เวลากลางคืนของที่นี่ยาวนานอย่างที่เขาบอกกันจริงๆครับ วันนี้ตื่นแต่เช้าครับตั้งใจว่าจะเดินไปดูบาร์สแควร์ซึ่งอยู่ทางทิศใต้ของทาเมล คราวนี้ไม่หลงเพราะเริ่มพอจับทิศทางได้แล้วคือเดินตรงอย่างเดียว ช่วงเช้ามืดอย่างนี้ผู้คนยังไม่ค่อยมากเท่าไหร่นัก ยิ่งชาวต่างชาติด้วยแล้วไม่เจอเลยสักคน พอเลยย่านทาเมลเก็จะมีวัดทิเบตอยู่ทางขวามือที่นี่เป็นสถูปจำลองของ Swayambhunath ผมมาถึงแต่เช้าเลยไม่ค่อยมีคนจึงได้ถ่ายรูปอย่างเพลิดเพลินได้เต็มที่หน่อย แต่พอถ่ายรูปอยู่ได้พักใหญ่ก็มีคนเนปาลมาคุยด้วยบอกว่าตัวเองไปไกด์เสนอตัว พาไปเที่ยวอยากไปไหนให้ติดต่อเค้าได้ แต่ผมก็แค่กล่าวขอบคุณขอบคุณแล้วปฏิเสธไป เพราะว่าไปเองน่าจะสนุกกว่าเยอะจริงมั๊ยครับ

ผมก็เริ่มเที่ยวตามแผนที่วางไว้ครับ คือไป Swayambhunath Stupa หรืออีกชื่อนึงคือ monkey temple ตามข้อมูลที่ได้มาคือเดินประมาณ 2 กิโลจากทาเมลทางทิศใต้ ผมใช้แผนที่ที่พิพม์มาจากเมืองไทยเดินตามไปเรื่อยๆ แต่ด้วยเราไม่รู้ scale ของแผนที่ประกอบกับถนนที่นี่เล็กมาจนผมไม่คิดว่าจะเป็นถนนในแผนที่ได้เลยมอง หาแต่แยกใหญ่ๆครับ เดินไปเดินมาก็รู้ตัวเองแล้วว่าหลงทางครับเดินไปถึงย่านการค้าของเค้าคนเยอะ มาก มองไปทางไหนก็เหมือนกันหมด ยังดีที่ผมมีเข็มทิศติดอยู่ที่นาฬิกาข้อมือไปด้วย

เนปาลอาจเป็นประเทศในฝันสำหรับผู้คนหลายๆ คนบนโลกในนี้ แต่สำหรับผมแล้วไม่ใช่เลย และไม่เคยคิดว่าจะต้องมาเที่ยวประเทศนี้ด้วย สาเหตุมันเกิดขึ้นจากอุบัติเหตุทางชิวิตนิดหน่อย ประกอบกับเหตุการณ์หลายอย่างที่เกิดขึ้นในเมืองไทย ซึ่งรวมถึงเหตุการณ์สึนามิด้วย เกี่ยวอะไรกับสึนามิว้า งงๆอยู่เหมือนกัน จริงๆแล้วหลังจากเหตุการณ์สึนามิครั้งนั้นแล้ว ทำให้ผมรู้สึกว่าชีวิตของคนเรานั้นมันไม่แน่นอน ประกอบกับมรสุมชีวิตที่ ทำให้รู้สึกว่าต้องรักตัวเองมากขึ้น เลยอยากจะทำอะไรเพื่อตัวเองบ้าง ผมเป็นคนชอบอ่านหนังสือ จะแวะร้านหนังสืออยู่เป็นประจำ วันนึงผ่านไปเห็นหนังสือแนะนำท่องเที่ยวเนปาล อ่านแล้วถูกจริตมาก ผมเป็นคนที่หลงไหลการท่องท่องเที่ยวแบบนกขมิ้น คือ ค่ำที่ไหนก็นอนที่นั่นไม่ต้องวางแผนหรือจองที่พักไว้ล่วงหน้า ก่อนหน้านี้เคยไปมาแล้ว 2 ทริปคราวนี้จึงก้าวหน้ามาขึ้น คือ ค่ำไหนนอนที่่นั่นในต่างแดน ว่าแล้วที่ไหนล่ะจะเหมาะเท่ากันที่นี่ “เนปาล”