บ้านกาแฟ

ช่วงเวลานี้ของทุกปีในยามที่อากาศในกรุงเทพยังร้อนระอุ ผมมักจะหาโอกาสหนีอากาศร้อนในเมือง ไปตามหาความหนาวทุกครั้งไปและปีนี้ก็เช่นกัน บอกไปหลายคนก็คงไม่เชื่ออากาศที่ไหนๆก็ร้อนเหมือนกันขนาดภาคเหนือยังร้อนจะตาย หลายปีก่อนทุกๆปีผมจะไปเที่ยวหาอากาศหนาวที่ “ช่องเย็น” ไม่ใช่ช่องเย็นในตู้เย็นนะครับ ช่องเย็น อยู่ที่ อช. แม่วงก์ จ. กำแพงเพชร ที่ได้ชื่อช่องเย็นนั้นน่าจะมาจากอากาศที่เย็นนั่นเอง อากาศก็เย็นสบายดีเดินทางประมาณห้าชม.ก็ถึงไม่ไกลจนเกินไป แต่ข้อเสียของช่องเย็นคือที่นี่มีตัวคุ่นครับ คล้ายๆ ตัวลิ้น ตอมและกัดน่าลำคาญมาก ถ้าไปเจอช่วงที่คุ่นเยอะนั้นต้องนั่งเล่นในเต็นท์อย่างเดียว ยิ่งคนถ้าแพ้ด้วยแล้วรักษาแผลถูกกัดกันเป็นเดือนเลย ที่เล่ามาตั้งนานไม่ใช่ว่าจะพาไปช่องเย็นนะครับ แต่คราวนี้เราจะไปอีกที่นึงที่ผมเพอ่งคนค้นพบเมื่อสี่ห้าปีก่อน ที่นั่นคือ ทองผาภูมิ ครับ จะว่าไปแล้ว อ. ทองผาภูมิ เป็นอำเภอที่่จัดได้ว่าอากาศร้อนที่สุดในประเทศไทยเลยก็ว่าได้ ถ้าเราเคยสังเกตจากรายการพยากรณ์อากาศเป็นประจำเราคงจะคุ้นๆ กับประโยคที่ว่าอุณหภูมิสูงสุดที่อำเภอทองผาภูมิ จ.กาญจนบุรีอยู่บ่อย จริงอยู่ครับที่อ.ทองผาภูมิ อากาศร้อนมาก แต่อย่าลืมว่าที่นั่นอยู่ใกล้ชายแดนพม่าที่ อุดมสมบูรณ์ด้วยทรัพยากรป่าไม้ ยิ่งไปกว่านั้นยังอยู่ใกล้ทะเลอันดามันด้วย งานนี้เราจะพาไปที่ เหมืองปิล็อก ตำบลเล็กๆ ที่อยู่ชายแดนห่างจากตัวอำเภอกว่าหกสิบกิโล เมืองเล็กๆ ในป่าลึก เมืองที่อยู่เมฆ อากาศชื้นมากจนต้องปิ้งเสื้อผ้าแทนการตากแดด

วัดหลวงตามหาบัวกับผ้าพันคอที่คุ้นเคย

เราเดินทางออกจากกทมต้องหกเช้าเศษโดยนัดรวมพลกันขบวนผู้ร่วมเดินทาง อีก 6 คนรถอีก 2 คันที่ปั๊มปตทแถวๆ พุทธมลฑลสาย 5 ลองท้องกันด้วยข้าวเหนียวหมูไก่และเนื้อทอดที่เตรียมมาด้วย เริ่มออกเดินทางโดยนัดหมายไปเจอกันที่ร้านบ้านกาแฟ หลัก กม.ที่ 14 สายกาญจนบุรี-ทองผาภูมิ บรรยากาศภายในร้านผ่อนคลายดีทีเดียว กาแฟรสชาติดี แถมทำที่ไว้ให้ถ่ายรูปไว้น่าร้านไว้ซะสวยเลย ข้อเสียอย่างเดียวที่เจอคือ พอถามเส้นทางและสถานที่ท่องเที่ยวแถวๆนั้นจากน้องพนักงานกลับไม่ได้คำตอบอะไรเลย

บ้านเนินอีต่อง

ก่อนออกจากร้านเราเห็นป้ายบอกทางไปวัดป่าหลวงตามหาบัวอยู่เพียงไม่กี่กม. จากที่นี่ ที่วัดนี้แหละครับที่เลี้ยงเสือ และมีโชว์การแสดงเสือ ที่นี่ถ้ามาช่วงเช้าสามารถลงชื่อบริจาคแล้วเข้าไปเดินเล่นไหว้พระได้เลย แต่จะยังไม่มีการแสดงโชว์ สำหรับคนไทยที่เบี้ยน้อยควรจะมาก่อนเที่ยง แวะไหว้พระแล้วเข้าไปนั่งเล่นรอก่อนได้ แต่ถ้ามาช่วงบ่ายต้องเสียค่าเข้า 500 บาท เมื่อเข้ามาถึงภายในบริเวณลานจอดรถของวัด ความรู้สึกที่คุ้นเคยและอบอุ่นก็เกิดขึ้นทันทีเมื่อเห็นสติ๊กเกอร์มหาลัยราชดำเนิน ที่โต๊ะลงชื่อบริจาคก็เปิดASTV อย่างไม่ต้องเกรงใจใคร ยิ่งกว่านั้นคือมีผ้าผูกคอกู้ชาติรุ่นทวงคืนเขาพระวิหารเข้ากันได้ดีกับเสื้อที่ผมสวมมาด้วยเลยต้องถ่ายรูปเป็นที่ระลึกกันหน่อย เนื่องจากพวกเรามีเวลาไม่มากนักเพราะตามโปรแกรมเราจะต้องไปกินมื้อเที่ยงกันที่ร้านอาหารประจำของเราที่ทองผาภูมิ ออกมาตอน 11 โมงจับเวลาด้วย GPS แล้วเราจะถึงร้านในอีกสองชม. ซึ่งจะอาหารหลายอย่างอาจจะหมดได้ โปรแกรมแวะรายทางที่เหลือจึงถูกยกเลิกทั้งหมด จำต้องรีบออกเดินทางเหยียบแบบไม่รอใครเลย จนเพียงเที่ยงเศษๆ เวลาก็มาถึงร้าน แปดลิ้ว ชื่อแปดลิ้วแต่อยู่กาญจนบุรีครับอาหารที่รสชาติถูกปากจริงๆ มากี่ครั้งก็ต้องแวะทุกทีไป สั่งอาหารรอไม่นานอาหารก็มาครบใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีทุกอย่างหมดเกลี้ยง หลังจากอิ่มได้ที่พวกเรามาแวะที่ตลาดซื้อของเตรียมขึ้นไปข้างบน ได้ทุเรียนมาลูกนึง มังคุดสองโล มันเทศ และ ขิง สำหรับมื้อดึกคืนนี้ และซื้อของฝากไปเลยเผื่อขากลับไม่มีเวลาแวะที่นี่อีก ของฝากที่เราซื้อกันครั้งที่แล้วคือมะขามป้อมแช่น้ำผึ้งซึ่งหาซื้อได้จากที่นี่ที่เดียวปีนี้ขึ้นราคาอีก 20 เป็นโหลละ 120 บาท (ขวดโหลนะครับไม่ใช่ 12 อัน )  ได้ของครบถ้วนแล้วผมพาไปแวะนั่งแช่น้ำเล่นที่สวนสาธารณะริมแม่น้ำ ช่วงนี้น้ำลดลงไปเยอะ แต่ยังคงใสเหมือนเดิม

เจดีย์ศรีปิล็อก

ระหว่างนั่งเล่นผมแกล้งอำพี่โอซึ่งมาด้วยกันเป็นครั้งแรก ก่อนมาแกบอกว่าไปที่ไหนก็ได้ที่ไม่ร้อนผมก็เลยชวนมาด้วยกัน ก่อนมาผมย้ำทุกคนให้เตรียมเสื้อกันหนาวมาด้วย แต่ตอนนี้เราอยู่ที่ทองผาภูมิแล้วอากาศยังร้อนมากผมเลยแกล้งอำว่าที่ทองผาภูมิก้อร้อนอย่างนี้แหละไม่เคยด้วยพยากรณ์อากาศเหรอ พี่โอค้อนขวับ บอกว่าเพิ่งถามที่ร้านค้ามาเหมือนกัน เค้าบอกว่าร้อนมากขนาดถามย้ำว่าบนเขานะแม่ค้ายังยืนยันเช่นเดิม

เนินเสาธง

เราเริ่มเดินทางต่อโดยแวะเติมน้ำมันจนเต็มถังก่อนขับตามกันขึ้นไปมาอยู่แวะอีกทีที่จุดชมวิวก่อนถึงที่ทำการอุทยาน ถึงที่นี่อากาศเริ่มเย็นลงแล้วอาจเป็นเพราะฝนกำลังจะตก เดิมทีตามแผนคืนนี้เราจะนอนโดยกางเต็นท์กันที่อุทยาน นัดหมายกันว่าเดี๋ยวแวะกางเต็นท์แล้วจะไปเดินเล่น ทานมื้อเย็น และเวียนเทียนกันที่นั่น ก่อนจะกลับมานอนที่เต็นท์ในอุทยาน แต่พอขับออกจากจุดชมวิวฝนก็เริ่มตกลงมาพอถึงอุทยานยังไม่มีที่ท่าว่าจะหยุดกลับตกหนักขึ้นกว่าเดิมเสียอีก ผมเลยตัดสินใจไม่กางเต็นท์ในตอนนี้โดยมุ่งหน้าไปที่บ้านเนินอีต่องก่อน ถึงหมู่บ้านเราจอดรถที่ลานจอด H หน้าวัดปิล็อกก่อนฝ่าสายฝนไปที่วัดเพื่อถามเรื่องงานเวียนเทียนในคืนนี้ ได้ความว่าถ้าฝนไม่ตกจะมีเวียนเทียนตอนสองทุ่ม

ฝนเริ่มซาแล้วผมช่วยไปเที่ยวที่เนินเสาธงและช่องมิตรภาพโดยไปด้วยรถกระบะคันเดียวที่เหลือนั่งกระบะไป สภาพอากาศเดี๋ยวฝนเดี๋ยวหมอกตลอดเวลา กลับมาถึงจอดรถไว้ที่เดิมแล้วเดินลัดลงไปที่หมู่บ้านโดยมีสมุนน้องหมาที่วัดเดินตามมาเป็นเพื่อนด้วย สังเกตว่าหมาที่นี่เป็นมิตรมากๆ ทางลัดผ่านบ้านตอไม้ตรงมาที่ร้านครัวสุดแดนเป้าหมายมื้เย็นของเราคืนนี้ แวะทักทายคุณป้าเจ้าของร้านก่อนเพื่อถามหาปูจากพม่า ซึ่งวันนี้ก็ยังไม่มีอีก ที่บ้านอีต่องเปลี่ยนแปลงไปมากพอสมควรมีที่พักเพิ่มขึ้นมีร้านขายของที่ระลึกมากขึ้น คุณป้าแนะนำให้ลองไปดูที่พักที่บ้านดิน

Love Pilok

ซึ่งอยู่ใกล้กับตลาดและมีร้านเป็นไม้ไผ่ขัดสานมีโต๊ะและเบาะรองนั่งที่พื้นบรรยากาศเป็นสบายๆ เจ้าของร้านเป็นเป็นศิลปินเพาะช่างแฟนกัน ชื่อ ปู่ และ อัทช่า ของทุกอย่างในร้านจึงออกแบบเอง ทำเอง เพ้นท์เอง  พวกเราขอดูที่พักซึ่งจัดได้น่ารักดี แต่มีเหลืออยู่แค่ 2 ห้องนอนได้แค่ห้าคนเท่านั้น ฝนยังคงตกๆหยุดๆ อากาศก็ค่อนข้างเย็นเช็คอุณหภูมิอยู่ที่ 20 องศา สังเกตที่ร้านบริเวณที่เรานั่งกันอยู่ดูแล้วน่าจะพอนอนได้  จึงถามอัทช่าดู ตกลงให้นอนได้เราเลยตัดสินเลือกค้างที่นี่แทน หลังจากได้ที่พักรีบร้อยแล้ว เราจึงกลับไปเอารถมาจอดใกล้ร้านริมถนนปากทางเข้าหมู่บ้าน เก็บของเข้าที่พักเรียบร้อยแล้วพวกเราจึงไปกินมื้อเย็นที่ครัวสุดแดน อาหารยังอร่อยเหมือนทุกครั้งที่มาในราคาที่ไม่แพง ระหว่างทานข้าวเราก็คุยกับป้าหลายเรื่องคุยถามเรื่องชุมชนชาวพม่าที่อยู่ตรงตลาด คุณป้าบอกว่าถ้าสนใจจะให้เด็กพาไปเดินเที่ยว ว่าแล้วก็น้องสาวชาวพม่าที่มาช่วยงานที่ร้าน ชื่อว่าอะไรไม่รู้ แต่คุณป้าแกเรียกว่า แม่หอยหอม น้องแกก็น่ารักมาก เดินพาไปทุกที่เท่าที่จะพาไปได้ น้องหมาจากวัดกลับมาร่วมขบวนเราอีกครั้งทำเอาหมาพม่าเห่ากันเกลียว มีคนบอกว่าที่นี่ไม่มีขโมยสังสัยจะจริง เพราะผมเห็นชาวบ้านวางมือถือทิ้งไว้หน้าบ้านเฉยไม่ต้องเก็บเลย เดินเที่ยวพอได้เหนื่อย น้องแกก็พาเรากลับมาที่ตลาดอีกเส้นทางหนึ่ง พวกเราให้ทิปไปร้อยนึง น้องแกเรียบปฏิเสธโดยทันที่ แต่โคยเราคะยั้นคะยอจนยอมรับ ขอบคุณแล้วก็ลากลับไปที่ร้าน

