onholiday.org » ลาวใต้

ลาวใต้ ปากเซ จำปาสัก (ตอนที่ 2)

guygii — Sat, 03 May 2008 13:41:34 +0000

ตาดผาส้วม

แปดโมงครึ่งเราออกเดินทางจากดอนเดชด้วยเรือ ต่อรถตู้ไปที่ปากเซ เช่ามอเตอร์ไซค์กันคันละ 300 บาท (น้ำมันต่างหาก) เริ่มออกเดินทาง จุดหมายแรกคือ ตาดผาส้วม (ที่แปลว่า สวยเหมือนห้องหอ) เก็บค่าเข้าชมนิดหน่อยไม่แพงมาก สวยจริงๆ แหละ เพราะถูกจัดสรรไว้เป็นที่ท่องเที่ยวแล้ว โดยคนไทย ห้องน้ำสวยมาก อย่าลืมชิมน้ำลูกทองปั่น ผลไม้ที่มีเฉพาะที่ลาว และน้ำน้อยหน่าปั่นด้วย แล้วล้อก็เริ่มหมุนอีกครั้งมุ่งหน้า ตาดฟาน น้ำตกที่มีสองสายไหลคู่กันลงสู่พื้นดิน สูงมาก ทางเดินลงไปนั้นค่อนข้างเสี่ยง และลื่น ชมแค่จุดชมวิวน่าจะเพียงพอแล้ว ถ้าอยากถ่ายรูปควรไปช่วงเช้าเพราะเมื่อบ่ายแล้วที่ ตาดฟาน จะมีเงาทอดบังอยู่ ถ่ายรูปมาไม่ค่อยสวย แค่ไปชม จำ บรรยากาศก็พอแล้ว ส่วน แพ ต่อ เต้ย ขอแกย้ายกลับที่พักที่ปากเซก่อน เพราะวันรุ่งขึ้นจะเดินทางกลับแต่เช้า โอเค ..แยกย้าย ร่ำลา (ครั้งที่ 1)

ตาดเยื้อง ตาดฟาน

ออกเดินทางต่อไปที่ ตาดเยื้อง จุดหมายสุดท้ายของวันนี้ ใกล้กันกับตาดฟานมาก ลองดูแล้วมีที่พักที่เดียว เพื่อความสะดวกและประหยัดในวันรุ่งขึ้น เราตัดสินใจเปลี่ยนแผนจะกลับไปพักที่ปากเซกัน รีบเข้าไปที่ ตาดเยื้อง โดยเร็ว เย็นมากแล้ว เข้าฟรี ไม่มี จนท. ที่เก็บตังค์แล้ว ว้าวววว..รีบถ่ายรูปก่อนแสงสุดท้ายจะหมดไป สวย โรแมนติคมากๆๆ เขียว ฉอุ่ม ฉ่ำ น้ำเป็นละออง กระจาย เยอะมาก เสียดายแก๊งค์สามช่า อดดูเลย เอ้า..ถ่าย VDO ไปฝากแล้วนะ (ดู VDO ได้ที่ http://guygy.multiply.com/video/item/6) โพล้เพล้อีกแล้ว ต้องขับกลับไปที่ปากเซ ถึงที่พัก ลานคำ สุดท้ายเราเก้าคนก็ยังต้องกลับมาเจอกันอีก 555+++

