลุ่มใหญ่อาจจะโดนตื้บได้)

เขาวัง-พี่นิด

ขณะเดินกลับลงมามีแม่ค้าที่ตั้งซุ้มขายน้ำ ผ้าเย็น อะไรประมาณนี้ และมีมะเขือ แตงกวา หั่นเป็นชิ้นเล็กๆ เรียกให้ช่วยซื้ออาหารให้ลิง เราก็เลยช่วยซื้อหน่อยละกัน เพราะเห็นว่าคนมาเที่ยวไม่มากนักคงขายของไม่ค่อยดี ซื้อเสร็จก็โปรยไปที่พื้นให้เจ้าจ๋อมากิน แล้วเราก็เดินกลับลงมา แล้วก็พบว่าที่ทางเข้ามีป้ายห้ามให้อาหารสัตว์ในเขตพระราชวัง อ้าว…ทำไงล่ะก็ให้ไปแล้วอ่ะ แล้วทำไมไม่ห้ามคนขายด้วยล่ะ เอาเป็นว่าเป็นความผิดร่วมละกันนะ

หลังกลับจากเขาวังเมื่อใกล้เที่ยง เราไปหาก๋วยเตี๋ยวอร่อยๆทานกัน ก่อนแวะเข้าไปร่ำลาพี่ทอมกับพี่นิต พร้อมทั้งถ่ายรูปไว้เป็นที่ระลึกกันซะหน่อย พี่ทอมบอกทิ้งท้ายว่า “เจอกันเมื่อชาติต้องการ” ฉันยิ้มรับแทนคำตอบ

บ้านปืน-ถ้ำเขาหลวง

ออกจากร้านพี่ทอมเราไปแวะชมพระรามราชนิเวศน์ หรือพระราชวังบ้านปืน ซึ่งพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ ให้สร้างขึ้นเมื่อครั้งเสด็จประพาสจังหวัดเพชรบุรี ด้านหน้าเป็นที่ประดิษฐานพระบรมราชานุสาวรีย์ มีต้นไทรย้อยต้นใหญ่ที่ให้ความร่มรื่นแก่ผู้มาเยี่ยมเยือนได้นั่งพักคลายร้อนกัน ตัวอาคารที่งดงาม ตระการตาสร้างด้วยสถาปัตยกรรมแบบ Baroque ด้านในมีป้ายห้ามถ่ายรูป แต่ก็มีนักท่องเที่ยวไทยสะพายกล้องเดินถ่ายรูปกันอยู่บ้าง เพราะไม่มีเจ้าหน้าที่ดูแลอยู่ด้านใน

ออกจากพระราชวังบ้านปืน ประมาณบ่ายแก่ๆ ลองหาสถานที่ท่องเที่ยวอื่นๆจาก GPS ดูเผื่อจะมีสถานที่น่าสนใจ แล้วก็ตกลงกันว่าจะแวะไปถ้ำเขาหลวง ซึ่งอยู่ไม่ไกลกัน เข้าไปถึงลานจอดรถก็มีคนนำตุ๊กตาจระเข้มาวางบนหลังคารถเพื่อกันลิงมาปีนป่ายรถ แต่เด็กเฝ้ารถบอกว่าบางทีลิงมันก็ไม่ได้กลัว ประมาณว่ามีไว้ให้เจ้าของรถอุ่นใจว่าไล่ลิงได้

เราเดินเข้าชมในถ้ำมีพระพุทธรูปประดิษฐานอยู่นับร้อยองค์ ด้านบนถ้ำมีช่องให้แสงแดดส่องเข้ามาได้ทำให้ไม่รู้สึกอับชื้นเหมือนถ้ำอื่นๆ หลังจากเดินชมความงามภายในถ้ำแล้วเรากราบขอพรพระให้เดินทางกลับโดยสวัสดิ ภาพ แล้วออกเดินทางกลับกันเพราะเริ่มเย็นแล้วไม่อยากถึงบ้านค่ำนักเพราะพรุ่งนี้ต้องตื่นไปทำงานกันแต่เช้า

นั่งรถมาจนใกล้ตัวเมืองนครปฐม ก๋วยเตี๋ยวเมื่อกลางวันคงย่อยหมดแล้ว ร่างกายเริ่มส่งสัญญาณเตือนว่าได้เวลาเติมพลังงานอีกแล้ว เลยแวะทานอาหารทะเลกันที่องค์พระปฐมเจดีย์ เดินเข้าไปในร้านหันซ้ายหันขวาเพื่อหาที่นั่ง ก็ไปสบตากับผู้หญิงที่นั่งอยู่กับครอบครัว 3 คนพ่อแม่ลูก แล้วก็ส่งยิ้มมาให้ ฉันยิ้มตอบแบบงงๆ เอ…ใครหว่า นึกไม่ออก แล้วก็ได้ยินเสียงลูกชายเค้าพูดว่า “พวกเดียวไม่ใช่เหรอ” แล้วเค้าก็อ่านด้านหลังเสื้อพวกเราซึ่งเป็นชื่อกลุ่ม เพื่อนฉันได้ยินก็หันไปทันที (เพียงแค่รู้ว่าเป็นพันธมิตร ก็รู้สึกอุ่นใจ เหมือนเคยรู้จักกันมาก่อน) เราเลยได้พูดคุยทักทายกันนิดหน่อย พี่เค้ามาทำบุญที่วัดอ้อน้อย วัดนี้อยู่ตรงไหนนะ เมื่อไม่นานเพื่อนก็โทรมาถาม แถมโดนตำหนิว่าเป็นคนนครปฐมยังไงเนี่ย อ้าว…นี่ฉันต้องรู้จักทุกวัดที่นี่เลยหรือไงนะ หลังทานเสร็จก็ร่ำลากันออกเดินกลับบ้านโดยสวัสดิภาพ