พิธีเวียนเทียนวันวิสาฯ อุ่นศรัทธา ที่วัดปิล็อค

อากาศเริ่มเย็นมากแล้วพวกทยอยคอยคิวกันอาบน้ำเพราะมีเพียงห้องเดียว ส่วนเจ้าของร้านตอนนี้ไม่อยู่ต้องไปงานศพ เลยฝากให้พวกเราเฝ้าร้านแทน ได้เวลาสองทุ่มพวกเราบางส่วนจึงเตรียมตัวไปที่วัดเพื่อร่วมพิธีเวียนเทียนวันวิสาที่นี่ ด้วยความที่ไม่ค่อยจะพร้อมสักเท่าไรพวกเราจึงมีแค่เทียนที่เตรียมมาด้วย ขาดดอกไม้กับธูป ไปถามชาวบ้านเค้าก็ช่วยจัดแจงหาธูปมาให้เราเป็นอย่างดี พิธีเริ่มแล้วทุกคนเข้ามารวมกันในโบสถ์ หลังเล็กๆ จนผู้คนล้นออกมากส่วนใหย่จะเป็นเด็กๆ มีวัยรุ่นบ้าง พวกเราดูจะกลายเป็นแขกสำคัญของที่นี่ ผู้คนเชื้อเชิญให้เราเข้าไปด้านในโบสถ์ พระเริ่มสวดทั้งบาลีและบทแปล พิธีซึ่งดูศักดิ์สิทธ์กว่าทุกครั้งที่เคย จนในที่สุดเดินเวียนเทียนก็เริ่มขึ้น พระท่านเน้นให้พวกเราภาวนาระหว่างเดินเวียนเทียนรอบอุโบสถ 3 รอบ เวียนเทียนเสร็จกลับมาสวดมนต์ต่อ เป็นอันเสร็จพิธี จึงแยกย้ายกันกลับ คืนนี้เรานั่งคุยกันที่ร้านจนเริ่มง่วง บ้างกางเต็นท์นอนในร้าน บ้างก็ใช้ถุงนอน บ้างส่วนเข้าไปนอนในห้องผ่านไปอีกหนึ่งคืนที่ประทับใจ

Love Pilok

Oldcity Guesthouse

โอล์ด ซิตี้ เกสต์เฮ้าส์

เป็นเกสต์เฮ้าส์ที่ตั้งอยู่ในเขตเมืองสุโขทัย

บรรยากาศค่อนข้างสงบ เพราะไม่ได้อยู่ติดถนน เดินเข้าซอยไปเพียงนิดหน่อยเท่านั้น

ราคาไม่แพง แม่บ้านเป็นกันเอง ห้องแอร์ราคาถูกเหลือเชื่อ (ขึ้นอยู่กับจำนวนคนที่ไปพักด้วย)

ห้องแอร์ 3 เตียงนอน ห้องน้าในตัว ตู้เย็น ทีวี  มี astv ด้วย ราคาเพียง 700 บาท (ธค 52)

[starratingmulti id=1 tpl=12]

River View Guesthouse

ตั้งอยู่ริมแม่น้ำ มีความเป็นส่วนตัวสูง

ไม่ไกลจากย่าน China town

ฟรี Wifi

[starratingmulti id=1 tpl=12]

Jalan-Jalan Guesthouse

เกสต์เฮ้าส์เล็กๆ ราคาประหยัด เจ้าของ friendly มาก ภายในจัดได้น่ารัก

อยู่ในย่านท่องเที่ยว China town

ฟรี wifi

[starratingmulti id=1 tpl=12]

แผนที่

จองที่พัก : http://www.hostels.com/hostels/other-malaysia/jalanjalan-emas/31710

Website: http://www.jalanjalanguesthouse.com

บอกลา มะละกาด้วยข้ามมันไก่เจ้าเดิม

วันนี้นัดกันจะไปกินข้าวมันไก่อีกรอบก่อนกลับ (ติดใจๆ) แต่ตื่นมาเร็วกว่าเวลานัดอีกแล้ว อาบน้ำอาบท่าเสร็จเลยออกไปเดินชมเมืองยามเช้ากันก่อน เดินผ่านร้านติ่มซำเห็นคนเยอะเชียว ท่าทางจะอร่อย เลยตกลงใจแวะชิมกันซักนิดหน่อยก่อนไปกินข้าวมันไก่ รสชาติก็โอเค ราคาไม่แพง(แต่ที่บ้านเราอร่อยกว่านะ) จากนั้นก็ไปร้านข้าวมันไก่ตามที่นัดกันไว้ วันนี้คนยังไม่มากอาจเพราะยังเช้าอยู่ แต่ขอยืนยันว่าร้านนี้อร่อยจริงๆ

หลังจากกินเสร็จก็กลับไปเก็บข้าวเก็บของ แล้วไปเจอกันที่ River View Guesthouse เดิมทีตั้งใจจะไปขึ้นรถตรงที่ลงเมื่อวันก่อน แต่ด้วยความไม่แน่ใจในเส้นทางที่รถวิ่ง บวกกับระยะทางค่อนข้างไกล เลยตกลงกันว่าจะไปขึ้นรถที่หอนาฬิกา เพราะอยากจะไปส่งโปสการ์ดด้วย แต่เดินออกมาได้นิดเดียว ก็มีรถ Panorama วิ่งมาพอดี แปลกใจอยู่ว่ารถวิ่งผ่านมาทางนี้ด้วยเหรอ แต่ก็โบกรถไปแล้ว เส้นทางที่วิ่งก็ไม่เหมือนเมื่อวาน พี่ป้องเลยเปิดดูคู่มือ ปรากฏว่า รถ Panorama มี 2 สาย สีแดง กับสีน้ำเงิน รถวิ่งออกไปนอกเมืองไกลมาก กว่าจะวนกลับมาที่ Melaka Sentral ก็ 10 โมงครึ่งแล้ว (ตอนแรกเราตั้งใจจะมาขึ้นรถเที่ยว 10 โมง) เลยต้องเลื่อนไปเป็นเที่ยว 11 โมง

พอซื้อตั๋วเสร็จเรียบร้อยแล้ว เจี๊ยบก็ไปถามหาตู้ไปรษณีย์เพื่อส่งโปสการ์ด เพราะเป็นโอกาสสุดท้ายแล้วที่จะส่งโปสการ์ดแล้วประทับตรา Melaka ถามไถ่ผู้คนได้ความว่ามีตู้ไปรษณีย์ตั้งอยู่ริมถนนด้านหน้าอยู่ตู้หนึ่ง รีบวิ่งออกไปส่งเพราะใกล้เวลารถออกแล้ว เป็นอันว่าภาระกิจลุล่วงไปอีกหนึ่งอย่าง

มื้อเที่ยงที่ KL เด็กเสิร์ฟพูดไทยได้

เรานั่งรถเพื่อเดินทางไป KL ใช้เวลาเดินทางประมาณ 2 ชั่วโมงก็ถึงสถานีขนส่ง Pudajaya ซึ่งอยู่ไม่ไกลจาก China Town มากนัก เลยจะเดินไปหาอะไรกินกันก่อน ระหว่างทางเราแวะเข้าห้องน้ำที่ Mc Donald (สงสัยคนที่นี่ชอบกิน Mc Donald เพราะร้านเป็นตึก 3 ชั้น คนนั่งเต็มทุกโต๊ะเลย) หลังจากเสร็จธุระก็เดินไป China Town หาร้านอาหารกินกัน

เดินมาเจอร้านก๋วยเตี๋ยวฮกเกี้ยน มีอาหารหลากหลายทีเดียว (มีรูปติดให้ดูที่หน้าร้านด้วย) ตกลงร้านนี้แล้วกัน เข้าไปหาที่นั่งด้านใน กำลังเลือกสั่งอาหาร น้องสาวที่มารีบออเดอร์ถามเราเป็นภาษาไทย ทำเอาแปลกใจเล็กน้อย เพราะทั้งทริปนี้ยังไม่เจอคนไทยเลย สอบถามได้ความว่าเคยทำงานที่เมืองไทย หลังจากทานเสร็จก็เรียกเก็บเงิน ปรากฏว่าเด็กเกือบทั้งร้านพูดภาษาไทยกันได้เกือบหมด

The Heritage Station Hotel โรงแรมที่เรามาแวะพัก ตอนทริปบาหลี

พวกเราขึ้นรถไฟฟ้าที่ย่านไชน่าทาว์นเดินทางไป KL Sentral เพื่อหาที่ฝากสัมภาระ และดูเส้นทางที่จะไป Putrajaya ด้วย หลังจากฝากกระเป๋าในล็อกเกอร์หยอดเหรียญเสร็จก็นั่ง Kommuter ไป 1 สถานี (Kualalumpur) เพื่อถ่ายรูปโรงแรม The Heritage Station Hotel และสถานีรถไฟเก่า ถ่ายรูปกันจนพอใจและจึงรีบขึ้นรถไฟฟ้าที่สถานีตรงไชน่าทาว์นสถานีเดิมตอนไป KL Sentral คราวนี้มุ่งหน้าไปสถานี KLCC เพื่อชมและถ่ายรูปตึก Petronas ตึกแฝดที่สูงที่สุดในโลก จากนั้นกลับมาขึ้นรถไฟไปสถานี Masjid Jamek ซึ่งเป็นย่านราชการ ย่านนี้เรียกกันว่า Merdeka Square อ่านเผินๆ คล้ายกับ Melaka เมื่อวานตอนที่ยังอยู่ที่ มะละกา สาวจุ๊บซึ่งเตรียมข้อมูลมาเป็นอย่างดีจากกรุงเทพ โดยมี print out รูปของที่นี่มาด้วย โดยเจ้าตัวเข้าใจว่าตั้งอยู่ที่มะละกา เธอจึงบ่นเสียดายว่า มามะละกาทั้งที เสียดายที่ไม่ได้เที่ยวที่ Merdeka Square ผมซึ่งจัดอยู่ในพวกเที่ยวละเอียด คือมาครั้งเดียวเก็บให้หมดจะได้ไม่ต้องมาอีก เพราะยังมีที่ในเราค้นหาอีกมากมายรอเราอยู่  ผมจึงต้องรีบดูเพราะจากข้อมูลที่พอเตรียมมาบ้างพวกเราไม่น่าจะพลาดที่ไหนไปได้ พออ่านข้อมูลดูจึงรู้ว่าอยู่ที่ KL งานนี้เลยต้องจัดให้เป็นพิเศษครับ

Merdeka Square,ตึกแฝด Petronas, บนรถไฟ KL Transit

ตัวอาคารย่านนี้จะเป็นตึกเก่าสวยงาม ตึกทีใหญ่สุดคือตึกสุลต่านอัลดุล ซามัด  พวกเราถ่ายรูปกันค่อนข้างจะเร่งรีบ จนเป็นที่พอใจพอสมควรแล้วจึงรีบเดินทางกลับมาที่ KL Sentral เพื่อเอากระเป๋าในล็อกเกอร์ และนั่งรถไฟ Kl Transit ไป Putrajaya ใช้เวลาเดินทางประมาณครึ่งชั่วโมง เรามาถึง Putra Sentral 6 โมง 20 ต้องหารถต่อไปมัสยิด Putra ก่อนขึ้นรถไม่ลืมเช็คตารางรถไฟเที่ยวที่จะเดินทางกลับสนามบิน มีรถไฟเที่ยว 19:50 และ 20:20 ที่เราสามารถกลับไปขึ้นเครื่องทันเวลา เราตั้งใจว่าจะรีบกลับมาให้ทันเที่ยว 19:50 เพื่อความอุ่นใจว่าจะไม่ต้องนอนที่นี่อีกคืน

ที่สถานี Putra มีรถหลายสาย เลยลองสอบถามเจ้าหน้าที่ดู มี3-4 สายที่วิ่งผ่านไปมัสยิด Putra ที่หมายสุดท้ายของเราสำหรับทริปนี้ รถขับผ่านจุดต่างๆของรอบเมือง Putra ซึ่งถูกจัดผังเมืองไว้อย่างดี ไม่มีเสาไฟฟ้าเกกะให้เห็นเหมือนบ้านเราแล้ว บ้านเมืองก็สวยงามสะอาดตามากๆ

Masjid Putra

เราลงป้ายที่ใกล้มัสยิดมากที่สุดซึ่งยังต้องเดินเข้าไปอีก 500 เมตร ลงจากรถได้ก็รีบเดินกึ่งวิ่งไปให้ถึงมัสยิดโดยเร็วแข่งกับดวงอาทิตย์ที่กำลังจะลาขอบฟ้าในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า แล้วเราก็มาถึงทันได้ถ่ายรูปพระอาทิตย์ลับขอบฟ้าที่มัสยิดสมใจ เรามีเวลาอยู่ชื่นชมความงามได้ไม่นานนัก เพราะต้องรีบกลับไปให้ทันรถไฟไปสนามบิน เราได้ขึ้นรถก็ปาเข้าไป 19:45 แล้ว ไม่ทันรถไฟเที่ยว 19:50 แน่นอนแล้ว

รถวิ่งวนไปมาอยู่พักใหญ่กว่าจะมาถึง Putra Sentral 20:05 แล้ว รีบวิ่งไปซื้อตั๋วและเข้าห้องน้ำก่อนขึ้นรถไฟ ใช้เวลาเดินทางประมาณ 15 นาที ก็ถึง KLIA จากนั้นเราต้องต่อรถ shuttle bus ไป LCCT เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลาถามพนักงานที่เคาน์เตอร์เลยดีกว่า เราต้องเดินลงบันไดหนีไฟเพื่อลงไปชั้นล่าง ไปถึงมีรถจอดอยู่คันหนึ่ง หน้ารถมีป้ายติดอยู่ KLIA – LCCT กำลังจะเดินไปขึ้น แต่เพื่อความแน่ใจเลยสอบถามเจ้าหน้าที่อีกทีดีกว่า ได้คำตอบว่ารถคันนี้ไม่ได้ไป(แล้วติดป้ายไว้ทำไมเนี่ย) ให้เดินไปรอรถที่ช่อง 10

เราเดินเข้าไปรอในตัวอาคารซึ่งมีร้านขายอาหารอยู่ ประกอบกับไม่รู้รถจะมาเมื่อไหร่ และเราก็ยังไม่ได้กินข้าวเย็นกัน เลยสั่งข้าวราดแกง(อินเดีย)มา 2 จาน กินไปก็มองรถไป กินไปไม่ถึงครึ่งจานรถก็มาแล้ว เลยต้องรีบกินอย่างรวดเร็ว อาหารอร่อยซะด้วยสิ เสียดายไม่มีเวลาได้ลิ้มรสชาติอาหารมากนักกินเสร็จรีบคว้ากระเป๋าวิ่งขึ้นรถทันที ใช้เวลาเดินทางระหว่างสนามบิน 15 นาที เมื่อเรามาถึง LCCT ได้ยินเสียงประกาศ final call พอดี รีบวิ่งเร็วที่สุดเท่าที่จะวิ่งได้ ไปโหลดกระเป๋า และ check in แล้วผ่าน ตม. มารอที่หน้า gate ระหว่างนั่งรอเลยนำเงินที่เหลือมาแลกคืน มีเจ้าหน้าที่การท่องเที่ยวมาเลเซียมาให้ช่วยตอบแบบสอบถามเราก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี ตอบเสร็จก็ไดรับของที่ระลึกเป็นเข็มกลัดมา 2 อัน