หลักแปด

ไปกินมื้อเย็น อาหารเวียตนามที่ร้าน “ไซง่อน” ใกล้ที่พัก กินกันอย่างหรู สามแสนกว่าเอง อิ อิ ตื่น เช้ามากินเฝอเนื้อร้านที่อร่อยที่สุดใน ปากเซ หน้าที่พัก ลานคำ เหมาะสำหรับพวกกินเนื้อมาก ห้ามพลาด แต่เรากะเต้ยไม่กิน เลยต้องกินเฝอหมูร้านอื่นแทน (เฝอที่ลาวนี่ราคาชามละ 15,000 กีบ จ้า ซื้อเบียร์ได้สองขวดอะ กินเบียร์แทนดีกว่าใช่มั้ย แพ ต่อ เต้ย อิอิ) วันนี้สินะที่เราต้องแยกกันจริง ๆ แล้ว งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา แพ ต่อ เต้ย ต้องแยกกลับไปอุบลก่อน แยกย้ายกันที่ท่ารถหลักแปด ส่งขึ้นรถอินเตอร์บัสออกเที่ยว 09.30 น. โชคดีนะ แล้วเจอกันทริปหน้า ^_^”
เหลือ หกคน กับมอเตอร์ไซค์สามคันแล้ว เริ่มเดินทางอีกครั้ง วันนี้เราจะไป อุมง วัดโตโมะทา เป็นมรดกโลก ยุคเดียวกับวัดพู ค่าเข้าชมมคนละ 10,000 กีบ ที่นี่มีนักท่องเที่ยวมาน้อยมาก ไม่ค่อยนิยม ส่วนใหญ่จะเลยไปปางช้างแทน เงียบ สงบ สารพัดแมลง บางส่วนมีการนำมาจัดวางใหม่ แต่ชิ้นที่พบลวดลายของการสลักหินค่อนข้างสมบูรณ์ หลังจากถ่ายรูปกันจนหนำใจแล้ว ก็เริ่มเดินทาง

อุมง วัดโตโมะทา

โดยขับเลยเข้าไปตามบ้านชาวบ้าน จนเจอหาดทรายขาว เหมือนทะเลมาก ลุงชาวบ้านรีบวิ่งมาถามว่าจะข้ามฝั่งมั้ย ราคาขนรถคันละ 15,000 กีบ คนฟรี ไม่คิดตังค์ ลุงบอก “ฝั่งโน้นมีทางไปวัดพูได้ประมาณเกือบสิบกิโล” พวกเราลงความเห็น “อ๊ะ! ดีเหมือนกันไม่ต้องย้อนกลับไปทางเดิมอีก ได้ค้นพบเส้นทางใหม่ด้วย” เอ้าได้..ขนมอเตอร์ไซค์สามคันขึ้นเรือ ในตำแหน่งที่เรานั่งนั้นเห็นสภาพเรือได้ชัดเจนว่า ผุมาก มีน้ำซึมเข้ามาตลอด เลยต้องนั่งไปวิดน้ำไป จะมีใครเห็นมั้ยน๊อ?? เฮ้อ..อ ใกล้ฝั่งแล้ว รอดแล้วเรา ก็ว่ายน้ำไม่เป็นนี่นา อิอิ ขึ้น ฝั่งได้

Center of map
วัดอุมง: วัดอุมง
ขึ้นเรือที่นี่: ขึ้นเรือที่นี่
ท่าเรือจำปาสัก: ท่าเรือจำปาสัก
วัดพู: วัดพู
โรงแรมที่ปากเซ: โรงแรมที่ปากเซ
ท่ารถหลักแปด: ท่ารถหลักแปด
ตาดผาส้วม: ตาดผาส้วม
ตาดฟาน: ตาดฟาน
ตาดเยื้อง: ตาดเยื้อง

ระหว่างทาง เอามอไซด์ข้ามฝั่งโขง

ล้อเริ่มหมุนอีกครั้ง ถ่ายรูป ชมนก ชมไม้ วิว แม่น้ำโขงนี่เหมือนทะเลมากๆ ระหว่างทางแวะกินน้ำกัน ชาวบ้านบอกว่า ไม่มีนักท่องเที่ยวผ่านมาสามปีแล้ว เพราะเป็นทางที่ชาวบ้านใช้ และไม่ค่อยสะดวกนัก ต้องขับข้ามห้วยที่ทำด้วยไม้ไผ่สานขัดแตะผุ ๆ เสียงแควก ๆ สองสะพาน ได้หวาดเสียวกันไป ลุ้น ๆ ต้องขับแข็งพอสมควรนะ ถ้าคิดจะใช้เส้นทางนี้ เราแวะทานกลางวันที่ร้านค้าระหว่างทาง มื้อนี้เป็น ไข่ทอด ข้าวเหนียว กาแฟเย็น สำหรับหกที่ราคา สองร้อยบาท แล้วออกเดินทางต่อ ตลอดทางจะเป็นบ้านคน วัด บ้านเก่า โรงเรียนแวะถ่ายรูปไปเรื่อย กว่าจะถึงวัดพูเกือบสี่โมงเย็นแล้ว แดดร้อนมาก วันนี้แหละที่เราไหม้เกรียมกันเป็นปลาทอดจนถึงทุกวันนี้ แง แง..