Center of map
ระเบียงริมน้ำ เกสเฮาส์: ระเบียงริมน้ำ เกสเฮาส์
วัดมหาธาตุ: วัดมหาธาตุ
ร้านเมียโบราณ: ร้านเมียโบราณ
เขาวัง: เขาวัง
ถ้ำเขาหลวง: ถ้ำเขาหลวง

เดินทางข้ามปี หลวงพระบาง วังเวียง เวียงจันทน์ (ตอนจบแล้วค่ะ)

jeab — Thu, 01 Jan 2009 01:40:39 +0000

วังเวียงยามเช้า

รุ่งเช้าของปีใหม่ เราตื่นไปชมพระอาทิตย์ขึ้นกัน ก่อนกลับมาหาอะไรกินรองท้อง แล้วไปขึ้นรถตามเวลานัดหมาย 9:30 แต่กว่ารถจะออกก็ 10 โมงแล้ว รถขับพาเราและนักท่องเที่ยวคนอื่นๆไปส่งที่ต้นน้ำซอง แล้วเดินเท้าอีกไม่กี่ร้อยเมตร เพื่อไปล่องห่วงยางเข้าถ้ำ มีนักท่องเที่ยวนั่งรออยู่หลายกลุ่ม เราไปถึงเป็นกลุ่มหลังๆรอกันนานเลย

บางกลุ่มที่ล่องห่วงยางกลับออกมาก็มานั่งกินข้าวกันแล้ว มีการปิ้งบาบีคิวยั่วน้ำลายเราด้วยอ่ะ เริ่มหิวแล้วนะเนี่ย กว่าเราจะได้ล่องก็ปาเข้าไปเกือบเที่ยงแล้ว โดยให้เรานอนบนห่วงยางแล้วใช้มือพุ้ยน้ำลอยเข้าไปในถ้ำ น้ำเย็นจนขนลุกเชียว เราได้รับแจกไฟฉายเพราะในถ้ำมืดมาก ล่องเข้าไปไกลพอให้ได้เมื่อยก็ให้ล่องกลับ คงเพราะนักท่องเที่ยวเยอะและคงเลยเวลาตามหมายกำหนดการมาแล้ว เสร็จจากล่องห่วงยางก็เดินออกมากินข้าวกัน มีข้าวผัดให้คนละกล่อง บาบีคิว และขนมปัง

ถ้ำน้ำ และ คายัค

หลังจากเติมพลังแล้วก็กลับมาขึ้นรถไปลงอีกจุดเพื่อพายเรือคายัค สาธิตวิถีการพายแล้วให้เราขึ้นเรือลำละ 2-3 คน พายล่องแม่น้ำซองชมธรรมชาติป่าเขาที่ยังเขียวชอุ่มสองฟากฝั่ง ก่อนจะมาถึงจุดที่จอดให้เราลงเล่นน้ำ มีการก่อกองไฟ มีนักท่องเที่ยวต่างชาติหลายสิบคนนั่งเล่นนอนเล่น ดื่มเบียร์กันไป บ้างกระโดดน้ำเล่น บ้างล่องห่วงยางไปจิบเบียร์ไปอย่างสบายอารมณ์ ตรงจุดนี้มี slider และชิงช้าอันใหญ่ไว้ให้เล่น ด้วยความเย็นของน้ำพวกเราเลยไม่เล่นดีกว่า มายืนคอยให้กำลังใจอุ้ยเล่นชิงช้าละกัน สักพักเราก็กลับกันมาถึงวังเวียงเมื่อ 5 โมงเย็นอากาศเริ่มเย็นแล้ว ประกอบกับเสื้อผ้ายังเปียกอยู่ด้วยทำให้รูสึกหนาวจนต้องรีบกลับมาอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้า

เราออกมาหาอาหารเย็นกินกันและตกลงแวะที่ร้านหนึ่งเห็นคนเยอะดี สั่งสปาเกตตี้มากินกัน อร่อยใช้ได้เลยทีเดียว ด้วยความอ่อนเพลียมาทั้งวันหลังจากกินเสร็จเราก็ตรงกลับที่พักมาเข้านอนกันเลย