Center of map

มัสยิดปุรตา

มัสยิดปุรตา

Putra Sentral

Putra Sentral

KLIA

KLIA

LCCT

LCCT

KL Sentral

KL Sentral

Chaina Town

Chaina Town

The Heritage STaion Hotel

The Heritage STaion Hotel

Merdeka Square

Merdeka Square

Petronas

Petronas

เครื่องออกประมาณ 22:05 ใช้เวลาเดินทาง 2 ชั่วโมงก็ถึงสุวรรณภูมิ แต่เครื่องบิน Air Asia เที่ยวนี้ไม่น่าประทับใจเอาเสียเลยเนื่องจากแอร์ก็เสีย อากาศบนเครื่องร้อนยังกะเตาอบ ยิ่งตอนที่จะนำเครื่องลงต้องปิดแอร์ ทำให้อากาศยิ่งร้อนจนเกือบหายใจไม่ออก ผู้โดยสารส่วนใหญ่ต้องหากระดาษมาพัดกันยกใหญ่ กว่าจะได้ลงเครื่องเกือบเป็นลมยกเที่ยวบินซะแล้ว

เพิ่มเติม:  ทริปนี้สุดประหยัดเลยครับ ได้ตั๋วเครื่องบินราคาถูกมาประมาณ สองพันบาท ค่าใช้จ่ายอื่นที่มะลากาและ KL รวมแล้วประมาณ 1,700 บาทเบ็ดเสร็จแล้วทั้งทริป 3  วัน 2 คืน รวมตั๋วเครื่องบินและที่พัก ไม่เกิน 4,000 บาท แต่เราโชคดีกว่าที่ได้รับ coupon ส่วนลดมาอีก 1,700 บาท

ตอนที่ 2 Strait Masjid ขาขวิดยิ่งกว่า

อาหารเช้าบะหมี่ สั่ง 2 แต่ได้มา 3 ชาม

ตั้งนาฬิกาปลุกไว้ 6 โมงครึ่ง แต่ตื่นมาฟ้ายังมืดอยู่เลย ด้วยเวลาที่นี่เร็วกว่าเมืองไทยอยู่ 1 ชั่วโมง ขอนอนต่ออีกสักนิดละกัน ก่อนจะลุกขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัวเพื่อไปหาเพื่อนๆตามที่นัดหมายกันไว้ ไปถึงที่พักเพื่อนๆก่อน 8 โมงเล็กน้อย ประตูยังปิดอยู่เลย นึกขึ้นได้ว่าลืมขนมปังไว้ที่ห้อง เลยเดินกลับมาเอาขนมปังก่อน ระหว่างทางเดินผ่านร้านบะหมี่ท่าทางน่ากินเชียว หลังจากได้ขนมปังแล้วก็เดินตรงไปร้านบะหมี่ แวะชิมกันซะหน่อยดีกว่า เนื่องจากเจ้าของร้านเป็นคนจีน สื่อสารกันเหมือนจะเข้าใจกันดี แต่สั่งไป 2 ชาม ไหงมาตั้ง 3 ชามหว่า แล้วจะกินหมดหรือนี่ บะหมี่หน้าตาดี รสชาติก็อร่อย กินยังไม่ทันเสร็จ ฝนก็ตกลงมาอย่างหนัก (วันนี้จะได้เที่ยวมั๊ยเนี่ย) แต่โชคดีที่เราเจอเจ้าของเกสท์เฮาส์เข้ามานั่งกินบะหมี่กับเพื่อนเค้าอยู่โต๊ะข้างๆ และเสนอจะให้เรายืมร่ม เราก็รีบตกลงทันที (ไม่มีลังเลเลยเพราะกลัวเค้าเปลี่ยนใจ)

อาหารอินเดีย รสชาติอร่อยกว่าที่คิด

เราเดินกลับไปเกสท์เฮาส์เพื่อน นั่งคุยกันที่ระเบียงเพื่อรอฝนหยุด ฝนเริ่มซาเมื่อใกล้ 10 โมงเช้า เราเดินไปกินอาหารอินเดียที่หัวสะพานตามที่คุยกันไว้แต่แรก อาหารรสชาติดีทีเดียวเวลาเสิร์ฟมีใบตองรองมาด้วย ผิดกับที่คาดไว้แต่แรกว่ากลิ่นอาจจะแรงซักหน่อย

ออกจากร้านอาหารอินเดีย ผ่านโบสถ์ Fransis Xavia เนื่องจากวันนี้ที่โบสถ์มีงาน ด้านหน้าซึ่งเป็นลานจอดรถจึงเต็มไปด้วยรถยนต์ ทำให้รูปที่เราตั้งใจว่าจะมาถ่ายกับป้าย “Welcome to Meleka World Heritage” ต้องถูกบดบังถึงกระนั้นก็ยังไม่พลาดขอกระโดดกันเป็นที่ระลึกสักหน่อย ผมในฐานะโปรถ่ายภาพกระโดดจึงต้องอาสาเป็นตากล้องในช่วงนี้

โบสถ์ Fransis Xavia และกระโดดมรดกโลก

พวกเราเดินต่อผ่านหอนาฬิกาแล้วเดินอ้อมถนนเลียบเชิงเขาเพื่อไป A Famosa ช่วงนี้เราไม่ต้องรีบร้อนอะไรมากนักแวะถ่ายรูปไปเรื่อยๆ ส่วนใหญ่จะเป็นรูปกระโดด งานนี้กระโดดกันลืมแก่เลย  และซื้อตั๋วเพื่อเข้าไปชมความงามของวังสุลต่าน

จากนั้นก็เดินกลับทางเดิมที่เดินเมื่อวานนี้ แวะถ่ายรูปพิพิธภัณฑ์เรือ

วังสุลต่าน กับ กระโดดหลุดโลก

เดินนานๆเริ่มหิวอีกแล้วสิ ผ่านไปทาง Jonker Street เห็นร้านข้าวมันไก่ที่เรากินเมื่อวานคนเต็มร้าน แถมยืนรอคิวกันเป็นแถวยาว (ดีนะที่เมื่อวานเราได้ลิ้มลองความอร่อยกันไปแล้ว) ตั้งใจจะไปกิน Laksa กันแต่ไม่รู้ว่าร้านตั้งอยู่ที่ไหน ลองถามคนขายน้ำแข็งใส แล้วลองเดินหา แต่ก็หาไม่เจอ เลยตัดสินใจเดินอ้อมผ่านหน้าที่พัก เผื่อร้านติ่มซำที่เห็นเมื่อเช้าจะยังเปิดอยู่ แต่เดินมาถึงก็ปรากฏว่าร้านปิดแล้ว อดกินเลย

เดินหาร้านอาหารกินกัน แต่แล้วสายตาก็ไปสะดุดอยู่ที่ร้านพายสับปะรด เลยแวะเข้าไปชิมแล้วซื้อติดไม้ติดมือกันมาคนละกล่อง สองกล่อง หลังจากได้ขนมแล้วตั้งใจว่าจะไปกินปอเปี๊ยะกัน แต่ไปถึงร้านก็ปิดอีก บ่าย 3 แล้วทั้งเมื่อยทั้งหิวมากแล้ว หันมาเห็นร้านใกล้ๆขายบะหมี่อยู่ เอาล่ะ บะหมี่ก็บะหมี่ เราเดินเข้าไปหาที่นั่งแล้วสั่งบะหมี่กันคนละชาม รสชาติก็ธรรมดา ไม่ถึงกับอร่อย ระหว่างกำลังจัดการกับบะหมี่ ป้าคนขายซึ่งเป็นคนจีนพูดภาษาอังกฤษก็ไม่ได้ หยิบกล่องขนมพายสับปะรดมาให้ดู ประมาณว่าเค้าก็ขาย แล้วก็เปิดกล่องยื่นให้จุ๊บชิม (คงจะพูดว่า ของชั้นอร่อยกว่า อะไรประมาณนี้) จุ๊บพยายามปฏิเสธเพราะเราก็ซื้อกันมาแล้ว แต่เค้าก็พยายามคะยั้นคะยอให้ชิม สุดท้ายก็หยิบมาชิม หลังจากกินบะหมี่เสร็จก็เรียกเก็บเงิน ก็มีเด็กเดินมาคิดเงิน อ้าว … คิดค่าขนมด้วย เราบอกว่าไม่เอา แต่เค้าก็บอกประมาณว่าเรากินไปแล้วอ่ะ ทำไงล่ะก็ต้องจ่ายสิ

อาคารเก่าย่าน ไชน่าทาว์น

ออกจากร้านด้วยความเซ็งเล็กน้อย เดินย้อนกลับมาที่หัวถนน Jonker Street ก็พบร้าน Laksa ที่เราตามหาอยู่ ทำไงล่ะอิ่มแล้วนี่ แต่ก็ยังอยากชิมอยู่ก็เลยสั่งมาชามนึง กินกัน 5 คนเลย จากนั้นก็เดินเล่นชมบ้านเมืองกันเรื่อยไป มีบ้านสวยๆให้แวะถ่ายรูปกันอยู่ตลอดทาง คิดว่าเดี๋ยวจะแวะเข้าไปชม Baba Museum ราคา 80 บาท แต่มีกรุ๊ปทัวร์มาลงก่อนหน้าเรา และคงให้เข้าชมเป็นรอบๆ ด้วยความขี้เกียจรอ เลยกลับที่พักเพื่ออาบน้ำ และนั่งเขียนโปสการ์ดกัน

ออกจากที่พักประมาณ 5 โมงครึ่งเป้าหมายของพวกเราคือ Strait Masjid หรือ Masjid Selat Melaka ซึ่งตั้งอยู่ริมทะลบนเกาะห่างจากที่พักไปประมาณ 3 กิโล ผมได้ข้อมูลที่นี่มาจาก flickr ตอนหาข้อมูลท่องเที่ยวค้นหารูป Melaka แล้วเจอในรูปสวยมาก สวยขนาดต้องหาตำแหน่ง GPS แล้วมาร์คไว้เลย เมื่อวานตอนพวกเรานั่งรถรอบเมืองกันในรถวิ่งผ่านจุดใกล้ๆแถวนั้นพอมองเห็นได้ผมจึงพยายามชี้ให้ทุกคนเห็น งานนี้ต้อง build กันหน่อยไม่งั้นไม่มีแรงบันดาลใจมัสยิดแห่งนี้ดูเหมือนว่าจะยังสร้างไม่เสร็จหรืออย่างไรก็ไม่ทราบ เพราะว่ายังไม่ได้ถูกใส่ไว้ในโปรแกรมท่องเที่ยวทั่วไป หรือแม้นแต่ไกด์บุ๊คที่ post กันผมก็ยังหาข้อมูลไม่ได้เลย (ภายหลังเจอข้อมูลที่ wikpedia ) เราเริ่มต้นโดยออกเดินไปที่หอนาฬิกาเพื่อรอรถพาโนรามาซึ่งพวกเราเรียกกันว่ารถรอบเมือง ก่อนไปแวะกินน้ำแข็งใส ABC กันซักหน่อยดีกว่า (แอบติดใจรสชาติมาตั้งแต่เมื่อวาน) แล้วข้ามไปรอรถกันอยู่พักใหญ่ก็ไม่มาซักที เลยว่าจะนั่งแท็กซี่กันไป แต่พอถามราคาแล้วรู้สึกว่าแพงไปกับระยะทางแค่ 3 กิโล RM 15 เลยกลับมารอรถต่อ (จริงๆแล้วราคานี้ไม่ถือว่าแพงเลยครับ ไปแล้วจึงจะรู้) พระอาทิตย์ใกล้จะตกแล้วด้วยสิ

ในที่สุดรถพาโนรามาก็มา เรานั่งไปลงตรงจุดที่ใกล้สะพานที่จะข้ามไปเกาะ เดินมาถึงสะพานพระอาทิตย์ก็ตกแล้ว เลยแวะถ่ายรูปกันที่สะพานก่อนเดินต่อไปมัสยิด ผ่านอาคารร้างจำนวนมาก ประมาณเมืองทองยุคแรกๆ เราเดินตัดกลางกลุ่มอาคาร ก่อนถึงมัสยิดเป็นเขตก่อสร้าง ล้อมรั้วไว้แน่นหนา พอดีเห็นมีคนอยู่ผมจึงถามว่าขอเดินลัดไปถ่ายรูปได้หรือเปล่า พอได้รับอนุญาตพวกเราก็รีบเลยเดินตัดเขตก่อสร้างไปที่ริมทะเลด้านหน้ามัสยิด บรรยากาศกำลังสวยเลยครับ ไม่เสียแรงที่เดินมาตั้งไกลได้รูปสวยๆติดกล้องกลับมากันหลายรูปเลย

Masjid Selat Melaka ตั้งตะหง่านอยู่ริมทะเล

ฟ้าเริ่มมืดแล้ว จำต้องหันหลังให้ความงามเบื้องหน้า ออกเดินกลับก่อนจะมืดไปกว่านี้ คนงานกำลังปิดประตูพอดีเลยขอให้เค้าเปิดให้ออก แล้วรีบเดินออกมาตามถนน กลุ่มอาคารมืดเกินกว่าจะกล้าเดินลัดไปทางนั้นอีก เดินกลับมาถึงสะพานแสงไฟตกกระทบน้ำ ความงามเบื้องหน้าดึงดูดให้เราหยุดถ่ายรูปอีกครั้ง

ระหว่างทางกลับจากมัสยิด

เราเดินกลับมาถึงจุดที่ลงรถ ด้วยไม่แน่ใจว่าจะมีรถผ่านมาหรือเปล่า เลยเดินกันไปเรื่อยๆ แวะ Carefour เพื่อเข้าห้องน้ำ แล้วเดินต่อมาถึงหอนาฬิกาเมื่อใกล้ 3 ทุ่ม ท้องเริ่มร้องดังขึ้นๆ ด้วยความหิว ว่าจะไปหาบะหมี่กินที่หัวถนน Junker Street ด้วยวันนี้เป็นวันเสาร์คนเลยเยอะเป็นพิเศษ เราแวะกินก๋วยเตี๋ยวกัน อร่อยมากทีเดียวโดยเฉพาะลูกชิ้น แถมมีร้านติ่มซำใกล้ๆด้วย ต้องชิมซะหน่อยแล้ว ตามด้วยน้ำสมุนไพร จนอิ่มแปล้ไปตามๆกัน