วัดพู

เสียค่าเข้าชมคนละ 30,000 กีบ ดูแล้วอดีตคงจะยิ่งใหญ่อยู่มิใช่น้อย ศิลปะดูจะผสมผสานหลายยุค เนื่องจากอายุยาวนาน และมีการซ่อมแซมบูรณะหลายครั้ง และแล้วหลังจากที่ถ่ายรูปจนไม่ดูเวล่ำเวลา ประตูถูกล่ามโซ่ พวกเราทั้งหกคนก็โดนขังอยู่ข้างในวัดพู ต้องถามชาวบ้านหาทางออกด้านหลังที่ปิดแล้วเช่นกัน แต่ยังมีคนคอยเปิดให้ นึกว่าจะโดนขังซะแล้ว ฝนใกล้ตกแล้วเส้นทางยังอีกยาวไกล เรารีบขับกันไปจนถึงท่าเรือ ที่จอดแพขนานยนต์ เที่ยวสุดท้ายแล้วที่จะข้ามไปฝั่งปากเซ มีรถบรรทุกจอดอยู่คันนึง แพนี้สามารถจอดให้เต็มได้ถึงหกคัน รอไปรอมาฝนตกใส่จนได้ เจ้าของแพตัดสินใจออกจากท่า ใช้เวลาไม่มาก ค่าขนมอเตอร์ไซค์คันละ 10,000 กีบ คนไปได้ฟรี พอขึ้นฝั่งเราต้องขับกันไปอีกประมาณสี่สิบกว่ากิโล ท่ามกลางสายฝนตก ไม่มีไฟทาง ถนนไม่มีไหล่ทาง และรถสวนใช้ไฟสูงที่ทำให้มองไม่เห็นรถ แมลงและผีเสื้อเยอะมาก ดูโรแมนติคนะ แต่วันนั้นรู้สึกน่ารำคาญมากกว่า 555++ ในที่สุด เราก็กลับมาถึงที่พักที่ปากเซอย่างปลอดภัย รอดพ้นจากกลุ่มวัยรุ่นโก๋ลาวตรงที่เราแวะหลบฝน กลับเข้าที่พัก โชว์ผิวไหม้เกรียม นอนดูรูป ออกไปเดินเล่นในเมืองนิดหน่อยแล้วเข้านอน

ทัวร์ตลาดเช้า

เช้า นี้ไม่มีแผนอะไรให้รีบเร่ง เราตื่นและออกไปตลาดดาวเรืองกัน ระหว่างทางเราแวะเที่ยวตลาดค้าหมูกัน เห็นวิถีชีวิตของคนที่นั่น เห็นหมูที่เก็บไว้ในถุงปุ๋ย ดันแม่หมูขึ้นรถถูลู่ถูกรัง ตี เตะ เฮ้อ..หมู เดินทางต่อไปตลาดดาวเรืองแวะกินขนมจีนแกงกระหรี่ของคุณยายคนเวียต เจอน้องทิน พูดไทยชัดมาก “หนูชอบคนไทย หนูศึกษาภาษาไทย” แล้วน้องทินก็พาไปซื้อ กาแฟ พร้อมถุงชง ได้ในราคาคนลาวช่วยต่อรองด้วย แวะซื้อผ้า

ฝากเต้ยตามที่สัญญาไว้ แล้วกลับที่พักเก็บของ เตรียมออกเดินทางไปท่ารถปากเซ ก่อนรถจะออกยังมีเวลาเที่ยวตลาดปากเซ ชิมน้ำอ้อย ที่นี่จะใส่น้ำมะนาวด้วยทำให้ไม่หวานเลี่ยนแสบคอ ชื่นใจยามบ่าย แวะร้านซีดีหาเพลงลาว ฮิบฮอบ วง เซล LOG กลับเมือง ไทย บ่ายสามรถออกเดินทาง ลาแล้วจำปาสัก