แม่น้ำซอง

เช้านี้อุ้ยกับพริมอยากจะแวะไปถ่ายรูปที่สะพานกันอีกครั้งก่อนที่เราจะต้องเดินทางกลับกันแล้ว หลังจากเดินถ่ายรูปกันได้สักพัก ก็มาแวะดื่มกาแฟกันที่เชิงสะพานก่อนกลับมาอาบน้ำ เก็บข้าวเก็บของ รอรถมารับเพื่อเดินทางต่อไปยังเวียงจันทน์ แม้หนทางจะคดเคี้ยวแต่ก็ไม่เท่าเส้นทางที่เราเดินทางมาจากหลวงพระบาง รถพาเรามาส่งตรงร้านอาหารโชคดี ข้างๆเป็นบริษัทท่องเที่ยว เรานำกระเป๋าไปฝากไว้เพราะไม่อยากหอบกระเป๋าใบใหญ่ไปด้วยขณะเที่ยงชมเมืองเวียงจันทน์

เวียงจันทน์

เราเดินไปถ่ายรูปป้ายต้อนรับปีใหม่ของเบียร์ไทเกอร์ที่ลานน้ำพุ และเดินไปชมพระธาตุดำ เป็นเจดีย์ทรงดอกบัวหกเหลี่ยม ชาวลาวมีความเชื่อว่าพระธาตุดำเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่คอยปกป้องภัยอันตรายแก่บ้านเมือง เราแวะสักการะ และชมความงามของ วัดศีรษะเกษ และหอพระแก้วซึ่งเคยเป็นที่ประดิษฐานพระแก้วมรกต

จากหอพระแก้วเราเรียกรถเพื่อไปพระธาตุหลวง ซึงเป็นปูชนียสถานที่สำคัญอีกแห่งหนึ่งของเมืองเวียงจันทน์ ระหว่างทางเราขอให้รถจอดเพื่อแวะถ่ายรูปตรงประตูไซ แล้วนั่งรถกลับมาที่เดิมเพื่อรอเวลาขึ้นรถกลับเมืองไทย ใกล้ๆกันมีรานกาแฟ Joma ร้านเดียวกับที่เรากินที่หลวงพระบาง เราเข้าไปดื่มกาแฟ และกินเค้กรอกันในร้าน ก่อนออกมาขึ้นรถ รถรอผู้โดยสารที่ยังเดินทางมาไม่ถึงนานจนด่านใกล้ปิด จึงต้องพาผู้โดยสารที่มาถึงแล้วข้ามด่านมาก่อน เมื่อผ่านด่านมาแล้วก็มาจอดรออีกพักนึงกว่ากลุ่มคนไทยที่เหลือจะมาถึง (พี่ไทยเราสายเสมออ่ะ) รถพาเรามาแวะกินอาหารเย็นที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งที่หนองคายก่อนตรงกลับกรุงเทพ

เนื่องจากรถออกเลทเป็นชั่วโมง เราถามน้องว่าอย่างนี้ก็ไปถึงกรุงเทพช้าสิ แต่น้องบอกว่า “ก็เร่งหน่อย” แล้วก็เป็นจริงอย่างน้องบอก เรามาถึงตามกำหนดเวลาเดิม 6 โมงเช้าที่ถนนข้าวสาร เรียกแท๊กซี่เพื่อจะกลับบ้าน แต่ไม่มีคันไหนสนใจอยากจะรับเรา จะรับกันแต่ชาวต่างชาติอะไรประมาณนี้ เลยต้องเดินออกมาเรียกรถที่หน้ากองสลาก เราร่ำลาแล้วแยกย้ายกันกลับบ้าน

ยามเช้าริมแม่น้ำซอง

เดินทางข้ามปี หลวงพระบาง วังเวียง เวียงจันทน์ (ตอน 4)

jeab — Tue, 30 Dec 2008 06:36:13 +0000

ตักบาตรข้าวเหนียว

ตอนเช้าเราออกมาสายกว่าเวลานัดนิดหน่อย น้องเค้าออกมายืนรอแล้ว (สงสัยคงกลัวเราเบี้ยว) น้องเตรียมเสื่อมาด้วย หาที่ปูเสื่อให้เรานั่งรอใส่บาตร วันนี้นักท่องเที่ยวเยอะแต่เช้าเลย บ้างมาใส่บาตรข้าวเหนียว บ้างก็มาถ่ายรูปเก็บบรรยากาศของประเพณีวิถีพุทธที่งดงามของชาวหลวงพระบาง

หมู่บ้านทอผ้าและทำกระดาษสา

วันนี้เราวางแผนจะไปเที่ยวนอกเมืองกัน เลยมาเดินหาเช่าจักรยานกัน เรานำรถข้ามสะพานไม้เพื่อข้ามไปอีกฝั่งของแม่น้ำคาน เพราะถ้าขี่ไปตามถนนจะไกลมาก หลังจากข้ามฝั่งไปเราขี่รถไปชมหมู่บ้านทอผ้า และทำกระดาษสา ได้ผ้าพันคอ และโคมไฟกระดาษสา ติดไม้ติดมือกลับมาด้วย เราขี่รถชมวัดวาอาราม บ้านเรือนสองข้างทาง กันไป จอดแวะถ่ายรูปกันไป จนรู้สึกว่าแดดเริ่มร้อนมากแล้ว อีกทั้งเริ่มหิวกันแล้ว เลยขี่รถกลับกัน