เมื่อท้องอิ่มแล้ว ก็เริ่มง่วง บวกความเมื่อยล้าจากการเดินมาตลอดวัน เรานัดแนะเวลาสำหรับเช้าวันพรุ่งนี้ที่เกสท์เฮาส์ แล้วจะไปกินข้าวมันไก่แสนอร่อยกันอีกรอบ จากนั้นก็แยกย้ายกันไปพักผ่อน เตรียมแรงไว้สำหรับวันพรุ่งนี้

Christ Church

“มะละกา” เป็นชื่อเมืองที่พวกเราล้วนคุ้นเคยกันดีอยู่แล้ว เพราะว่าเมืองมะลากา หรือ ช่องแคบมะละกา มักจะถูกอ้างถึงบ่อยๆ ในบทเรียนประวัติศาสตร์ ของเราตั้งแต่สมัยเด็กๆ ชื่อ มะละกา นี้เริ่มผุดมาเป็นหนึ่งในแผนการเที่ยวของเราตั้งแต่ทริปก่อนตอนไปบาหลี อันเนี่องมาจากด้วยความประหยัดของพวกเรา เราจึงเลือกเดินทางไปบาหลีโดยต้องมาต่อเครื่องที่ มาเลย์ ซึ่งจะประหยัดลงไป 2-3 พันบาท ตาม โปรโมชั่นในช่วงนั้น เพื่อให้เป็นไปตามแผนดังกล่าวจึงมีคืนนึงที่เราจะต้องค้างที่ KL เพื่อนกายเจ้าความคิดจึงเสนอชวนว่าไป “มะละกอ” กันมั๊ย (ไม่ได้พิมพ์ผิดนะครับ เรามักจะเรียก มะละกา กันเล่นๆว่า มะละกอ) ผมพอสำรวจดูแผนที่ผนวกกับเวลาของเราซึ่งจำกัดมาก ดูแล้วคงเป็นไปไม่ได้ มะละกา จึงยังไม่ถูกใส่ลงในโปรแกรมทริปนั้น

Center of map

สนามบิน

สนามบิน

มะลากา

มะลากา

วางแผนเที่ยว

หลังจากที่โปรแกรม มะละกา ไม่ได้ถูกใส่ไว้ในทริปบาหลีแล้วนั้น ครั้นพอกลับจากบาหลีทริปหฤโหดถึงเมืองไทยได้ 2-3 วันก็มี email น้อยจาก Air Asia แจ้งมาเพื่อขอโทษเรากรณีที่เครื่องดีเลย์ตอนที่เราต้องบินไปจาร์การ์ต้า พร้อมกับให้ Voucher ส่วนลดพอตีเป็นเงินได้แล้วประมาณ 1,700 บาท (ขอบอกว่ากำไรมากๆ เพราะว่าการที่เครื่องบินดีเลย์ทำให้เราไม่ต้องรีบร้อนเดินตอนที่อยู่บาหลี ที่สำคัญคือตั๋วไปจาร์การ์ต้าที่เราซื้อนั้นราคาเพียง 800-900 บาทเท่านั้น) 1,700 บาทนี้จะว่าน้อยก็ไม่น้อยจะว่ามากก็ไม่ได้เพราะถ้าซื้อตั๋วไปเชียงใหม่หรือภูเก็ตแล้วก็จะไปได้เพียงเที่ยวไปเที่ยวเดียวไม่มีเที่ยวกลับ เบ็ดเสร็จต้องจ่ายเพิ่มอีกกว่าสองพันบาท แต่พอลองดูราคาตั๋วต่างประเทศแล้วกลับน่าสนใจกว่าครับ เพราะตั๋วไปกลับกัวลาลัมเปอร์เพียงแค่สองพันบาท ผมรีบจองตั๋วทันทีไม่ต้องปรึกษาหารือใคร เลือกไปวันศุกร์แล้วกลับวันอาทิตย์ ลางานเพียงแค่วันเดียว หลังจากจองตั๋วเรียบร้อยแล้ว จึงค่อยโทรไปบอกเพื่อนกาย ราคาแรงขนาดนี้จะลังเลอยู่ได้ไงครับเพื่อนกาย ให้ส่งไฟลท์นัมเบอร์วันและเวลา แถมมีเพื่อนมาเพิ่มด้วยอีกสองคน

ตอนที่ 1 ประทับใจข้าวมันไก่มะละกา

ป้ายรถเมล์หมายเลข 6 ไปมะลากา

ทริปนี้เรามีเพื่อนร่วมเดินทางด้วยกัน 5 คน ผม พี่ป้อง จุ๊บ กาย และน้องเจี๊ยบ (เพื่อนแว่นที่ซื้อตั๋วไว้แต่สุดท้ายแล้วก็ไม่สามารถเคลียร์งานตามมาด้วยได้) เราออกเดินทางจากท่าอากาศยานสุวรรณภูมิโดยสายการบินแอร์เอเซีย เวลา 7:15 ถึงท่าอากาศยานกัวลาลัมเปอร์ (LCCT) 10:10 เนื่องจากบินค่อนข้างเช้าและเวลาจำกัดประกอบกับคราวที่แล้วที่สนามบินไม่มีอะไรอร่อยให้กินเลย ผม เจี๊ยบ และกาย จึงสั่งอาหารกินรองท้องบนเครื่องไปก่อน หลังจากผ่านด่านตรวจคนเข้าเมือง และรับกระเป๋าสัมภาระเรียบร้อยแล้ว ก็ทำการสอบถามถึงรถบัสที่เดินทางจากสนามบินตรงไปมะละกาจุดหมายปลายทางแรกของพวกเรา ตอนแรกฟังแล้วก็งงๆ เค้าพูดว่าอะไรนะ จับใจความได้แต่ number 6 ก็เดาๆกันว่า Bus Stop No.6 ล่ะมั๊ง เดินออกไปด้านหน้าอาคารฝั่งซ้ายมีรถบัสจอดเรียงรายกันอยู่ มีป้ายบอกหมายเลข เราเดินไล่ไปจนถึงหมายเลข 6 ป้ายหน้ารถเขียนว่า Melaka จริงๆด้วย แต่เพื่อความมั่นใจถามคนที่นั่งอยู่แถวๆนั้นดูอีกรอบดีกว่า หลังจากสอบถามจนมั่นใจแล้วว่ารถออกเวลา 11:00 ก็เอากระเป๋าไปเก็บที่ด้านข้างรถ แล้วเดินไปหาอะไรทานกันซะหน่อย เหลือเวลาไม่มากนักรถก็จะออกแล้ว ทานบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกันคนละถ้วยแล้วกัน รสชาติดีทีเดียว แม้จะไม่เข้มข้นเหมือนบ้านเรา

Christ Church เราบอกคนขับรถว่าลง Dutch Square

เราขึ้นไปนั่งรอกันบนรถเมื่อใกล้ 11 โมง คงเพราะไม่ใช่วันหยุดคนเลยไม่มากนัก รถออกช้าไป 15 นาที รถออกมาได้แป๊บเดียวเอง น้ำแอร์ก็รั่วลงมาจากเบาะด้านหลังเบาะคนขับทำเอาต้องเปลี่ยนที่นั่งกันจ้าละหวั่นผมกับเจี๊ยบเลยตัดสินใจย้ายไปนั่งทางด้านหลังรถกัน นั่งชมวิวไปพลาง หลับไปพลางจนถึง Melaka Sentral ประมาณ 1:15 เราต้องนั่งรถประจำทางสาย 17 เพื่อไปที่พัก ซึ่งกายชวนพวกเราไปนั่งรถชมเมืองกันก่อน แต่สุดท้ายก็ตกลงกันว่าเราจะเอาของไปเก็บเข้าที่พักกันก่อน นั่งรถมาไม่กี่ป้ายก็ถึง Christ Church ความตั้งใจที่จะเข้าที่พักเลือนหายไป ลงจากรถได้ก็เดินถ่ายรูปกันใหญ่ ลืมไปว่าพรุ่งนี้เรายังอยู่ที่นี่กันอีกทั้งวัน เดินถ่ายรูปกันจนหนำใจไปรอบนึงแล้วก็พากันเดินข้ามสะพาน ผ่านวงเวียน กำลังจะเลี้ยวขวาไปตามถนนเพื่อไปยังที่พัก ก็มาสะดุดอยู่ที่ร้านข้าวมันไก่ตรงหัวมุมถนน ว่าจะกินกันก่อนแต่เกรงว่าถ้ามัวแวะรายทางไปเรื่อยคงไม่ถึงที่พักกันซักที เลยตัดสินใจเข้าที่พักกันก่อนแล้วนัดมาเจอกันที่ร้านข้าวมันไก่ตอนบ่าย 2 โมงครึ่ง

ที่พักของเรา Jalan Jalan Guesthouse

ผมกับเจี๊ยบพักที่เดียวกันเนื่องจากจองล่วงหน้าไว้นานแล้วจึงได้ราคาที่ถูกมาก (จองที่เวป hostels.com จ่ายง่ายๆผ่าน paypal ราคาเพียง 9.51$ต่อวันเท่านั้น) ส่วนเพื่อนอีกสามคนแยกไปพักอีกที่หนึ่งที River View Guesthouse เนื่องจากจองช้ากว่าเราราคาเลยสูงกว่านิดหน่อยแต่ก็ได้ห้องพักที่ใหญ่ขึ้น ผมกับเจี๊ยบพักที่ Jalan-Jalan Guesthouse ซึ่งเป็นเกสท์เฮาส์เล็กๆ ตกแต่งไว้อย่างน่ารัก ดูสะอาดตาทีเดียว เจ้าของยังเป็นหนุ่มหล่อ หน้าตาดี เผลอเคลิ้มไปเหมือนกัน นี่ถ้าเพื่อนกายได้พักที่นี่นะฮึ่ม ว่าแล้วผมจึงให้พ่อหนุ่มเจ้าของเกสต์เฮาต์ถ่ายรูปคู่กับเจ๊๊ยบเอาไว้ไปฝากเพื่อนกายให้อิจฉาเล่น พอมาถึงผมก็ยื่นใบยืนยันการจองที่พิมพ์มาจากอินเตอร์เนตพร้อมกับจ่ายเงินที่เหลือจ่ายการมัดจำไว้ 10% พี่แกเล่นไม่ดูหน้าตาเราเลยอาศัยจำๆเอาว่าจะมีใครจองที่พักไว้บ้างวันนี้เลยบอกมาว่า “ยู มัสต์ บี สเปน กาย” เอาวะสเปนก็สเปน พอแจ้งข้อมูลส่วนตัวเลข passport แล้วก็พาเราไปดูห้อง เก็บข้าวของ และยังแนะนำให้เราไปทานข้าวมันไก่ร้านอร่อย ซึ่งพออธิบายทางกันเป็นที่เข้าใจแล้วก็คือร้านเดียวกับที่เราจะไปทานกันอยู่พอดี

ข้าวมันไก่มะละกา-Chicken Rice Ball

ด้วยความหิวมาก ผมกับเจี๊ยบรีบเดินมาถึงร้านข้าวมันไก่ เราบอกว่ามา 5 คน เมื่อได้ที่นั่งแล้ว ทางร้านถามว่าจะสั่งสำหรับกี่ที่ ซึ่งผมบอกว่าจะสั่งแค่ 2 ที่ก่อน เดี๋ยวเพื่อนมาค่อยสั่งเพิ่ม  แต่เค้าบอกว่าร้านจะปิดบ่าย 3 โมง ผมมองดูเวลาอีก 15 นาที บ่าย 3 โมง เลยต้องตัดสินใจสั่ง 5 ที่เลย
ไม่กี่นาทีก็มีไก่สับจานใหญ่มาเสิร์ฟพร้อมน้ำจิ้ม และข้าวมันคล้ายๆบ้านเราปั้นเป็นลูกกลมๆจานละ 5 ลูก ซึ่งที่นี่เรียกว่า Chicken Rice Ball น่าทานเชียว เรานั่งดื่มน้ำรอไปพลาง ชิมไปพลางจนเริ่มอิ่ม เพื่อนก็ยังไม่มากันซักที กว่าจะมาถึงก็เหลือพวกเราเป็นโต๊ะสุดท้าย เค้าเริ่มเก็บข้าวของเตรียมปิดร้านแล้ว กว่าจะทานเสร็จก็บ่าย 3 โมงครึ่งแล้ว เรียกเก็บเงินแล้วจะเดินออกจากร้าน อ้าว…ประตูปิดแล้ว ต้องให้เค้ามาเปิดประตูให้ เกือบได้นอนร้านข้าวมันไก่แล้วมั๊ยล่ะ

ขนมอินเดีย ABC คล้ายลอดช่องบ้านเรา, รถพาโนรามา

พวกเราเดินข้ามกลับไปถ่ายรูปกันที่ Christ Church กันอีกรอบ ด้วยอากาศที่ร้อนมาก เพื่อนกายลืมเอาหมวกที่ซื้อมาใหม่สำหรับทริปนี้มาด้วย เลยไปเดินหาซื้อหมวกกันที่ร้านขายของที่ระลึกซึ่งตั้งอยู่บริเวณนั้นแล้วมาเดินถ่ายรูปกันต่อจนมาถึงริมถนน มองข้ามฝั่งไปมีร้านขนมหวานอยู่ริมแม่น้ำ แดดแรงขนาดนี้ทานขนมหวานดับร้อนกันคนละถ้วยท่าจะดี ด้วยความที่ไม่รู้ว่าจะสั่งยังไง ก็ยกนิ้วบอกแทน ได้ขนมหวานมาคนละถ้วย หน้าตาคล้ายๆลอดช่องน้ำแข็งใสใส่ถั่วแดง อร่อยดี กินกันจนหมด หันไปเห็นโต๊ะข้างๆที่เพิ่งมาใหม่ ทำไมชามใหญ่กว่าเราหว่า ยอมไม่ได้แล้ว เดินไปหาคนขายแล้วบอกว่าเอาแบบโต๊ะนั้นอีกหนึ่งถ้วย (ออกแนวขี้อิจฉายังไงไม่รู้เรา) คนขายหันมายิ้มแล้วหันไปสั่งเพื่อนว่าอะไรซักอย่างที่ฟังไม่เข้าใจ จับใจความได้แค่ว่า ABC