ตึกเก่าปากเซ

เรามาถึงกองตรวจคนเข้าเมืองเลยเวลาสี่โมงเย็นจึงขอเก็บเพิ่มอีกห้าสิบบาทรวม เจ็ดสิบบาทต่อคน เหมือนขามาที่เป็นวันแรงงานขอชาร์จเพิ่มเป็นเจ็ดสิบ ถ้ามาวันอื่นที่ไม่ใช่วันหยุดนักขัตฤกษ์และอยู่ในเวลาสี่โมงจะเสียแค่คนละ ยี่สิบบาท ถึงอุบลฯ ประมาณห้าโมงครึ่ง เพื่อนเอ็มมารอรับ “เอ๊ะ! ขามามีสี่คนเองนี่นา แกได้เพื่อนใหม่เหรอ หุหุ” แล้วเอ็มก็พาไปกินข้าวเย็นกัน มื้อนี้เป็นอาหารอีสานบ้านเฮา แบบแซบ ๆ ที่ถวิลหามาตลอดทริป อร่อยมากๆๆๆๆ ขอบคุณเจ้าภาพเพื่อนเอ็มที่แสนน่ารัก ถ้ามากรุงเทพฯ เราขอเป็นเจ้ามือนะ ร่ำลาเพื่อนเอ็มและโจ้ แยกย้ายกับฟี่ละดิว ที่กลับรถคนละเที่ยวกัน เดินทางกลับกรุงเทพฯ คิดถึงทริปนี้มาตลอดทาง กาย: ดีจังเนอะ ทริปนี้ลงตัวมาก ๆ สนุกดี มีครบทุกรส เพื่อน ๆ เข้ากันได้ คอเดียวกันหมดเลย ทั้ง ๆ ที่เพิ่งเจอกันเอง แว่น: เหมือนมีอะไรไม่รู้ ที่ขีดให้พวกเราทุกคนต้องมารู้จัก มาเจอกัน และได้เที่ยวด้วยกัน ถุกใจ ประทับใจกัน เพอร์เฟคอย่างไม่น่าเชื่อ กาย: ^-^ อืม..นอนดีกว่า ถึงกรุงเทพฯ ก็ต้องเริ่มงานแล้วอะ เจอกันทริปหน้านะ

ลาวใต้ ปากเซ จำปาสัก

guygii — Thu, 01 May 2008 01:16:27 +0000

มื้อเช้าที่อุบล

ทริปนี้มีเวลา 5 วัน / เพื่อนร่วมทริป นพ เจี๊ยบ แว่น และกาย ออก เดินทางจาก กรุงเทพฯถึงอุบลฯ ตอนตีห้าครึ่ง แวะนัดพบกับเพื่อนเอ็ม (เพื่อนที่มหาวิทยาลัยและพักหอ นศ. เดียวกัน) ที่ไม่ได้เจอกันมานานมาก ระหว่างรอรถอินเตอร์บัส รอบ 09.30 น. เอ็มพาไปกินก๋วยจั๊บญวน ราคา 25 บาท/ชาม ซึ่งพวกเรายังไม่รู้ว่าต่อไป เราจะต้องไปเจอเฝอที่ลาวในราคาชชามละประมาณ 60 บาท เอิ้ก ก ก.. (15,000 กีบ) 09.30 น.

รถอินเตอร์บัส อุบลฯ- ปากเซ (ราคา 200 บาท + passport) เริ่มออกเดินทางใช้เวลาเกือบ ๆ 3 ชม. ถึงปากเซ เราต่อรถตุ๊ก ๆ ประมาณคนละ 40 บาท ไปท่ารถหลักแปด ควรต่อรองมากกว่านี้ เพราะมีเพื่อนร่วมทริปเหมามาได้ถูกกว่านี้ 3 คน ประมาณ 20,000 กีบ (ถ้าจำไม่ผิดนะ) ในรถตุ๊ก ๆ นี้ เราได้เจอเพื่อนใหม่คนไทย คือ ท๊อฟฟี่ และดิว ถึง หลักแปด