เรามาแวะพักกินข้าวเหนียว ส้มตำกันที่ริมแม่น้ำคานกัน แล้วตั้งใจจะกลับมาพักกันก่อน ระหว่างทางขี่รถผ่านน้ำผลไม้ตั้งอยู่ริมแม่น้ำโขง แวะดื่มน้ำผลไม้คลายร้อนกันซะหน่อย ก่อนกลับไปนั่งพักนอนพักจนแดดร่มลมตกแล้วก็ออกมาถ่ายรูปวัด Xiang Thong กันอีกรอบ

วัดเซียงทอง

มื้อเย็นเราเดินไปหาอะไรกินกันที่ตลาด แล้วก็ตกลงมาหยุดที่ร้านเฝอ หลังจากกินเสร็จ เราเดินเล่นที่ตลาดกลางคืน และแวะกินเค้กที่ร้าน Joma เป็นร้านกาแฟน่ารักๆ แนว Starbuck เลยตัดสินใจเข้าไปดู เค้กอร่อย ราคาก็ไม่แพง เรานั่งคุยไปพลางเพื่อรอเวลาไป “ดาวฟ้า” สถานบันเทิงชื่อดังของที่นี่

เรานั่งสามล้อไปดาวฟ้า อยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก รถสามล้อจอดที่หน้าตึก ซึ่งมองดูภายนอกเหมือนตึกร้างมากว่า ทำไมดูเงียบๆหว่า เดินเข้าไปด้านในพนักงานกำลังนำของมาจัดวางตามโต๊ะอยู่เลย เราคงมาเร็วเกินไปเลยกลายเป็นลูกค้าโต๊ะแรกของวันนี้ เราหาที่นั่งใกล้ประตู โต๊ะทำด้วยถังน้ำมัน 200 ลิตร มีราวเหล็กกั้นสำหรับให้ออกไปเต้นที่หน้าเวที ได้บรรยากาศไปอีกแบบ เราสั่งเบียร์มานั่งดื่ม (มีการแจกคูปองจับฉลากด้วย) รางวัลที่ 1 เป็นรถมอเตอร์ไซด์ ถ้าได้จะเอากลับยังไงเนี่ย) ซักพักก็เริ่มมีคนทะยอยกันมา เดินเข้าทำหน้าเลิ่กลั่ก หันซ้านหันขวา รับรู้ได้ทันทีว่าเป็นคนไทย

Center of map
ร้านข้าวจี่ปาเต้: ร้านข้าวจี่ปาเต้
พระธาตุหมากโม: พระธาตุหมากโม
วัดเซียงทอง: วัดเซียงทอง
ท่าเรือเมืองหลวงพระบาง: ท่าเรือเมืองหลวงพระบาง
ภูสี: ภูสี
วังเจ้ามหาซีวิต: วังเจ้ามหาซีวิต
วัดมหาธาตุ: วัดมหาธาตุ
ไปรษณีย์: ไปรษณีย์
วัดใหม่: วัดใหม่
สะพานชั่วคราวข้ามแม่น้ำคาน 1: สะพานชั่วคราวข้ามแม่น้ำคาน 1
สะพานชั่วคราวข้ามแม่น้ำคาน 2: สะพานชั่วคราวข้ามแม่น้ำคาน 2
หมู่บ้านกระดาษสาและทอผ้า: หมู่บ้านกระดาษสาและทอผ้า
วังเวียง: วังเวียง

ผู้คนทะยอยกันมาเรื่อยๆ ส่วนใหญ่ก็เป็นคนไทย จนเวลาล่วงเลยไปใกล้ 4 ทุ่มถึงจะมีคนลาวเริ่มมากันเยอะขึ้น มีการเปิดเพลงไทยสลับเพลงลาว ยิ่งดึกก็ยิ่งมีคนออกไปเต้นมากขึ้น รวมถึงพี่นพ กับพริมด้วย เวลาที่เพลงลาวขึ้นยิ่งทำให้แยกได้ชัดเจนว่าเป็นคนไทยหรือคนลาว สังเกตุเอาจากท่าเต้น คนลาวเค้าเต้นท่าเดียวกันหมด (เหมือนเรียนมาอะไรประมาณนั้น) ส่วนที่เหลือเป็นคนไทยก็เต้นมั่วค่ะ

เราอยู่กันไม่ดึกนักเพราะเริ่มง่วงนอนแล้ว ไม่ลืมเอาฉลากไปให้คนไทยโต๊ะข้างๆ เพราะจะทิ้งก็เสียดาย เผื่อเค้าจะโชคดีได้ขี่มอเตอร์ไซด์กลับเมืองไทย แล้วเดินออกมาเรียกรถกลับที่พัก