ทางลัดเลียบแม่น้ำไปไชน่าทาวน์ หลังจากลงรถพาโนรามา

ขณะนั่งกินอยู่เห็นรถ Panorama คล้ายๆรถ microbus ที่กรุงเทพ ซึ่งเป็นรถที่สามารถนั่งชมรอบๆเมืองได้ หลังจากทานขนมเสร็จ เราข้ามมาขึ้นรถชมเมืองกัน ช่วงแรกๆก็มีที่น่าสนใจหลายแห่ง แต่พอไกลออกไปนอกเมืองก็ไม่มีอะไรเท่าไหร่ รถวิ่งออกไปนอกเมืองแล้ววนกลับอีกทางจะไปไหนต่อก็ไม่รู้ พอรถผ่านมาใกล้ๆที่พัก พวกเราเลยตัดสินใจกดกริ่ง ลงเดินเล่นเลียบแม่น้ำไป ถ่ายรูปกันไปจนถึงที่พัก เดินเลยไปถ่ายรูปบริเวณ China Town แล้วย้อนกลับมาถ่ายรูปที่ Christ Church ซึ่งแสงกำลังสวยเลย ต่างคนต่างถ่ายรูปกันไป หันมาหากันอีกที พี่ป้องกับจุ๊บก็หายไปไหนแล้ว พยายามมองหาก็ไม่เจอ เลยเดินขึ้นไปดูที่ A Famosa เดินตามป้ายซึ่งเป็นทางขึ้นเขาไปเห็นโบสถ์ Saint Paul ซึ่งน่าจะเป็นจุดชมพระอาทิตย์ตกที่ดีทีเดียว มองลงมาเห็น หอชมวิว Eye of Malaysia พิพิธภัณฑ์เรือ

มะลากายามอาทิตย์อัสดง

พระอาทิตย์ใกล้ตกแล้ว เราเดินไปถ่ายรูปกันโดยพักภาระกิจตามหาเพื่อนไว้ชั่วคราว เดี๋ยวมาตามหากันใหม่ หลังจากถ่ายรูปมองไปทางด้านหลังมีทางลงไปป้อม A Famosa เราเดินลงมาถ่ายรูปกันอีก ฟ้าเริ่มมืดแล้ว เราเดินตามถนนอ้อมเนินเขาจะกลับไปหาเพื่อน ระหว่างทางพิพิธภัณฑ์เรือก็ดึงดูดให้เราเดินเข้าไปถ่ายรูปกันซะหน่อย  เดินต่อมาก็เจอระหัดวิดน้ำขนาดใหญ่ บริเวณนี้เป็นที่สาธารณะที่จัดทำที่นั่งไว้ริมน้ำ น่านั่งทีเดียว แต่เรานั่งไม่ได้เพราะมีภาระกิจต้องติดตามหาเพื่อนค้างอยู่

เดินกลับมาจนเจอเพื่อนที่ตลาดกลางคืน (ซึ่งมีร้านค้ามาตั้งขายของตลอด 2 ข้างทาง มีทั้งอาหาร เสื้อผ้า ของที่ระลึก ตลาดกลางคืนจะมีเฉพาะวันศุกร์ เสาร์ อาทิตย์เท่านั้น) ทุกคนเริ่มหิวกันแล้ว เราตกลงกันว่าจะไปกินอาหารเย็นกันที่ร้าน Capital Stay แม้ร้านจะตั้งอยู่อีกด้านหนึ่งจากตรงที่เราอยู่ แต่ก็เป็น highlight ที่พลาดไม่ได้ซะด้วยสิ เราเดินข้ามสะพานกลับมาที่ Christ Church แล้วเดินเลาะถนนไปทางด้านซ้าย ผ่านโบสถ์ Fransis Xavia เดินเลยมาถึงห้าแยก แล้วเลี้ยวขวาอีก 2 ครั้งก็ถึงร้าน

ร้าน Capital Stay คิวยาวเสมอแม้นว่าจะดึกแล้ว

ท่าทางร้านนี้จะอร่อยจริงๆเพราะร้านอาหารรอบๆไม่มีลูกค้าเลย แต่ร้านนี้คนเต็มร้านจนต้องมายืนรอคิวด้านนอก เราอยู่คิวที่ 5-6 ยืนรอบ้าง นั่งบ้างอยู่พักใหญ่กว่าจะมีโต๊ะว่าง ตรงกลางโต๊ะมีช่องสำหรับวางหม้อที่ใส่น้ำคล้ายๆน้ำสะเต๊ะบ้านเรา มีถังแก๊สตั้งอยู่ข้างๆโต๊ะ คนขายจะนำเครื่องปรุง 2-3 อย่างมาใส่แล้วคนให้เข้ากันรอจนเดือดก็นำอาหาร ซึ่งมีทั้งเนื่อสัตว์ กุ้ง ปลาหมึก ลูกชิ้น ผัก แป้งโรตีซึ่งเสียบไว้เป็นไม้ๆ จุ่มลงไปในหม้อ รอจนสุกก็ทานได้เลยระหว่างทาน ก็จะมีคนมาคอยเติมเครื่องปรุงแล้วคนให้เข้ากันอยู่เป็นระยะๆ

หลังจากอิ่มหนำสำราญกันแล้ว ก็เรียกเค้ามาคิดเงิน วิธีการคิดก็ง่ายๆ นับไม้เอา ราคาไม้ละประมาณ 7 บาท หลังจากชำระเงินเสร็จก็เดินกลับมา ช้อปปิ้งที่ตลาดกลางคืนกันต่อ แต่ด้วยความอ่อนเพลีย เหมื่อยล้า ปนกับความง่วงนอน ทำให้เราเดินได้ไม่นานนัก พอได้ของฝากก็ขอตัวกลับไปพักผ่อน และนัดแนะเวลากันสำหรับวันพรุ่งนี้

ติดตาม เดินขาขวิดที่ มะละกา ตอน 2 ได้แล้วครับ

สาวน้อยชาวเขา ยิ้มไม่กลัวกล้องเลย

ที่นอนบนรถไฟจัดว่าดีทีเดียว แต่ผมก็ยังนอนหลับบ้างไม่หลับบ้าง จนเช้ามืดตื่นมาประมารตอนตีห้า ตามกำหนดการรถไฟน่าจะมาถึงที่โฟ๋ลู่ตอนประมาณตีห้าครึ่ง เลยลุกขึ้นไปห้องน้ำ แปรงฟัน เสร็จแล้วจึงเดินไปถามเจ้าหน้าที่บนรถไฟดูอีกที ปรากฏว่าตอนนี้กำลังมีคนยืนอยู่เต็มหน้าประตูคล้ายว่ากำลังรอลงจากรถ พอถามไปจึงรู้ว่ากำลังจะถึงที่โฟ๋ลู่พอดี ผมจึงรีบวิ่งกลับไปที่ตู้นอน คว้าสัมภาระทุกอย่างแล้วรีบลงจากรถไฟทันที พอลงมาถึงก็งงเพราะมีคนชี้มาที่ผมแล้วคุยอะไรกันก็ไม่รู้ ในที่สุดก็มีผู้ชายคนนึงเดินมาหาแล้วโชว์กระเป๋าสตางค์ให้ดู ก่อนนอนผมเก็บกระเป๋าตังค์ไว้ในกระเป๋ากล้อง แต่พอสำรวจดูตอนนี้จึงรู้ว่ากระกล้องเปิดอยู่และกระเป๋าสตางค์ก็หายไปด้วย เจ้าหน้าที่รถไฟชี้บอกให้ผมเดินตามเข้าไปที่สถานี แล้วรถไฟก็วิ่งออกไป ที่สถานีมีคนพาผมไปพบกับผู้หญิงคนหนึ่ง เธอเรียกขอดูพาสสปอร์ต เพื่อเอามาเทียบกับรูปในกระเป๋าตังค์ อายนิดหน่อยครับเพราะรูปในกระเป๋าเป็นสมัยเรียนมหาลัยเมื่อสิบกว่าปีที่แล้ว ตรวสอบจนพอมั่นใจแล้วพี่สาวใจดีจึงยื่นกระเป๋าคืนมาให้ผม พวกเวียดนามมุงรอบๆ ช่วยกันเชียร์ให้ผมตอบแทนน้ำใจเธอ ผมเลือกแบงค์ 50,000 ด่อง ให้ไปหนึ่งใบแล้วกล่าวขอบคุณอีกหลายครั้ง จริงๆแล้วพี่สาวใจดีคนนั้นแกคงไม่ได้คิดหวังอะไร เพียงแค่อยากคืนให้ถูกคนเท่านั้น ที่สำคัญคือพี่แกไม่ยอมให้คนอื่นดูแลกระเป๋าแทนด้วย เพราะถ้าเป็นคนอื่นเก็บได้สงสัยคงยากที่จะได้คืน

ตลาดบั๊กห่า

ได้กระเป๋าคืนแล้วแต่พวกที่ตามล้อมผมตั้งแต่ตอนแรกยังคงตามอยู่พร้อมเสนอจะพาผมไปที่ตลาดบั๊กห่า ใจจริงผมอยากจะช่วยอุดหนุนเพื่อเป็นการขอบคุณ แต่เสนอราคามาถึง 200,000 ด่อง ไปมอเตอร์ไซด์ อากาศก็หนาวมากยังไงก็ไม่ไหว ผมจึงปฏิเสธ นึกขึ้นมาได้ว่าลืมขวดน้ำไว้บนรถไฟ เดินไปซื้อที่ร้านพวกกลุ่มเดิมยังตามมาอีกบอกว่า 10,000 ด่อง แต่พอผมจ่ายไปพ่อค้าทอนมาให้อีก 5,000

รถบัสไปตลาดบั๊กห่าจอดรออยู่ข้างสถานีนั่นเอง พวกที่ตามมาพอเห็นว่าคงไม่ได้เงินจากผมแน่แล้วจึงมีคนหนึ่งเดินตามมาที่รถมาทวงว่าควรให้เงินคนที่บอกผมคนแรกด้วย ตอนแรกผมกะจะให้สัก 30,000 แต่ผมโดนกดดันหนักเข้าบอกว่าต้องให้ 100,000 เท่านั้น ผมเลยต้องยอมจ่ายให้ 50,000 ด่องเท่ากันพี่สาวใจดีคนนั้น ได้เงินแล้วพวกนั้นจึงยอมปล่อยผม แล้วชี้บอกว่ารถคันทีไปบั๊กห่าคือคันที่ผมกำลังจะขึ้นนั่นเอง ค่ารถราคา 30,000 ด่อง

ตลาดบั๊กห่า ขายทุกอย่างจริงๆ

ที่นี่คงเป็นต้นสายและเที่ยวแรกกระมัง ผมจึงเป็นผู้โดยสารคนแรก เวลาประมาณ 5:45 รถก็ออกระหว่างทางมีหมอกจัด อากาศหนาวมาก จากรถว่างๆ ก็เริ่มมีข้าวของที่จะนำไปขายที่ตลาด ผู้โดยสารเริ่มแน่นขึ้นเรื่อยๆ เมื่อโกล้ถึงตลาด ผู้โดยสารส่วนใหญ่เป็นชาวเขาแต่งชุดหลากสี ถึงตลาดบั๊กห่าตอน แปดโมงพอดี ผมเดินดูรอบๆ ยังมีนักท่องเที่ยวน้อยอยู่ อาจเป็นเพราะว่ายังเช้า เดินหาอะไรกิน เจอร้านที่มีชาวบ้านกินกันเยอะ เลือกสั่งเฝอมากินชามไม่ใหญ่เท่าไร พอคิดเงินกะน่าว่าจะสัก 5,000 แต่แม่ค้าชี้มาที่แบงค์ 10,000 ยังไม่พอแกบอกอีกใบ เบ็ดเสร็จก๊วยเตี๋ยวน่าตาบ้านๆ ราคาขึ้นไปถึงแปดสิบบาท เดินต่อมาอีกหน่อยเห็นชาวเขาขายข้าวเหนียว สนใจถามราคา แม่ค้าบอก 10,000 แพงไปหน่อยนะแต่ไม่ไปไรเอาบรรยากาศ พอดีมี่พี่คนนึงเดินมาบอกว่า จ่าย 2,000 ก็พอแล้วบอกแม่ค้าขายแพงไปแล้วนะ คราวนี้ผมเริ่มวิตกจริตแล้วไม่ไว้ใจใครอีกแล้ว ตลาดบั๊กห่า มีของทุกอย่างจริงๆ อาหาร เสื้อผ้า เหล้า ยาสูบ หมา แมว แพะ หมู ม้า วัว ควาย

โซนขายสัตว์เลี้ยง วัวควาย

ผมเดินเที่ยวจนได้เวลา 9:30 จึงตั้งใจว่าจะเดินทางต่อไปซาปา ที่นี่มีรถไปถึง Loa Cai อ่านว่า เหล่า กาย ค่ารถราคา 50,000 บาท ใช้เวลาสองชั่วโมงเศษ Lao Cai เป็นเมืองที่ค่อนข้างใหญ่ทีเดียวอยู่ชายแดนจีน มีแม่น้ำไหลผ่าน ที่นี่สามารถนั่งรถไฟต่อไปคุหมิงได้เลย ระหว่างทางก่อนถึงเมืองประมาณ 2 กม.  รถจะวิ่งลอดผ่านทางรถไฟแล้วเลี้ยวมาทางซ้าย ผมวางแผนว่าจะไปที่สถานีรถไฟเพื่อจองตั๋วกลับและต่อรถด้วยจึงรีบลงเพราะคิดว่า ที่นี่เป็นสถานีสุดท้ายไม่น่าจะต่องวิ่งย้อนกลับ มองๆดูไม่มีวี่แววสถานีรถไฟเลย ข้างหน้าเห็นชายแดนอยู่ไกลๆ จึงนึกขึ้นมาได้ว่าน่าจะเป็นรางรถไฟช่วงต่อไปจีน เดินย้อนกลับมาเรียกมอไซด์ราคา 10,000 ด่องมาส่งที่สถานีแวะเข้าห้องน้ำราคา 1,000 ด่อง ที่สถานีเคาท์เตอร์ขายตั๋วปิดจะเปิดอีกทีตอนบ่ายซึ่งผมคงรอไม่ไหว ถามผู้คนแถวนั้นว่าจะหารถไปซาปา เค้าบอกว่าถ้าที่นี่ต้องรอตอน สี่โมงซึ่งเป็นเวลาที่เคาท์เตอร์จะเปิดขายตั๋วอีกครั้ง ผมตัดสินใจไม่รอโดยเรียกมอไซด์ไปส่งที่ท่ารถอีกครั้งราคา 10,000 ด่อง ระหว่างทางมอไซด์ชวนให้ผมเหมารถ แต่ผมไม่สนใจ