ระหว่างทางรถยางแตก

เราต้องต่อรถไปบ้านนากะสังเพื่อข้ามเรือไปดอนเดชกัน ถ้าจะไปดอนคอนสามารถลงที่ดอนเดชแล้วเดิน หรือขี่จักรยานไปได้ ต้องรอรถออกในช่วงบ่ายสองกว่าๆ จึงแวะหามื้อเที่ยงรองท้อง ที่นี่มีเฝอเนื้อ ส้มตำ และไก่ย่างแห้งมากกก..ก เหมือนกลัวไข้หวัดนกเลย ปีกฟีบมาก 55++ เมื่อกินเสร็จ ออกมาเดินสำรวจระแวกใกล้ๆ นั้นจะมีร้านขายอุปกรณ์ก่อสร้างสองห้องเค้ารับแลกเงิน เราจึงแลกกันที่ร้านนี้ เพราะราคาก็สมน้ำสมเนื้อดี ราคา ณ เมย์เดย์ปี 51 (1 bht=278 kib) เมื่อได้เวลารถออกก็ไปตามหารถกัน เราเลือกไปรถ local bus ซึ่งก็คือสองแถวบ้านเรานี่เอง เป็นรถขนสัมภาระ ปูน น้ำดื่ม สารพัดจะขน ฯลฯ เราตกลงร่วมทริปกันตอนนี้ เรามีพรรคพวกรวม 6 คนแล้ว รถใกล้ออก มีหนุ่ม ๆ คนไทยตามมาขึ้นรถอีก 3 คน ซึ่งต้องนั่งบนกองสัมภาระและถุงปูน คุยไปมา หยอกล้อกัน “เฮ้! นายมาทั้งชุดทำงานเลยเหรอ?” “ครับ พวกผมเก็บกระเป๋าแล้วมาเลย ไม่มีแผนไรทั้งนั้น กะมาหาที่กินเหล้ากัน แล้วพวกพี่กะจะไปไหนกันบ้าง” พอเราเล่าแผนการเดินทางให้ฟังจบ ชายหนุ่มทั้งสามด้วยความใจง่ายตอบสวนมาว่า “ตกลงพวกผมไปกับพวกพี่ด้วยนะ” “กร๊ากกก.. ได้เลย”

ถึงบ้านนากะสัง พระอาทิตย์ตกพอดี

เบ็ดเสร็จแล้ว ทริปนี้มีสมัครพรรคพวกทั้งหมด 9 คน ดังนี้ นพ เจี๊ยบ แว่น กาย ฟี่ ดิว แพ ต่อ และเต้ย ระยะทางจาก หลักแปด ถึง บ้านนากะสัง ระยะทางประมาณ 160 km. (ราคาค่าโดยสาร ประมาณ 160 บาท ต่อคน) ระหว่างนั่งไปได้คุยกับคุณลุงที่ทำธุรกิจค้าพลอยแกเป็นคนไทยที่แต่งงานกับ แม่หญิงลาว คุยกันหลายเรื่อง ระหว่างทางจะมีชาวบ้าน เอากล้วยจี่ ข้าวเหนียว ไก่ นก ย่าง มาขายให้ถึงรถ อุดหนุนกล้วยจี่ไปไปไม้นึง ราคาพันกีบ นั่งไปได้สักครึ่งทาง ปั้ง! ฝุ่นตลบ แล้วรถก็ชลอลง “ยางแตกคร้าบ ลง ลง ลง” คนรถลงมาเปลี่ยนยางกัน พวกเราลงมาเก็บภาพแบบนักข่าวเลย มันดี มีครบทุกรสเลยนะ แต่ในใจแอบคิด “เอ..จะ ไปทันพระอาทิตย์ตกมั้ยน๊อ?? คืนนี้ยังไม่มีที่พักเลยน๊า?? เอ้า..เป็นงัยเป็นกัน ขำ ขำ..” เลยแอบเก็บภาพเพื่อน ๆ ในทริปในระหว่างรอเปลี่ยนยางกันอยู่ แถมคุณลุงคนไทยไว้ที่หัวแถว ระหว่างนี้ ก็ลอบสังเกตเห็น ยางอะหลั่ยที่ท้ายรถสองแถว เฮ้ย! ไม่ มีดอกยางเลยอะ ที่บ้านเราเอาไว้ที่ท่าเรือลดแรงกระแทก เสียดสีของเรือนี่นา โอ้ววว ..