หลวงพระบางยามเช้าก่อนออกเดินทาง

วันรุ่งขึ้นเราตั้งใจจะไปดื่มกาแฟที่ร้านประชานิยมกันก่อนออกจากหลวงพระบาง มุ่งหน้าสู่วังเวียงที่หมายต่อไปของเรา ดื่มกาแฟเสร็จเรากลับไปเก็บข้าวของแล้วออกมาเรียกรถสามล้อเพื่อไปขึ้นรถที่ขนส่ง รถออกจากวังเวียงประมาณ 8 โมงเช้า รถขับลัดเลาะภูเขาให้เราได้เพลิดเพลินกับความงามของธรรมชาติสองข้างทาง ขุนเขาถูกม่านปกคลุมด้วยม่านหมอก สวยจนทำเอาลืมความวิงเวียนจากหนทางที่แสนคดเคี้ยว เราจอดแวะพักรถที่กิ่วกระจำตอน 10 โมง และแวะให้เรากินข้าวเที่ยงกันที่กาสี โดยจะได้รับคูปองคนละ 1 ใบนำไปแลกข้าว หรือเฝอได้คนละอย่าง(เป็นอาหารมื้อแรกที่รู้สึกว่าไม่อร่อยเอาเสียเลย)

หลังอาหารเที่ยงเราเดินทางต่อจนถึงวังเวียง รถมา จอดส่งเราที่ขนส่ง ต้องนั่งสองแถวต่อเพื่อไปลงที่ตลาด ด้วยสัมภาระที่แสนหนัก คงไม่สะดวกที่จะหอบหิ้วไปด้วย เราแวะดื่มน้ำแล้วพี่นพกับอุ้ยก็ออกไปหาที่พักกัน ปล่อยให้ฉันกับพริมนั่งเฝ้ากระเป๋ากัน ทั้งสองคนหายไปพักใหญ่แล้วกลับมาพร้อมคำตอบว่าที่พักเต็มหมดเลย พี่นพกับอุ้ยเลยเช่าจักรยานเพื่อขี่ออกไปหาที่พักนอกเมือง หายกันไปอีกพักก็กลับมาว่าได้ที่พักแล้ว แต่ต้องนอนเต๊นท์กัน เราเช่ารถเพิ่มอีกคันเพราะที่พักไกลจากตลาดออกไป 2 กก.

บรรยากาศยามเย็น ริมแม่น้ำซอง วังเวียง

ตกเย็นเราขี่รถไปเที่ยวสะพานข้ามแม่น้ำซองซึ่งเป็นสะพานเดียวที่รถสามารถข้ามได้ ลงไปเดินชมบรรยากาศยามเย็น แวะซื้อ package สำหรับวันพรุ่งนี้ก่อนไปหาอาหารอร่อยๆกินกัน เราขีรถวนหาร้านอาหารที่เคยมากินเมื่อครั้งก่อนที่มาวังเวียง อาหารยังอร่อยเหมือนเดิมแม้จะช้าไปซักนิด

ระหว่างขี่รถกลับเห็นร้านไก่ย่างข้างทาง แวะซื้อไปกินดีกว่าเผื่อหิวอีกรอบ ข้างๆเต๊นท์เรามีศาลาไม้ให้ได้นั่งจิบเบียร์กัน เจอน้องคนไทยเต๊นท์ข้างๆเลยได้มานั่งพูดคุยกันอยู่พักใหญ่ ด้วยคุยกันถูกคอเพราะเป็นพันธมิตรเหมือนกัน เราแยกย้ายกันไปนอนตั้งแต่ยังไม่เที่ยงคืน ตั้งใจจะอยู่จนข้ามปีแต่ร่างกายเริ่มต้องการพักผ่อนแล้วสิ แต่ก็นอนไม่ค่อยหลับอยู่ดีเพราะที่พักข้างบนนักท่องเที่ยวไทยกลุ่มใหญ่ร้องเพลงฉลองปีใหม่กันเสียงดังทั้งคืนเลย

เดินทางข้ามปี หลวงพระบาง วังเวียง เวียงจันทน์ (ตอน 3)

jeab — Mon, 29 Dec 2008 01:33:49 +0000

ตักบาตรข้าวเหนียว-ชมเมืองหลวงพระบางยามเช้า

หลับสนิทตลอดคืนในถุงนอนอันแสนอุ่น เสียงโทรศัพท์ (ที่ตั้งปลุกไว้) ดังขึ้นตอน 6 โมงเช้า ลุกขึ้นมาอาบน้ำอาบท่า ตั้งใจว่าจะสระผม แต่พอเข้าห้องน้ำแล้วดูท่าจะไม่ไหว อากาศเย็นจัง เดี๋ยวค่อยกลับมาสระดีกว่า เดินออกมาแค่หน้าที่พักก็มีคนมาขายข้าวเหนียวแล้ว ชาวบ้านและนักท่องเที่ยวเริ่มทะยอยกันมาใส่บาตรมากขึ้นเรื่อยๆ