โบสถ์คริสต์กลางเมือง

วิ่งมายังไม่ทันถึงท่ารถ คนขับก็บีบแตรให้รถมินิบัสคันข้างหน้าจอดแล้วบอกผมว่ารถคันนี้ไปซาปา ค่ารถราคา 50,000 นั่งสัปงกมาชั่วโมงเศษเด็กรถก็เรียกผมบอกว่าถึงแล้วซาปาแล้ว ผมลงมาด้วยความงง สังเกตป้ายตรงสามแยกมีชี้ไปที่ซาปา เรียกมอไซด์ราคา 15,000 ด่อง หรือ 1 US ระยะทาง 2 กม. มอไซด์มีเด็กซ้อนมาด้วยอยู่แล้วผมนึกว่าจะให้เด็กลง ที่ไหนได้นั่งซ้อนสามมาด้วยกันเลย ระหว่างทางมอไซด์เสนอที่พักให้ผมไปด้วยราคา 10 เหรียญ วิวดีแต่ไกลไปหน่อย มอไซด์มาส่งผมอีกที่ใกลๆโบสถ์ราคา 7 เหรียญ แต่จะลดให้เหลือ  6 เหรียญ แต่ผมไม่ชอบเลยบอกว่าขอเดินดูเองดีกว่า พอจะจ่ายเงินค่ารถ จ่ายไป 20,000 มอไซด์บอกไม่มีทอน 5,000 เป็น 2,000 ได้ป่าว นึกขึ้นมาได้ว่า 18,000 ด่องมันมากกว่า 1 เหรียญนี่หว่า ผมเลยจ่ายเป็นเหรียญแทน มอไซด์ไปแล้วเจ้าของที่พักจึงเสนอผมว่าไปดูที่พักของน้องสาวเค้ามั๊ยอยู่ใกล้กัน ห้องวิวดีราคา 100,000 ด่อง ที่นอนนอนได้ถึง 3 คน ข้างล่างเป็นร้านเสริมสวย

ที่พักและบรรยากาศรอบโบสถ์และตลาด

ผมตกลงพักทีนี่ check in แล้วขึ้นมาอาบน้ำ แล้วลงมาเดินถ่ายรูป แวะกินเฝอที่ร้าน little sapa ร้านน่ารักๆ ราคาเพียง 12,000 ด่อง ช่างต่างกับมื้อเช้าสิ้นเชิง แวะซื้อน้ำขวดราคา 5,000 เจอผลไม้ลูกสีน้ำตาลหน้าตาแปลก แม่ค้าปลอกให้กินปรากกว่าคือสาลี่นั่นเอง เดินจนเมื่อยกลับมาเขียนโปสต์การ์ดส่ง อยู่ดีๆ มีฝรั่งเดินมาถามผมว่าเป็นคนเวียดนามหรือป่าว ผมกลายเป็น topic ระหว่างฝรั่งกับเด็กชาวเขา คุยท้ากันว่าผมเป็นคนเวียดนามหรือเปล่า เด็กว่าเป็น แต่ฝรั่งบอกว่าไม่ใช่ ช่วงนี้ผมเข้าเป็นส่วนนึงของวงสนทนาเล็กวงนี้  เด็กมาตื้อขายของฝรั่ง น่าตาน่ารักดีในชุดชาวเขาภาษาอังกฤษดีมาก ฝรั่งถามเด็กว่าถ้าอยากขายของได้เยอะทำไมมาตื้อขายเค้าอยู่คนเดียวไม่ยอมขายคนอื่น เด็กที่เมืองไทยไม่เห็นป็นอย่างนี้เลย แล้วหันมาทางผมหาพวก คุยหยอกล้อกันอยู่นานทีเดียว จนเริ่มทำความรู้จักกัน นักท่องเที่ยวชาวอิตาลีมาคนเดียวเหมือนผมอย่างนี้แหละ ผมพยามชวนเด็กคุยบ้าง Where are you from? เด็กตอบได้น่ารักน่าหยิกจิง I am from my mother พอถึงคราวต้องแยกจากกันแล้วผมไปทาง ฝรั่งไปทางส่วนเด็กชาวเขายังคงตามตื้อฝรั่งต่อไป

โบสถ์คริสต์ ซาปา

เดินถ่ายรูปต่อแถวหน้าโบสถ์ เดินผ่านที่ร้านขายที่ผมได้ช่วยถือร่มให้เค้าเมื่อตอนบ่าย เห็นเค้าขายข้าวหลามหน้าตาคล้ายๆ ข้าวหลามไทยใหญ่ กับ ของปิ้งอะไรสักอย่างพอสังเกตดีจึงรู้ว่าเป็นนก ถามราคาก็คุยกันไม่ค่อยรู้เรื่อง เขียนใส่กระดาษมา 100 ผมก็งงแต่ก็ยังตัดสินใจสั่งข้าวหลามกระบอก กับ นกอีกสองไม้ (มีนกตัวเล็ก 6 ตัว) นั่งกินตรงนั้น แสงไฟสลัวๆ ใต้โคนไม้ อากาศค่อนข้างเย็น กินเสร็จแล้วเรียกเก็บเงิน ผมหยิบเงินมาให้แม่ค้าเลือก แม่ค้าหยิบไปทั้งหมดแล้วก็หยิบเงินทอนมาให้พอๆก็ที่หยิบไป ปกติผมมักจะมีปัญหากับเรื่องตัวเลขอยู่แล้ว คราวนี้ยิ่งงงเข้าไปใหญ่ รับเงินทอนมาแล้วก็งงๆ เดินกลับออกมา ราคาเท่าไหร่ไม่รู้ แต่รับรู้จากความรู้สึกว่าเค้าไม่ได้เอาเปรียบ แค่นี้ก็พอแล้วจริงมั๊ย

ซาปา

โบสถ์คริสต์ ซาปา

บันทึการเดินทาง

ออกจากบ้านตอนเกือบ 10 โมงแล้ว ตั้งใจว่าจะแวะซื้อครีมกันแดดที่ร้านเซเว่นปากซอยก่อนไป แต่พอดีมีแท๊กซี่วิงผ่านเข้ามาในซอยพอดี เลยเรียกไปส่งที่สุวรรณภูมิทันที เพียงสิบโมงเศษก็ถึงสนามบินแล้ว เช็คอินแล้วแล้วนั่งรอเครื่องออกตามกำหนดการปกติก็ถึงฮานอยตอนบ่ายโมงครึ่ง รอโหลดกระเป๋าค่อนข้างนานหน่อย พอออกจากสนามบินก็เกิดงงเล็กๆ ว่า ไอ้รถโดยสารประจำทางมันต้องขึ้นตรงไหนหว่า เจอรปภก็ถามเลย พี่แกชี้ไปไหนไม่รู้ดูแล้วไม่น่าจะใช่ เจอมอไซด์ลองถาม พี่แกบอกว่าออกไกลจะไปส่งให้ ผมเลยปฏิเสธ เพราะทราบมาว่าไม่น่าจะไกล เลยลองเดินมั่วๆดูเดินออกไปทางซ๊ายซัก 100 เมตรเห็นว่าคงไม่มีป้ายรถเมล์แน่ๆ แล้วตัดสินเดินกลับมาที่เดิมดีกว่า คราวนี้ถามพี่อีกคนเค้าชี้ไปทางด้านขวามือ หลังจากผิดพลาดมาแล้วสองครั้ง เพื่อความชัวร์ผมเลยถามสายรถที่เข้าไปในเมืองด้วยว่าสายอะไร พอยืนยันว่าสาย 7 ซึ่งตรงกับข้อมูลที่ผมได้มาจากอินเตอร์เนตก็แสดงว่าเชื่อถือได้ แกบอกว่าป้ายรถอยู่ด้านนอกสนามบิน แต่พอเดินมาเพียงนิดเดียวก็ถึงแล้ว ผมเองยังดูไม่ออกเลยว่านีเรียกว่า outside แล้วเหรอ ท่ารถอยู่ตรงหัวมุมด้านขวาของสนามบินมีรถจอดอยู่หลายคันเพราะเป็นต้นสาย ผมยืนงงอยู่พักใหญ่เลยตัดสินใจถามคนที่รอรถอยู่ดีกว่า ตอนแรกอยากจะถามน้องคนสวยอีกคนมากกว่าแต่ว่าเกรงใจ เลยเลือกถามพี่ผู้ชายอีกคนที่แต่งตัวดูดีหน่อย พี่แกว่าใช่แล้วตรงนี้แหละ ผมยังไม่มั่นใจเลยหันไปมองที่น้องคนสวย เห็นพยักหน้าด้วยเป็นอันว่าเชื่อถือได้ ผมถามราคาพี่แกบอก ไฟว์มิลเลียนดอง 5 ล้านนี่นะผมคิดว่าแกคงภาษาอังกฤษไม่ดีมากกว่า เพราะเงินที่ผมเพิ่งแลกมานั้นที่เพียงแค่ 1.65 ล้านดองเท่านั้น

ตลาดบั๊กห่า และม้งดอกไม้

ราคาค่ารถโดยสารจริงๆนั้นแสนจะถูกมากครับ เพียง 5,000 ดอง หรือประมาณ 10 บาท แต่ระยะทางไกลมากต้องวิ่งกว่า 30 กม คุ้มสุดๆ รออยู่สักพักรถสาย 7 ก็มาถึง ผู้คนแถวๆนั้นหลายคนช่วยกันเรียกผม บางคนทำท่าแปลกๆ เออใช่รถสาย 7 หรือป่าวนะถามอีกทีดีกว่า รถเมล์ที่นี่จะมีเลขสายรถอยู่ที่มุมด้านซ้ายดังด้านหน้าและด้านหลังรถ ไม่เหมือนบ้านเราที่มีป้ายชัดเจนอยู่ตรงกลางด้านบนเลย ขึ้นรถมาแล้วผมได้นั่นด้านหลังน้องคนสวย แล้วก็ปล่อยไก่ตัวแรกออกมาเมื่อ พนักงานมาเก็บค่าโดยสารโดยจ่ายแบงค์  10,000 แล้วเค้าทอนมา 5,000 ผมเองเข้าใจว่าจ่ายแบงค์ 100,000 ไปก็เลยทวงแต่คุยกันไม่ค่อยรู้เรื่อง โชคดีได้น้องคนสวยมาช่วยอธิบายว่าทีผมจ่ายมันแค่ 10,000 เท่านั้น อิอิ sorry ครับ sorry นั่งต่อมาอีกพักใหญ่ผมจึงรู้ว่าทำไมตอนขึ้นรถมาแล้วผู้คนจึงแย่งกันนั่งฝั่งซ้ายของรถกัน  เพราะแดดครับ แดดส่องเข้ามาเกือบครึ่งคันรถ ผมคว้าหมวกมาใส่ยังไม่พอเอาไกด์บุ๊คกระดาษ A4 ที่พิมพ์จากอินเตอร์มาช่วยบังแดดด้วย หันไปมองน้องคนสวยปรากฏวาไม่มีอุปกรณ์ป้องกันแดดแม้แต่น้อย โดยความที่เป็นหนุ่มไทยใจดีอย่างเรามีรึที่จะทนเห็นสาวสวยต้องลำบากอยู่ต่อหน้าต่อตาได้ ผมจึงแบ่งปันไกด์บุ๊คครึ่งนึงให้เธอไว้ช่วยกันแดด วันนี้รถติดมากเข้าใจว่ามีคงอุบัติเหตุ อากาศก็ร้อนรถติด ยังดีนะที่ข้างๆยังมีบรรยากาศดีๆอยู่บ้าง คริคริ รถวิ่งต่อมาอีกนึงก็มีกลุ่มซิ้มชาวเวียดนามขึ้นมา 3 คน ในฐานะหนุ่มไทยใจดีอีกครั้ง ผมตัดสินใจเสียสละทีนั่งอันมีค่าให้คนแก่นั่ง จริงๆ แล้วถือโอกาสหลบแดดไปด้วยในตัว แต่ขอโทษนะ ซิ้มแกแน่กว่าที่คิดครับ พอแกนั่งได้ที่แกก็คว้าร่มออกมากลางบังแดดสบายไปเลย แฮ่ม เนื่องจากซิ้มมาด้วยกัน 3 คน น้องคนสวยไม่ใช่จะสวยอย่างเดียวเธอยังมีน้ำใจที่งดงาม ลุกให้คนแกนั่งเหมือนกัน ผมว่าบางทีน้องเค้าอาจคิดที่จะหลบแดดเหมือนผมก็ได้มัง ได้ทั้งทำความดีแถมยังไม่ต้องทนร้อนอีกดีเป็นไหนๆ ระหว่างทางเราคุยกันนิดหน่อยได้ความว่าเธอเรียนคณะวารสาร นอกนั้นไม่ได้ได้ถามอะไรมากนัก สักพักเธอก็บอกลาแล้วลงจากรถไป

Cyclo สามล้อเวียดนาม

สงสัยเป็นเพราะว่าผมเป็นคนต่างชาติคนเดียวบนรถคนนั้นเลยเป็นที่ป๊อปปูล่าของผู้คน สักพักก็มีน้องผู้อีกคนมาชวนคุยด้วย คุยกันตอนแรกเหมือนว่าจะลงระหว่างทาง ไปๆมาๆ นั่งเลยมาลงสุดสายแล้วส่งผมให้ขึ้นรถอีกคันนึงสาย 32 เพื่อไปสถานีรถไฟ บอกว่า 5 ป้ายหรือ 5 กิโล ฟังไม่ค่อยเข้าใจ พอจ่ายค่ารถราคา 3000 ด่องกระเป๋ารถพยายามขะยั้นขยอให้ผมไปนั่งท่าเดียว ส่วนผมก็เกรงว่าจะเลยป้าย แต่สุดท้ายก็ยอม นั่งได้พักเดียวรถก็เลี้ยวขวามข้ามทางรถไฟ ซึ่งเป็นจุดสังเกตุในแผนที่ ผมรีบลงทันทีแต่ปรากฎว่ายังไม่ถึงสถานีครับต้องเดินอีกประมาณ 200 เมตร แต่พอไปถึงที่สถานี จุดซื้อตั๋วบอกเจ้าหน้าที่ว่าจะหารถไฟไป Pholu เจ้าหน้าที่ส่งแผนที่ส่งให้ แล้วชี้ให้ไปที่ออฟฟิสขายตั๋วอีกฝั่งหนึ่ง ซึ่งต้องเดินย้อนกลับไปทางเดิมเลยจุดที่ลงรถเมล์มาอีก เดินย้อนมาแล้วเลี้ยวซ้ายอีกสองครั้งก็จะมาถึงสถานี