อาทิตย์อัสดงที่สีพันดอน

แล้วเราก็เดินทางทางต่อถึงท่าเรือบ้านนากะสัง ประมาณ 17.30 น. ข้ามเรือไปดอนเดชกัน ราคาคนละ 20,000 กีบ (มารู้จากคนเรือว่า คนละ 15,000 กีบ นะ โดนหลอกกินหัวคิวแล้ว เหอ เหอ) ค่าเดินทางแพงมากเพราะน้ำมันขึ้นราคาช่วงก่อน ปั๊มต้องปิดตัวลงเพราะไม่มีน้ำมันให้ขาย ราคาอยู่ที่ราว ๆ ลิตรละ 12,000-15,000 กีบ แล้วแต่ว่าเติมที่ไหน แต่ถ้าที่เกาะดอนเดชก็ 15,000 (ลิตรละ 60.- แป่วววว) ถึงดอนเดชก็โพล้เพล้มากแล้ว แยกย้ายกันหาเฮือนพัก ได้ที่พักน่ารัก ๆ ทุกห้องเป็นอิสระต่อกัน มีระเบียง เปลญวน วิวเป็นทะเลสาบสีพันดร สวยมาก ห้องน้ำรวม ราคาคืนละ 20,000 กีบ ประมาณเกือบๆ 80 บาท เก็บของเสร็จ อาบน้ำอาบท่านัดกันออกมากินข้าว แถวๆ หน้าหาด ร้านค้าที่นี่เค้าติดละครบ้านเรามาก เรียกเก็บตังค์ยังไม่สนใจ ตอบกลับมาว่า รอให้โฆษณาก่อนนะ 55 หลังทานอาหารเย็นเสร็จ พวกเราก็ตกลงวางแผนสำหรับวันพรุ่งนี้ ซึ่งเราจะไป คอนพะเพ็ง (ไนแองการ่าแห่งเอเซีย) และหลี่ผีกัน

สี่พันดอน

เราซื้อทริปคอนพะเพ็ง ไปด้วยรถ เนื่องจากเป็นช่วงน้ำหลาก อันตรายไม่ควรไปด้วยเรือในช่วงนี้ ในราคาคนละ 40,000 กีบ ราคานี้เนื่องจากเหมา 9 คน ถ้ามาสองคนจะประมาณคนละ 65,000 กีบ และที่นี่เราได้รู้จัก คุณซัย (โทนี่ จา) ที่เป็นไกด์ให้ แปด โมงเช้า รวมพลครบเก้าคนแล้ว ออกเดินทางด้วยรถตู้ไปถึง คอนพะเพ็ง สวย ใหญ่โตมากสุดสายตา เกินอธิบาย ห้ามลงเล่นน้ำ อันตรายมาก (ดูภาพประกอบ http://guygy.multiply.com/photos/album/11#) (ดู VDO ได้ที่ http://guygy.multiply.com/video/item/5) ระหว่างที่เดินลัดเลาะโขดหินนั้น เราและท๊อฟฟี่ก็มีแอบลื่น ขาแข้งเขียวช้ำบวม พอเป็นที่ระลึกจากคอนพะเพ็ง ในช่วงขณะที่ลื่นนั้นในใจเรากลัวมาก ประกอบกับน้ำเชี่ยว แรง และเราอยู่ที่สูง ในใจคิดแต่ว่า “ฉันตายที่นี่ไม่ได้นะโว้ยย..ย” พออยู่ในที่ปลอดภัยแล้วก็หันมาถาม ฟี่ว่า แกคิดไร ฟี่ตอบว่า “ไม..ต้องเปงกรูฟะ ที่ลื่นเนี่ย.. 555″ แล้วเราก็หัวเราะชอบใจกัน เดินแข้งช้ำเขียวปูดระบบ หุหุ

โทนี่จา ไกด์ฮีโร่ของเรา

มีฉากแอบประทับใจคุณซัยอยู่ชอตหนึ่ง ตอนที่ ซัย ถือขวดน้ำโพลาริสให้เราแล้วสายกับตัวขวดหลุดออกเป็นอิสระต่อกัน แน่นอนว่ามันล่วงหล่นลงไปในน้ำตกที่ใหญ่ แรง เชี่ยวกราก ตรงหน้า ไหลลื่น ปื้ด ๆ ไปเลย เราหันไปเพราะ ซัย จะลงไปเก็บ เรารู้สึกได้ถึงความรับผิดชอบต่อของๆ เรา (ลูกค้าน่ะ) เราได้แต่ร้องห้าม ถึงแม้ว่า เค้าจะมีความเชี่ยวชาญ มีวิชาตีนตุ๊กแกก็ตาม แต่อย่างไรก็ไม่ควรเอาชีวิตมาแลกกับขวดน้ำ ขวดละ 20.- ของเรา เราร้องห้ามจนเสียงหลง ไม่แม้แต่จะอายเลยล่ะ เพราะเค้าก้าวตามขวดน้ำไปเรื่อยๆ จนขวดน้ำไหลไปเร็วมากกว่าที่ ซัย จะตามทัน จึงหยุด และหันมามองหน้าเรา เราได้แต่บอกว่า “ช่างมัน ไม่เป็นไรนะ” แต่สิ่งที่ ซัย ตอบเรากลับมา มันทำให้เราหน้าชา ซัยตอบว่า “มันเป็นขวดพลาสติคนะ” ..พอจะเดาออกมั้ยว่าตอนนั้นเรารู้สึกอย่างไร ..ความห่วงของเรามันกลายเป็นเรื่องเล็กไปเลย เมื่อเค้าตรองถึงผลกระทบต่อธรรมชาติบ้านเค้าน่ะ