หลังจากใส่บาตรเสร็จเราเดินอ้อมภูสีไปหาอาหารเช้ากินกัน เป็นร้านที่พี่นพแนะนำว่าอร่อยด้วยติดใจตั้งแต่มาเที่ยวคราวก่อน มีอาหารหลากหลาย ทั้งเฝอ บาแกต กาแฟ ปาท่องโก๋ และข้าวจี่ปาเต้ เป็นมันฝรั่งผสมผักและเนื้อหมูทอด กรอบนอกนุ่มใน อร่อยถูกใจทุกคนมาก

หลังอาหารเช้าเราเดินชมสถานที่ต่างๆ แวะวัดวิชุนราช ชมพระธาตุหมากโม (เรียกตามลักษณะของพระธาตุที่คล้ายผลแตงโมผ่าครึ่ง) เดินไปขึ้นภูสี ระหว่างทางมีป้าย Christmas ผืนใหญ่สีสดใสเลยแวะถ่ายรูปกันซะหน่อย ก่อนเดินขึ้นไปชมภูสีซึ่งอยู่ไม่สูงนัก ด้านบนมีจุดชมวิวมองลงมาเห็นทิวทัศน์ของเมืองหลวงพระบาง

ด้านบนพระธาตุภูสี

ถัดจากภูสีเราแวะเดินเล่นและถ่ายรูปที่แกลลอรี่ก่อนกลับไปเก็บของเพื่อย้ายที่พัก หลังเก็บข้างของเข้าที่พักใหม่ เจ้าของเป็นสาวลาวหน้าตาสะสวย ยิ้มแย้มแจ่มใสจนต้องขอถ่ายรูปเก็บไว้เป็นที่ระลึก ใกล้เที่ยงแล้ว เราออกมากินข้าวกันที่ริมแม่น้ำโขง กินไปพลางคุยไปพลางถึงเรื่องนู้นเรื่องนี้ แล้วมาลงที่เรื่องการเมืองได้ไงไม่รู้ เด็กเสิร์ฟได้ยินเราคุยเรื่องการเมืองก็สนใจ และได้พูดคุยแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันนิดหน่อย ตอนท้ายน้องเค้าบอกว่า “ไม่อยากเห็นคนไทยทะเลาะกัน สงสารในหลวง” แอบปลื้มใจอยู่ลึกๆคนที่นั่นก็รักในหลวงเหมือนกัน ก่อนกลับยังแนะนำให้เราไปกินกาแฟที่ประชานิยมเพราะพันธมิตรชอบมานั่งกินที่นี่

ร้านกาแฟประชานิยม-วัดมหาธาตุ-แกลลอรี่

เราเดินไปร้านประชานิยมตามคำแนะนำและก็ไม่ผิดหวัง กาแฟรสชาติดี แถมมีพันธมิตรนั่งกันอยู่ก่อนแล้วกลุ่มหนึ่งด้วย ร้านนี้มีสมุดไว้ให้ผู้มาเยี่ยมเยือนได้เขียนบันทึกด้วย ออกจากร้านกาแฟ เราเดินตัดตลาดไปวัดมหาธาตุ แล้วเลยไปส่งโปสการ์ดที่ไปรษณีย์ อุ้ยจำที่อยู่เพื่อนไม่ได้ ก็ขอให้เค้าประทับตราหลวงพระบางให้ แล้วนำกลับมาส่งเองที่เมืองไทย แวะเข้าวัดใหม่ เพื่อถ่ายรูปและเข้าไปกราบพระในโบสถ์ซึ่งมีพระแก้วมรกตประดิษฐานอยู่ด้วย

จากนั้นเราเดินย้อนกลับมาที่วังเจ้ามหาชีวิต เจอคนฝรั่งเศสเข้ามาพูดคุยทักทายกับพริม (แต่ฉันฟังไม่รู้เรื่อง) แล้วถ่ายรูปกันไว้เป็นที่ระลึก เราเดินถ่ายรูปกันจนบ่าย 3 แดดร้อนมากจนเริ่มรู้สึกเพลีย เลยตกลงเดินกลับมาพักกันก่อนตกเย็นแดดคล้อย เราออกมาเดินเล่นอีกรอบรอดูพระอาทิตย์ตกที่ท่าเรือ แล้วเดินหาร้านอาหารเย็นเติมพลังกัน สายตาพลันไปเห็นร้านหมูกระทะ ลองชิมกันดีกว่าว่าจะเหมือนเมืองไทยรึเปล่า