ฮานาย ทะเลสาบฮ้อนเกี๋ยม

เข้าไปที่ตึกแรกไม่มีเจ้าหน้าที่อยู่เลย มองไปที่ห้องรอผู้โดยสารมาคนฝักมือเรียกให้เดินไปข้างหน้า มีเคาน์เตอร์ อยู่สามแถวอ่านป้ายดูแล้วน่าจะเป็นแถวแรก มีชาวต่างชาติรวมผมด้วยอยู่ด้วยกันสามคน ผมจึงเดินไปต่อคิวอยู่ด้านหลังเค้า บริเวณด้านหน้ามุงๆกัน ดูมั่วมาก โชคดีที่มีคนมาต่อแถวข้างหลังผมเลยค่อยดูเป็นแถวขึ้นมาหน่อย ต่อคิวอยู่พักใหญ่จนเหลือ 2 คิวก่อนจะถึงของผม ก็มีน้องสาวหน้าตาดีทีเดียว พยายามจะแซงคิว ชิชะอย่านึกว่าหน้าตาดีแล้วจะทำอย่างนี้กับผมได้นะครับ น้องแกยิ่งพยายามแทรก ผมก็เบียดกลับ ไมใช่โรคจิตนะครับ แต่ยอมความไม่ถูกต้องไม่ได้ จนในที่สุดน้องแกก็ถอดใจเดินไปทีอื่นแทน หรือว่าผมดูหน้าหื่นๆ เกินไปก็ไม่รู้นะครับ จนในที่สุดก็ถึงคิวผมซักที คราวนี้น้องแกกลับมาอีกครั้งโดยรีบซื้อตั๋วตัดหน้าผมเลยแต่คนขายตั๋วคงจะจำได้ แกไม่ยอมขายให้ หันมาถามที่ผมแทนว่าจะไปไหน แล้วโบกมือไล่น้องให้ไปเข้าคิวซะ ผมบอกว่าจะไป โฟ๋ลู่ Pho Lu AC Soft sleeper  (รถแอร์ตู้นอน) แกหันไปถามคนข้างๆ แล้วหยิบตั๋วมาใบหนึ่ง HANOI-LAO CAI ราคา 240,000 ด่อง ไม่ว่ารู้ราคาตั๋วจะเป็นราคาเดียวตลอดจนถึงปลายทางเลยหรือป่าว ปกติแล้วการเดินทางไปซาปา สถานีที่ใกล้ที่สุดคือ ลาวไก แต่ผมทราบมาว่าวันพรุ่งนี้จะมาตลาดนัดที่บักห่า ซึ่งอยู่ระหว่างสถานีที่จะผมลงกับสถานีลาวไก เพื่อเป็นการประหยัดเวลาในการเดินทางผมจึงเลือกลงที่สถานีนี้ หลังจากได้ตั๋วแล้ว สังเกตเห็นฝรั่ง 2 คนนั้นยังไม่ได้ตั๋วเลย เห็นมีน้องผู้หญิงชาวเวียดนามคนนึงคอยช่วยอยู่ แต่ดูท่าแล้วคงจะแย่ผมจึงเข้าไปช่วย ได้ความว่าแกจะซื้อตั๋วไปซาปาและจะจองอีกใบนึงไป เว้ HUE แกอยากรู้ว่าต้องจองที่ไหน ผมพยายามถามน้องแกว่าไปเว้หรือลงไปโฮจิมิน เนี่ยจะต้องซื้อตั๋วที่ไหน แต่น้องแกไม่รู้แฮะ ผมก็หมดปัญญาจะช่วยจริงๆ ได้ตั๋วแล้วแต่กว่ารถจะออกก็สี่ทุ่ม เลยอยากจะไปเดินเที่ยวต่อ หาที่ฝากกระเป๋าแต่ดูสถาพแล้วแถวนี้คงไม่มีแน่ ลองถามน้องคนเดิมแกก็ไม่รู้เหมือนเดิม แต่พอเห็นว่าน้องเค้าจะไปลาวไก ขบวนเดียวกัน  ประกอบกับดูแล้วน่าจะเป็นคนดี เลยกะจะฝากกระเป๋า แต่คิดไปคิดมาแล้วตัดสินใจแบกไปเองดีกว่า

มื้อแรกที่ ฮานอย

เดินออกมาได้หน่อยเห็นร้านอาหารข้างทาง มีคนกินกันเยอะดี คิดว่าน่าจะอร่อยเลยแวะลองสั่งกินดูหน่อย สั่งไม่เป็นก็ชี้ว่าเอาแบบโต๊ะข้างๆ กินอิ่มราคา 20,000 ด่อง แล้วจึงเริ่มเดินทางต่อ ระยะทางไม่ใช่ใกล้ๆ เลย แผนที่ ซึ่งพิมพ์มาจากอินเตอร์เนตสัดส่วนมันหยาบไปหน่อย เดินสักพักก็งง แล้วก็หลงทางในที่สุด โชคดีเดินมาเจอตู้ Tourist Information ภายในมีเครื่องคอมพิวเตอร์ให้ค้นหาข้อมูลท่องเที่ยวได้ แต่ตอนนี้ผมไม่ค่อยสนใจสถานที่ท่องเที่ยวอื่นๆ เท่าไหร่ สนใจว่าตอนนนี้อยู่ที่ไหนมากกว่า จากแผนที่ผมเดิน หลุดจากแผนที่ไปทางใต้ สองบล็อก ได้ข้อมูลแล้วเดินทางย้อนกลับ คราวนี้สังเกตดูชื่อถนนเป็นหลัก

ทะเลสาบ ฮ้อนเกี๋ยม

เดินอยู่พักใหญ่ก็ถึงบริเวณทะเลสาบ ฮ้อนเกี๊ยม เดินถ่ายรูปอยู่พักนึงพระอาทิตย์ก็ตกพอดี จะไปดูหุ่นกระบอกน้ำ แต่ตั๋วก็ขายหมดซะแล้ว เลยเดินเก้ๆ กังๆ อยู่หน้าโรงละคร พอดีเจอกรุ๊ปทัวร์ไทยมาจากภูเก็ต เริ่มวันแรกที่ฮานอย จะไปฮาลองต่อวันพรุ่งนี้ ผมเลยตัดสินใจนั่งคุยกับเค้าอยู่พักใหญ่ ก่อนแยกกันลุงแกเลยให้พัดซึ่งเป็นของที่ระลึกของโรงหุ่นกระบอกน้ำมาอันนึง บอกว่าไหนๆก็ไม่ได้ดูแล้วเอาไอ้นี่ไปเป็นที่ระลึกแล้วกัน

น้ำขวดที่พกมาจากเมืองไทยหมดพอดี ผมมองหาร้านน้ำแต่คงเพราะป็นนักท่องเที่ยวผมเลยโดยโขกไปเป็น ขวดละ 10,000 ด่อง จากปกติน่าจะสัก 5,000 เท่านั้น ผมเดินต่อเป้าหมายคือไปกินไอติมร้านยอดนิยม ระหว่างทางไปโอเปร่าเฮาส์ ไปถึงนึกว่ามีไอติมแจกฟรีเถอะ คนเยอะมากครับ ยืนเข้าสั่งไอติมโคนเค้าบอกให้ไปเข้าใส่ด้านใน พยายามยืนเข้าคิวแต่ขอโทษครับที่นี่ไม่มีคิว กว่าจะแย่งเข้ามาได้ไอติมหมดพอดี ต้องรอรอบใหม่ รอบถัดมาผมพยายามยกมือยกไม้เพราะพูดภาษาเค้าไม่ได้ แต่ก็ไม่มีใครสนใจสุดของก็หมดอีกรอบ รอบต่อมาคราวนี้ผมยอมไม่ได้แล้วตระโกนเป็นภาษาอังกฤษแย่งกับภาษาเวียดนาม ในที่สุดก็ได้มาจนได้ แต่ก็เกือบหมดรอบไปอีกเหมือนกัน

โบสถ์คริสต์

กินไอติมหมดเกือบทุ่มนึง ตั้งใจว่าจะหาที่อาบน้ำซะหน่อยเพราะร้อนมาก เหงื่อโซมไปทั้งตัว เดินไปมองหาโรงแรมไป แวะไปถ่ายรูปที่โบสถ์คริสต์  ใกล้ๆกันมีโรงแรมเล็กๆ อยู่ ผมจึงเข้าไปถาม คุยกันตั้งนานกว่าจะรู้เรื่องคือไม่มีบริการแบบนี้ มีแต่ห้องให้เช่าเท่านั้น ผมถามขอคำแนะนำเผื่อว่าจะมีที่อื่น แต่เธอบอก โนไอเดีย คงจะจริงของเธอแหละ เพราะคนฮานอยไม่ค่อยชอบอาบน้ำกันเหมือนคนบ้านเรา ขนาดกลับจะถึงบ้านอยูแล้วบางทียังแอบ แวะไปอาบน้ำก่อนเลย เมื่อหาที่อาบน้ำไม่ได้ผมตัดใจเดินมุ่งหน้ากลับไปที่สถานีรถไฟ ช่วงแรกเดินตรงอย่างเดียว ไปซักพักเส้นทางเริ่มแปลกๆ แฮะ ลองถามชาวบ้านดูเพื่อย้ำความมั่นใจแต่เค้าทำหน้างง และบอกว่า NO ผมเดาว่าโนของเค้าน่าจะหมายถึงไม่รู้มากว่าไม่ใช่ เลยไม่เชื่อดีกว่าอีกนึงก็เจอรางรถไฟ แต่ไม่คุ้นเหมือนตอนที่เดินผ่านมาเมื่อบ่ายเลย ผมตัดสินใจเดินตามรางรถไฟลงไปทางทิศใต้คิดว่าคงน่าจะไปถึงได้ เดินตัดกับถนนอีกถึง 3 จุดก็ถึงสถานีในที่สุด ที่สถานีน้องสาวชาวเวียดนามคนนั้นยังนั่งอยู่แกชวนผมนั่งข้างๆ ผมเลยถามหาที่อาบน้ำดู ได้คำตอบว่าไม่รู้อีกเช่นเคย ผมเลยฝากเป้ใบใหญ่ไว้และเดินไปหาดู ที่สถานีอาคารหลังเก่าเห็นมีห้องน้ำอยู่ ผมเลยถามที่เด็กเก็บเงิน ว่ามีที่อาบน้ำมั๊ย เด็กว่ามีราคา 10,000 ด่อง ผมตกลงแล้วกลับเอาเสื้อผ้าในเป้แล้วมาใหม่

น้องเฮือง น้องสาวผู้ใจดีชาวเวียดนาม

จ่ายตังค์แล้วเดินหาเข้าไปหาห้องน้ำ แต่หาไม่เจอ จึงเดินออกมาถาม เด็กบอกว่ารอสักครู่ รอสักพักก็มีคนออกมาคงเป็นคนแถวๆนั้น ในห้องน้ำมีผักบัวด้วยครับ แต่ใช้ไม่ได้ ต้องตักอาบเอาเองจากถัง ประตูปิดไม่ได้ และที่สำคัญเป็นห้องน้ำหญิงครับ ดูสภาพแล้วไม่ไหวจริงๆ แต่ถึงป่านนี้แล้วทำไงได้ ผมเลยตัดสินเปิดน้ำใส่ถังแล้วลากมาดันประตูไว้ แล้วอาบโดยตรงจากก๊อกแทนฝักบัว คราวนี้แหละอาบมั่นใจ อาบน้ำสระผม สดชื่น เปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วจึงไปที่อาคารโดยสาร น้องสาวคนเดิมยังนั่งจองที่ไว้ให้ผม เรานั่งคุยกัน ถามไถ่ชื่อ น้องเฮือง ทำงานโรงแรม คุยกันพักใหญ่ผมเริ่มหิวจึงชวนเธอไปหาอะไรกินด้วยกันหน้าสถานีผมเสนอเลี้ยงข้าวเธอ น้องเฮืองพูดภาษาอังกฤษได้นิดหน่อย แต่เธอดูกระตื้อลือล้น ที่จะเรียนรู้ ดูจากตัวอย่างตอนที่เธอพยายามช่วยฝรั่ง 2 คนนั้นเรื่องจองตั๋ว คนเวียดนามเป็นแบบนี้เยอะ แต่เฉพาะชาวบ้านเท่านั้น กินอาหารเสร็จแล้วต้องกลับมานั่งรอรถไฟ อีก 2 ชม กว่า เราคุยกันจนสนิทสนมแลกอีเมล์กัน รถไฟมาแล้วเฮืองไปตู้นั่ง ส่วนผมต้องแยกมาที่ตู้นอน เธอมาส่งที่ตู้ ผมก็เดินกลับไปส่งเธอเพื่อก่อนลงจะแวะมาลาเธออีกครั้งนึง คืนนี้ผมหลับรถไฟในใจกังวลอยู่เพราะจะต้องลงระหว่างทางในสถานที่ที่ไม่เคยไป กับผู้คนไม่คุ้นเคย นอนไปก็ระแวงไป มีคนบอกว่าเคยมีคนของหายที่นี่ตอนไปห้องน้ำกลับมาของหายหมดเลย

ปุยหมอกที่ปางอุ๋ง ยามเช้า

ผู้คนที่มาที่ปางอุ๋งหลายคนคาดหวังที่จะได้ชมปุยหมอกยามเช้าเหนือผิวทะเลสาบ รายล้อมด้วยของทิวสน งดงามดังสรวงสวรรค์ ผมก็เป็นหนึ่งในนั้นเช่นกัน แตกต่างก็ตรงที่ผมมักจะมีโชคในการท่องเที่ยวเสมอ และครั้งนี้ก็เช่นกัน หลังจากที่เราแต่ตื่นแต่เช้าเพื่อชมปุยหมอกบนผิวน้ำ สวยงามจับใจจริงๆ เนื่องจากครั้งนี้ไม่ต้องรีบร้อนอะไรมากนัก  เถลไถลเดินรูปกันอยู่นานทีเดียว จนนักท่องเที่ยวเริ่มทยอยเดินทางกลับกันจนบางตา