จะคิดมั้ยน๊อว่า..โธ่!..ยัยเบื้อกเอ๊ย..ผมก็กลัวตายนะ ร้องอยู่ได้รึป่าว 55 (ชีวิตนะเฟ้ยย..ไม่ให้ใครเสี่ยงทั้งนั้นแหละ)

กระโดด (สังเกตุคนขวาสุด)

แล้วก็ขึ้นมาจากน้ำตก เดินเล่นถ่ายรูปกระโดดตัวโยน ฮาดี นายต่อผู้มีร่างใหญ่สุดกลับกระโดดได้สูงสุดแฮะ..แวะทานอาหารกลางวันเป็นเมนูปลาน้ำจืดแถวนั้นและรอรถมารับกลับไปดอนเดชกัน

กลับมาถึงดอนเดชเกือบๆ บ่ายสอง รีบเช่าจักรยานคันละ 10,000 กีบ แล้วรวมตัวกันเป็นแก๊งค์จักรยานแฟนฉัน ถีบกันไป หลี่ผี หรือน้ำตกสรรพมิตร สวยงามมาก ใหญ่โต เป็นเกาะแก่ง โขดหินไกลสุดลูกหูลูกตา น้ำเป็นสีเขียว แดดจัดมาก แต่สวยแปลกตาคุ้มจริง ๆ (ดูภาพประกอบ http://guygy.multiply.com/photos/album/12) ระหว่างทางกลับแวะถ่ายรูปหัวรถจักรสมัยโบราณ เด็กนักเรียนเดินกลับบ้านสะพายฟืน (หุงต้ม) และวิว วัว ควาย กันมาตลอดทาง สนุกสนานแวะเล่นน้ำกันที่เฮือนพักของสามหนุ่ม ซึ่งเป็นฝั่งพระอาทิตย์ตก สวย ชิลล์มาก กินส้มตำ ไก่ทอด แล้วไปต่อร้านอาหารอินเดียที่หน้าหาดกัน กินโรตี และนาน ตบด้วยเบยลาว (แอบงงนิดนึง..ไหงเป็นร้านอาหารอินเดีย เฉลยคือ มันดูคึกคักที่สุด) อ้อ..แมงเม่าเยอะมากแอบลงไปนอนแช่เบียร์ในแก้วเราด้วย..ก่อนกลับมาต่อเบียร์ที่เฮือนพักสามหนุ่มพร้อมกับเพื่อนชาวญี่ปุ่นของแพ ขากลับเรา กะ แว่นต้องเดินกลับพร้อมสายฝนเปียกมากเพราะเอาเสื้อกันฝนออกมาไม่ทัน ทำได้แค่กางๆ บังฝนมา มืดก็มืด เปียกก็เปียก อ้อ..น้ำท่วมด้วยด้วยประมาณข้อเท้า..แล้วมาแวะหลบฝนต่อที่ร้านอินเตอร์เน็ตที่ ซัย ดูแลอยู่ ซัยให้ชาร์จแบตฯ กล้องและเช็คเมล์ฟรีด้วย อิอิ..ขอบใจหลายเด้อ..

ปาร์ตี้ เบยลาว กับ สาวญี่ปุ่น

Center of map
บ้านนากะสัง: บ้านนากะสัง
ดอนเดช: ดอนเดช
ตาดสมพะมิต หรือ หลี่ผี: ตาดสมพะมิต หรือ หลี่ผี
คอนพะเพ็ง: คอนพะเพ็ง
ท่ารถหลักแปด: ท่ารถหลักแปด