โอล์ด ซิตี้ เกสต์เฮ้าส์
เป็นเกสต์เฮ้าส์ที่ตั้งอยู่ในเขตเมืองสุโขทัย
บรรยากาศค่อนข้างสงบ เพราะไม่ได้อยู่ติดถนน เดินเข้าซอยไปเพียงนิดหน่อยเท่านั้น
ราคาไม่แพง แม่บ้านเป็นกันเอง ห้องแอร์ราคาถูกเหลือเชื่อ (ขึ้นอยู่กับจำนวนคนที่ไปพักด้วย)
ห้องแอร์ 3 เตียงนอน ห้องน้าในตัว ตู้เย็น ทีวี  มี astv ด้วย ราคาเพียง 700 บาท (ธค 52)

วันนี้เราเที่ยวชมความงามที่ธรรมชาติสร้างสรรค์ไว้รอให้เราไปชื่นชมไม่ว่าจะเป็น ลานหุ่นปุ่ม ลานหินแตก และผาชูธง ก่อนออกเดินทางต่อไปแวะที่ภูทับเบิก อีกสถานที่ท่องเที่ยวที่ขึ้นชื่อเรื่องความหนาว แต่ด้วยเราไปถึงตอนบ่ายๆ เลยกลายเป็นไปสัมผัสแดดร้อนแทน จากภูทับเบิกผ่านเส้นทางคดเคี้ยว เพื่อเดินทางต่อไปพักค้างที่ทุ่งแสลงหลวง และสัมผัสแสงแรกแห่งวันท่ามกลางอากาศหนาวเหน็บต่ำถึง 10 องศา อาหารเช้ากลางทุ่งหญ้าป่าสน และแสงแดดรำไร บรรยากาศดีๆ ที่ทุงนางพญาช่วยเพิ่มรสชาติให้อาหารอร่อยขึ้นจริงๆ

สุโขทัย…อีกเมืองแห่งประวัติศาสตร์ จำได้ลางๆว่าเคยมาเยือนเมื่อครั้งยังเด็ก พร้อมรูปถ่ายยืนยันเพียงไม่กี่ใบ ความทรงจำกับสถานที่งดงามแห่งนี้ดูพร่าเลือน ตั้งใจไว้ว่าจะต้องกลับมาเยือนอีกครั้งให้จงได้ แล้ววันนี้ก็ได้มีโอกาสมาเยือนซักที โบราณสถานอันงดงามทิ้งร่องรอยแห่งความรุ่งเรืองในอดีตให้เราได้ชื่นชมกัน

วันนี้เราเดินทางไปเดินทางขึ้นดอยเหมย วิวสวย อากาศเย็นสบาย แม้จะรู้สึกขัดใจกับหลวงทิบ คนขับรถไปบ้างก็ตาม แต่ก็ยังดีที่พาเราไปแช่บ่อน้ำร้อน สบายตัวดีเหมือนกัน ตกเย็นเรากลับมาหาแสงน้อง ไกด์กิตติมศักดิ์ที่พาไปหาอาหารอร่อยๆกินกัน

วันนี้เราได้ไกด์เป็นคนพื้นที่พาเราไปทำบุญตั้งแต่เช้า ได้สัมผัสกับประเพณีของชาวไทยในต่างแดน อีกทั้งพาเราไปลิ้มลองอาหารพื้นเมือง เลือกซื้อของที่ระลึก และชุดไทใหญ่มาใส่ถ่ายรูปจนคนมองกันตลอดทาง ได้เดินชมเมืองเชียงตุงพร้อมมีไกด์กิตติมศักดิ์คอยอธิบายให้ข้อมูลเราตลอดทางจนเย็นย่ำค่ำมืดกันเลยทีเดียว

“เชียงตุง” เมืองที่คนไทยส่วนใหญ่ไม่ค่อยรู้จักกัน หากแต่ชาวเชียงตุงเองแล้วนั้น กลับรู้จักและคุ้นเคยกับคนไทยเป็นอย่างดี คนเชียงตุงประกอบคนชาวไทหรือไตเชื้อสายต่าง เช่น ไทเขิน ไทลื้อ และ ไทใหญ่ ชนชาติเหล่านี้ล้วนมีความใกล้ชิดทางวัฒนธรรม กับคนไทยน้อยหรือไทยสยาม อย่างพวกเรา มากเสียยิ่งกว่าคนไทยในแผ่นดินไทยบางส่วนเสียอีก เชียงตุงอดีตเคยเป็นจังหวัดนึงของประเทศไทย หลายๆ วัดที่ในเมืองยังคงป้ายภาษาไทย พร้อมดูที่อยู่ “อ. เมือง จ. เชียงตุง” บ้านเก่าๆในเชียงตุงยังคงแขวนรูปที่มีทุกบ้านเช่นเดียวกับเมืองไทย

“พี่ปีนี้เราไปเยี่ยมสองตายายที่เยอรมันกันไหม” ฉันเอ่ยชวนสาวหมวยอย่างพี่เง๊กไปเยี่ยมเจ้านายเก่าที่เกษียนแล้วกลับไปอยู่ บ้านเกิดที่มิวนิค

“ไปสิ ชวนป้อมไปด้วย” ง่ายกว่าที่คิดไว้เยอะ ฉันจัดการโทรไปชวนป้อมอีกคนหนึ่ง ป้อมตอบตกลงทันทีโดยไม่ต้องเสียเวลาคิดอีกคน แต่ละคนช่างใจง่ายอะไรกันอย่างนี้ หลังจากได้สมาชิกครบ แผนการเยี่ยมเยียนสองตายายบวกกับแผนเยือนเมืองอื่นที่อยู่ไกล้มิวนิคๆก็ ถูกร่างขึ้นมาอย่างเมามันโดยมีคนร่วมด้วยช่วยกันคิดกันหลายคน เพื่อนบางคนบอกให้ไป เยอรมัน-อิตาลี-สวิส บางคนก็บอกให้ไปฝรั่งเศส ถกเถียงกันหลายตลบจนพวกเราต้องงัดเอาแผนที่ยุโรปขึ้นมากาง สุดท้ายสรุปกันที่ มิวนิค-ปราก-เวียนนา ซึ่งเห็นจะเป็นเส้นทางที่เหมาะสมเป็นที่สุด

รุ่งเช้าวันที่สอง มาเด (ชื่อคนขับรถ) สังเกตได้จากชื่อเป็นชนชั้นวรรณะศูทรที่มีมากที่สุดในบาหลี สังคมชาวบาหลีแบ่งเป็น 4 วรรณะเช่นเดียวกับอินเดีย คือ พราหมณ์ กษัตริย์ แพศ และ ศูทร แต่ไม่ถือแบ่งวรรณะอย่างเคร่งครัดเหมือนที่อินเดีย หากจะใช้ชื่อนำหน้าเฉพาะวรรณะของตนเองไม่ปะปนกัน วรรณะศูทรจะมีวิธีตั้งชื่อโดยเฉพาะคือ ลูกคนแรกจะชื่อวายัน คนที่สองชื่อมาเด คนที่สามชื่อเนียวมัน คนที่สี่ชื่อเกตุ้ด หากมีคนที่ห้า หก เจ็ด ก็จะวนกลับไปใช้ชื่อเดิมอีกรอบ ดังนั้นจึงมีคนชื่อซ้ำ ๆ กันเยอะมาก