กินข้าวเช้าที่ร้านอาหารในที่ทำการ มื้อนี้เป็นกาแฟ ขนมปังปิ้ง และ ข้าวต้ม เสร็จจากมื้อเช้าท่ามกลางแสงแดด ที่สาดส่องมาได้สักพักใหญ่ เราจึงไปเก็บเต็นท์ซึ่งน่าจะแห้งจากน้ำค้างเมื่อคืนแล้ว เต็นท์รอบๆข้างของเราเมื่อคืนหายไปหมดแล้ว ตอนนี้เหลือนักท่องเที่ยวเพียงไม่กี่คน

ทะเลสาบปางอุ๋ง ยามสาย เงาสะท้อนป่าสนงดงามยิ่ง

เก็บของขึ้นรถเตรียมออกเดินทาง ก่อนบอกลาปางอุ๋ง พวกเราไปถ่ายรูปที่ริมๆ ทะเลสาบกันอีกครั้ง ช่วงนี้เองครับที่น้ำในทะเลสาบจะสะท้อนกับทิวสนราวกระจกเงางดงามมาก ผมว่าช่วงเวลานี้น่าจะเป็นเวลาที่ถ่ายรูปได้สวยที่สุด เสียดายที่ผู้คนมักจะเร่งรีบเกินไป จึงมีหลายคนที่พลาดที่จะได้เห็นความงามอันนี้ไป  นักท่องเที่ยว ส่วนใหญ่มักจะมาถึงที่ตอนใกล้มืด และออกกลับไปตั้งแต่เช้าตรู่ จึงพลาดโอกาสที่จะได้เห็นปางอุ๋งในช่วงทีสวยงามช่วงนี้

หงษ์-บ้านรักไทย-พระตำหนักปางตอง

ก่อนออกเดินทางพอดีนึกขึ้นมาได้ว่าเรายังไม่ได้เห็น หงษ์ตามที่เคยเห็นจากในรูปมาก่อนหน้านี้ จึงขับรถเข้าไปด้านในอีกนิดนึงบริเวณนี้มีคนพักอยู่เหมือนกัน หงษ์ที่นี่เลี้ยงไว้โดยปล่อยตามธรรมชาติ ว่ายน้ำเล่นในทะเลสาบ เมื่อก่อนจะมีอยู่ 2 คู่ หงษ์ขาวคู่หนึ่ง หงษ์ดำอีกคู่หนึ่ง แต่ตอนนี้หงษ์ขาวตายไปตัวนึง อีกตัวเลยต้องเหงา พยายามถ่ายรูปหงษ์อยู่นาน ก็ยังไม่ได้รูปดีๆ สักรูป เพราะว่าหงษ์ไม่ยอมอยู่นิ่งๆ หรือไม่ก็ไปว่ายน้ำอยู่ซะไกลเชียว อย่ากระนั้นเลยเราจึงตัดสินใจ หยิบเอาพร็อบครอบครัวเป็ดเหลืองที่พี่หนุ่มซื้อมาจากปั๊ม Jet ระหว่างตอนเดินทางมาจากกรุงเทพ พอดีข้างๆเล้าหงษ์มีสระน้ำเล็ก ให้เราจัดพร็อบได้สวยทีเดียว

ถ่ายรูปกันจนพอใจ ประกอบกับเวลานี้สายมากแล้ว พวกเราจึงรีบเดินทางต่อไปบ้านรักไทยซึ่งอยู่ติดชายแดน ที่นี่มีร้านขายของจากเมืองจีนอีกแล้ว พวกเราแวะ ชิมชา ดูของที่ระลึก เดินกันเพลินๆ ก็เที่ยงแล้ว ขนมปังกับข้าวต้มมื้อเช้าที่ตุนมาเริ่มร่อยหรอเต็มที ก่อนออกจากหมูบ้านเห็นร้าน อาหารจีน เราจึงแวะกินมื้อเที่ยงกันที่นี่ ตอนสั่งอาหารเราสั่งผัดผัก แต่คุยกันไม่รู้เรื่องว่าผักที่ว่ามันผักอะไรกันแน่ น้องเค้าจึงเดินหายไปเข้าไปหลังบ้านอยู่พักใหญ่ กลับมาอีกทีพร้อมกับผักที่เก็บมาจากแปลงหลังบ้านอยู่ในมือ

Center of map

ปางอุ๋ง

ปางอุ๋ง

พระตำหนักปางตอง

พระตำหนักปางตอง

ดอยกองมู

ดอยกองมู

บ้านรักไทย

บ้านรักไทย

กระเหรี่ยงคอยาว

กระเหรี่ยงคอยาว

ทุ่งบัวตอง

ทุ่งบัวตอง

น้ำตกแม่สุรินทร์

น้ำตกแม่สุรินทร์

สวนบ่อแก้ว

สวนบ่อแก้ว

ทางลัดของเรา แต่อ้อมมากๆ

ทางลัดของเรา แต่อ้อมมากๆ

อช. ออบหลวง

อช. ออบหลวง

ถ้ำปลา

ถ้ำปลา

น้ำตกผาเสื่อ

น้ำตกผาเสื่อ

เสร็จจากมื้อเที่ยงเราเดินทางต่อ ออกมาไม่นานก็ผ่านทางเข้าพระตำหนักปางตอง ด้วยความสงสัยว่าทำไมจึงมีตำหนักมาอยู่ที่นี่ ตำหนักนี้เป็นของใครกันแน่ เข้ามาเขตในพระตำหนัก เราจึงสังเกตว่าที่นี่ไม่ได้มีอาคารหรือบ้านเรือนใหญ่โตอะไรเลย สังเกตเห็นแปลงดอกไม้เมืองหนาว พอเข้าไปด้านในก็เป็นแหล่งทดลอง ปลูกพืชและเลี้ยงสัตว์เมืองหนาว เราจึงเดาได้ทันทีว่าที่นี่น่าจะเป็นพระตำหนักของในเราของพวกเรานั่นเอง พระตำหนักของพระองค์จะไม่เหมือนตำหนักใดๆ ในโลกนี้ ภายในมักจะเต็มไปด้วยแหล่งการทดลองทางการเกษตรต่างๆ นาๆ ทั้งนี้ก็เพื่อเป็นต้นแบบการพัฒนาให้กับประชาชนของพระองค์นั่นเอง เราแวะอยู่ที่ฟาร์มแกะนานทีเดียว โชคดีที่ผ้าขนแกะเพิ่งจะขายหมดไป เราจึงไม่ต้องเสียตังค์เพิ่มกันอีก อิอิ

พระธาตุดอยกองมู

จากที่นี่พวกเราเดินทางต่อรวดเดียวถึง แม่ฮ่องสอน แวะที่ร้านขายของเก่าในเมืองที่มีอยู่หลายร้าน ผมได้ฆ้องกับกระดิ่งมาอย่างละอัน แวะไหว้พระธาตุดอยกองมูซึ่งอยู่บนเขา สามารถขับรถได้ถึงที่วัดเลย จากจุดนี้เราจะสามารถมองเห็นได้ทั่วเมืองแม่ฮ่องสอน พวกเราไหว้พระประจำวันเกิดโดยถือช่อดอกไม้ตกแต่งคล้ายบายศรีวางบนชามสังกะสี มีฐานไม้ กับแท่งไม้สามแท่งมัดรวมกัน ผมไม่เข้าใจความหมายว่าหมายถึงอะไร แต่เห็นเค้าไหว้กันแบบนี้ก็ทำตามกันไป เสร็จแล้วกลับลงมาชมวัดจองคำ ก่อนออกเดินทางต่อ

สาวน้อยกระเหรี่ยงคอยยาว

จุดหมายต่อไปของเราคือ กระเหรี่ยงคอยาว บ้านห้วยเสือเฒ่า ระหว่างทางต้องขับรถข้ามลำธารประมาณ 2-3 จุด แต่ถนนดีเลยไม่มีปัญหา พวกเราอยู่ที่นี่กันนานทีเดียว เดินชมหมูบ้าน ถ่ายรูปเป็นกระเหรี่ยงคอยาว ที่นี่เค้ามีคอปลอมให้ยืม แค่เอามาสวมคอ สามารถถอดเข้าออกด้านจากข้างได้ ไอเดียดีแฮะ งานนี้พี่หยองต้องเสียตังค์ซื้อกางที่เอาเสื้อผ้าชาวเขาเก่าๆ มาปะต่อกัน สวยมากครับ ผมอยากได้แต่ไม่รู้ว่าซื้อมาแล้วจะได้ใช้หรือป่าว ที่สำคัญคือราคาแพงถึงตัวละแปดร้อยบาท งานนี้เลยต้องจำลาด้วยความเสียดาย

ที่พัก บนดอยแม่อูคอ

ออกจากหมู่บ้านเราวิ่งทางลัดอีกทางหนึ่งไปออกที่ถนนใหญ่ เพื่อเดินทางต่อไปที่ ดอยแม่อูคอ กว่าจะถึงก็มืดพอดี ที่พักของเราอยู่กลางทุ่งดอกไม้นานาชนิด ตอนแรกเราตั้งใจว่าจะไปกลางเต็นท์บนดอยกลางทุ่งบัวตองแต่เปลี่ยนใจเพราะเกรงว่าสิ่งอำนวยความสะดวกที่นี่ซึ่งถูกใช้งานปีละครั้ง เฉพาะช่วงที่มีดอกบัวตองบานเท่านั้น ไม่น่าจะสะดวกเท่าไหร่ ประกอบกับที่พักที่เราได้ราคาไม่แพง แถมยังอยู่กลางทุ่งดอกไม้สวยงามด้วย มื้อค่ำคืนนี้ที่ข้างหน้าที่พักเรานั่นเอง ก่อนนอน เราออกมาถ่ายพระจันทร์กัน

ทุ่งบัวตอง ดอยแม่อูคอ

วันรุ่งขึ้นตื่นแต่เช้าขับรถไปทุ่งบัวตองซึ่งห่างออกไปไม่กี่กิโล การถ่ายรูปทุ่งบัวตองควรไปช่วงเวลาที่พระอาทิตย์ขึ้นเพราะแสงจะสวยและไม่ร้อนจนเกินไป ถ่ายรูปทุ่งบัวตองที่เหลืองอร่ามไปทั้งภูเขา มองไปทางไหนก็เหมือนกันไปหมด เกิดไอเดียขึ้นมา พร็อบครอบครัวเป็ดจึงต้องถูกเอามาใช้อีกครั้ง

แดดเริ่มร้อนแล้ว เราออกมาแวะหาอะไรกินรองท้องก่อนที่จะ เดินทางต่อไปที่น้ำตกแม่สุรินทร์ เป็นน้ำตกใหญ่ตกจากภูเขาอีกฝั่งหนึ่ง ซึ่งจะมองเห็นน้ำตกจากฝั่งที่เราอยู่เท่านั้น โชคไม่ดีที่เวลาที่เราไปมีเงาภูเขาบังน้ำตกพอดี

กลับมาที่พักเก็บของออกเดินทางกลับ ผมเลือกเส้นทางผ่านแม่แจ่มแทนที่จะไปทางแม่ลาน้อย แม่สะเรียง เพราะดูแผนที่แล้วคิดว่าน่าจะใกล้กว่า ปรากฏว่าผิดถนัด เส้นทางวกวนขึ้นภูเขา ระหว่างทางเจอรถยนต์นับคับได้ แทบจะไม่ผ่านชุมชนเลย บ่ายแก่ๆแล้วเริ่มหิวข้าวแต่ไม่มีวี่แววร้านอาหารเลย ขับรถหาร้านอาหารอยู่นานทีเดียวสุดท้าย เจอป้ายเขียนบอกว่าร้านอาหารอีก 10 กม และเป็นร้านสุดท้ายของเส้นทางนี้ ขับรถต่อไปอีก 10 กม. ก็เจอจริงๆ แต่รู้สึกว่าน่าจะมีอยู่ 2-3 ร้านนะ แต่แหมร้านนี้เค้า PR เจ๋งจริงๆ หลังจากเสร็จมื้อเที่ยงตอนบ่ายๆ พวกเราก็เดินทางต่อ ตลอดทางก็ไม่มีร้านอาหารอย่างที่เค้าบอกไว้จริงซะด้วย

สวนสนบ่อแก้ว

ขับรถต่อมาเรื่อยๆ ถนนก็จะมาร่วมกับถนนเส้นใหญ่ที่มาจากแม่สะเรียง พี่หนุ่มชวนไปสวนสนบ่อแก้ว บอกว่าเป็นที่ที่เค้าชอบมาถ่ายหนังกัน สวนสนบ่อแก้วต้องขับรถย้อนกลับไปอีก สิบกว่ากม. ตลอดทางลังเลกันอยู่พอสมควรเพราะไม่มีใครแน่ใจว่ามันอยู่ตรงไหนกันแน่ สุดท้ายก็ถึง พวกเราถ่ายรูป จัดพร็อบ ครอบครัวเป็ดก็ทำงานอีกครั้ง ตอนหลังเริ่มไปกันใหญ่เอาตะกร้าชาวเขาที่ซื้อมา จำได้ว่าเค้าเรียกว่าตะกร้ามูเซอ ซึ่งจะมีสายสะพาย ใช้สะพายกับหน้าผาก ส่วนตัวตะกร้าจะไว้ด้านหลัง เหมือนที่เห็นชาวเขาใช้ขนของกัน แต่ของเราเป็นขนาดจำลอง ทำตัวเป็นชาวเขาเดินไปมาถ่ายรูป เห็นลูกสนสวยดี จึงเก็บใส่ตะกร้ากลับมาประดับบ้านด้วย สุดท้ายแล้วพวกเราก็เดินทางกลับโดยเลือกเส้นทางดอยเต่า เถิน โดยวางแผนว่าจะแวะเที่ยวสุโขทัยเมืองเก่าก่อนพระอาทิตย์ตก แต่สุดท้ายก็ต้องยกเลิกไปเพราะฟ้าเริ่มมืดแล้ว เราแวะกินข้าวมื้อค่ำที่นครสวรรค์ก่อนเดินกลับกรุงเทพ