วังเจ้ามหาชีวิต

อิ่มหนำสำราญแล้วเดินกลับมาที่พัก และออกมาหาร้านซักรีด จะซักเองก็เกรงว่าเสื้อกันหนาวหนาๆกับกางเกงยีนส์จะไม่แห้งเอา ตรงข้ามที่พักเรามีร้านเสริมสวย และนวดฝ่าเท้า พริมอยากจะสระผม พวกเราที่เหลืเลยนวดฝ่าเท้ารอกัน พี่ชาย(เอ หรือพี่สาว) ที่นวดให้พี่นพอัธยาศัยไมตรีดีมากๆ เล่าเรื่องสนุกๆให้เราฟังไปด้วยระหว่างนวด เช่น พี่เค้าเล่าว่า ผงชูรสเนี่ย คนลาวเรียกว่า แป้งนัว เคยมีคนไทยสั่งส้มตำและย้ำว่าไม่ใส่ผงชูรสนะ คนขายก็ถามว่าใส่แป้งนัวมั๊ย คนไทยก็ตอบว่า ใส่ (สื่อสารกันไม่เข้าใจ แม้ภาษาจะฟังดูใกล้เคียงกันก็ตาม)

สาวสวยเจ้าของที่พัก-พระอาทิตย์ตกที่ท่าเรือ

น้องสาวคนที่นวดให้ฉันถามว่าพรุ่งนี้เช้าเราจะใส่บาตรกันมั๊ย เค้าจะนึ่งข้าวเหนียว และเตรียมดอกไม้ให้ เราก็เลยตกลงใจสั่งน้องเค้านึ่งข้าวเหนียวให้เลย พรุ่งนี้ใส่บาตรกันอีกซักวันดีกว่า น้องเค้ายังเล่าอีกว่า เคยมีคนไทยสั่งให้เค้านึ่งข้าวเหนียว และทำห่อหมกใส่บาตร 80 ห่อแล้วก็ไม่มารับ เค้าร้องไห้เลย เพราะเค้าลงทุนไปเยอะ แต่ฉันว่าอาจจะสื่อสารกันไม่เข้าใจ คนไทยอาจจะแค่ถาม แล้วน้องเค้าอาจจะคิดว่าสั่งหรือเปล่านะ เพราะหลายๆครั้งเวลาคุยกับคนลาว ด้วยภาษาคล้ายกันมากเลยเหมือนจะพูดคุยกันรู้เรื่อง แต่จริงๆแล้วเข้าใจไม่ตรงกัน

Center of map
ร้านข้าวจี่ปาเต้: ร้านข้าวจี่ปาเต้
พระธาตุหมากโม: พระธาตุหมากโม
วัดเซียงทอง: วัดเซียงทอง
ท่าเรือเมืองหลวงพระบาง: ท่าเรือเมืองหลวงพระบาง
ภูสี: ภูสี
วังเจ้ามหาซีวิต: วังเจ้ามหาซีวิต
วัดมหาธาตุ: วัดมหาธาตุ
ไปรษณีย์: ไปรษณีย์
วัดใหม่: วัดใหม่

เดินทางข้ามปี หลวงพระบาง วังเวียง เวียงจันทน์ (ตอน 2)

jeab — Sun, 28 Dec 2008 01:12:31 +0000

ปากแบง

วันนี้เรานัดกันไว้ 6 โมง จะไปเดินเล่นชมทิวทัศน์ยามเช้ากัน พริมมาเคาะประตูเรียก แต่ฟ้ายังมืดอยู่เลยเลื่อนไปเป็น 6 โมงครึ่ง ทิวทัศน์ยามเช้าสวยช่างสวยงาม มองลงไปเห็นแม่น้ำ ล้อมรอบด้วยขุนเขา ถูกปกคลุมด้วยหมอกหนา จนแลดูเหมือนภูเขาสูงเสียดฟ้า ทะเลเมฆขึ้นไป อากาศเย็นจนเวลาพูดมีควันออกปากเลย เดินถ่ายรูปพร้อมหาเสบียงไว้กินเวลาล่องเรือวันนี้ ได้ขนมปังบาเก็ต และข้าวเหนียว ไก่ปิ้ง (ที่สั่งไว้ตั้งแต่เมื่อคืน) เดินชมตลาดสดยามเช้า และแวะกินเฝอ ข้าวเปียก และกาแฟเป็นอาหารเช้า ก่อนกลับมาเก็บข้าวของสัมภาระเตรียมออกเดินทางกันต่อ

ซอกเล็กๆ บนเรือซ้า

พวกเรามานั่งรอในเรือตั้งแต่ยังไม่ 9 โมง วันนี้เรือนั่งสบายกว่าเมื่อวานมาก ที่นั่งกว้างกว่า สะอาดกว่าด้วย เพราะคนดูแลเรือให้เราถอดรองเท้าตั้งแต่ลงเรือ พร้อมแจกถุงพลาสติกคนละใบสำหรับใส่รองเท้า มีชาวต่างชาติมานั่งรอกันเยอะแล้ว ทำให้หาที่นั่งใกล้กันไม่ได้ เลยต้องแยกกันนั่ง ฉันมองไปเห็นซอกเล็กๆระหว่างพนักเก้าอี้ตัวสุดท้ายกับเคาน์เตอร์ขายของ พอดีตัวฉันมากๆ (ต้องเตรียมไว้ให้เราแน่ๆ) นั่งสบายมายืดขาได้ด้วย น้องที่ขายของบนเรืเห็นเข้าคงงงๆ มานั่งอะไรตรงนี้เนี่ย แต่ก็ไปหาเบาะรองนั่งมาให้

ระหว่างทางจากปากแบงไปหลวงพระบาง

กว่าเรือจะออกก็เกือบ 10 โมงแล้ว วันนี้อากาศยังคงเย็นเหมือนเมื่อวาน เพียงแต่แดดแรงกว่า ช่วยให้อบอุ่นขึ้น ทิวทัศน์ก็เหมือนเดิม ภูเขาที่เขียวชะอุ่ม มีโขดหินสลับเนินดินตลอดชายเขา มีเนินทรายให้เห็นบ้างเป็นบางช่วง นั่งมองวิถีชีวิตของผู้คนตลอดสองข้างทางก็เพลินๆดีเหมือนกัน มีคนทอดแหจับปลา มีเด็กๆวิ่งเล่น มีคนซักผ้า ตากผ้าไว้ตามโขดหิน มีการปลูกพืช(มองเห็นไกลๆไม่รู้ว่าต้นอะไร) อยู่เป็นระยะๆ มีการเลี้ยงสัตว์ซึ่งจะเป็นวัวซะเป็นส่วนใหญ่ อาหารเที่ยงของเราเป็นข้าวเหนียว ไก้ปิ้ง แม้ไม่อร่อยเท่าเมืองไทย แต่ในบรรยากาศสบายๆกินอะไรก็รู้สึกอร่อยไปซะหมด วันนี้น้ำแรงกว่าเมื่อวานทำให้เรือโคลงจนรู้สึกเวียนหัว

สัมผัสแรกหลวงพระบาง

ในที่สุดเรามาถึงหลวงพระบางเมื่อเกือบ 4 โมงเย็น เดินหาที่พักกันนานพอสมควรเพราะนักท่องเที่ยวเยอะ ที่พักราคาย่อมเยาเลยเต็มซะแล้ว ที่เหลือก็ราคาแพงประมาณ U$ 30-40 ในที่สุดเราก็ได้ห้องพักในราคา U$ 25 และ 210,000 kip มีน้ำอุ่นให้ ห้องพักส่วนใหญ่ที่นี่ไม่มีแอร์เพราะอากาศเย็นสบายอยู่แล้ว เก็บข้าวเก็บของเสร็จแล้ว เราออกมาเดินเล่นกัน บ้านเรือนที่นี่น่ารัก น่าอยู่มาก เสียแต่เริ่มมีร้านขายเครื่องดื่มแอลกอฮอล์แล้ว ทำให้ความงามของเมืองมรดกโลกลดลงไปบ้าง

วัดเซียงทอง

เราแวะชมความงามของวัด Xiang Thong ยามเย็น เนื่องจากคนขายตั๋วกลับบ้านไปแล้ว เราเลยได้เข้าไปชมโดยไม่ต้องเสียค่าเข้า เราเดินชมและถ่ายรูปรอบๆวัด พระกำลังสวดมนต์ทำวัดเย็น หลังจากพระทำวัดเสร็จเราจึงได้มีโอกาศเข้าไปกราบพระในโบสถ์ก่อนที่จะปิดเสียก่อน

ตลาดมืด

เกือบ 6 โมงแล้ว ฟ้าเริ่มมืดไฟเริ่มช่วยให้บริเวณวัดดูสว่างขึ้น ได้สัมผัสความงามในอีกบรรยากาศหนึ่ง ออกจากวัดเราไปหาข้าวกินกันที่ตลาด ซึ่งเป็ฯซอยแคบๆ มีอาหารขายอยู่หลายร้าน มีนักท่องเที่ยวมาเดินจับจ่าย และนั่งทานอาหารมากพอควร จากนั้นเราไปเดินหาซื้อของฝากที่ตลาดมืด(หรือที่คนไทยเรียกว่า ตลาดกลางคืน) มีของขายให้เลือกมากมาย เดินไปเดินมาได้ผ้าพันคอเป็นของฝากกันคนละหลายผืน เดินผ่านร้านนวดแผนลาว เช็คราคาดูแล้วไม่แพงนักคนละ 180 บาท ลองนวดกันซักหน่อยก็ดีเหมือนกัน สบายตัวดีแม้ไม่สะใจเท่านวดแผนไทย เดินกลับที่พักมานั่งคุยเล่น และกินขนมกันที่หน้าระเบียง แม้คืนนี้อากาศจะเย็นแต่ก็ไม่เท่าที่ปากแบง คุยกันซักพักก็แยกย้ายกันไปอาบน้ำนอน เพราะพรุ่งนี้เรานัดกัน 6:30 จะไปตักบาตรข้าวเหนียวกัน

Center of map
ปากแบง: ปากแบง
ปากอู: ปากอู
วัดเซียงทอง: วัดเซียงทอง
ท่าเรือเมืองหลวงพระบาง: ท่าเรือเมืองหลวงพระบาง
ภูสี: ภูสี
วังเจ้ามหาซีวิต: วังเจ้ามหาซีวิต