วังเวียงยามเช้า

รุ่งเช้าของปีใหม่ เราตื่นไปชมพระอาทิตย์ขึ้นกัน ก่อนกลับมาหาอะไรกินรองท้อง แล้วไปขึ้นรถตามเวลานัดหมาย 9:30 แต่กว่ารถจะออกก็ 10 โมงแล้ว รถขับพาเราและนักท่องเที่ยวคนอื่นๆไปส่งที่ต้นน้ำซอง แล้วเดินเท้าอีกไม่กี่ร้อยเมตร เพื่อไปล่องห่วงยางเข้าถ้ำ มีนักท่องเที่ยวนั่งรออยู่หลายกลุ่ม เราไปถึงเป็นกลุ่มหลังๆรอกันนานเลย

บางกลุ่มที่ล่องห่วงยางกลับออกมาก็มานั่งกินข้าวกันแล้ว มีการปิ้งบาบีคิวยั่วน้ำลายเราด้วยอ่ะ เริ่มหิวแล้วนะเนี่ย กว่าเราจะได้ล่องก็ปาเข้าไปเกือบเที่ยงแล้ว โดยให้เรานอนบนห่วงยางแล้วใช้มือพุ้ยน้ำลอยเข้าไปในถ้ำ น้ำเย็นจนขนลุกเชียว เราได้รับแจกไฟฉายเพราะในถ้ำมืดมาก ล่องเข้าไปไกลพอให้ได้เมื่อยก็ให้ล่องกลับ คงเพราะนักท่องเที่ยวเยอะและคงเลยเวลาตามหมายกำหนดการมาแล้ว เสร็จจากล่องห่วงยางก็เดินออกมากินข้าวกัน มีข้าวผัดให้คนละกล่อง บาบีคิว และขนมปัง

ถ้ำน้ำ และ คายัค

หลังจากเติมพลังแล้วก็กลับมาขึ้นรถไปลงอีกจุดเพื่อพายเรือคายัค สาธิตวิถีการพายแล้วให้เราขึ้นเรือลำละ 2-3 คน พายล่องแม่น้ำซองชมธรรมชาติป่าเขาที่ยังเขียวชอุ่มสองฟากฝั่ง ก่อนจะมาถึงจุดที่จอดให้เราลงเล่นน้ำ มีการก่อกองไฟ มีนักท่องเที่ยวต่างชาติหลายสิบคนนั่งเล่นนอนเล่น ดื่มเบียร์กันไป บ้างกระโดดน้ำเล่น บ้างล่องห่วงยางไปจิบเบียร์ไปอย่างสบายอารมณ์ ตรงจุดนี้มี slider และชิงช้าอันใหญ่ไว้ให้เล่น ด้วยความเย็นของน้ำพวกเราเลยไม่เล่นดีกว่า มายืนคอยให้กำลังใจอุ้ยเล่นชิงช้าละกัน สักพักเราก็กลับกันมาถึงวังเวียงเมื่อ 5 โมงเย็นอากาศเริ่มเย็นแล้ว ประกอบกับเสื้อผ้ายังเปียกอยู่ด้วยทำให้รูสึกหนาวจนต้องรีบกลับมาอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้า

เราออกมาหาอาหารเย็นกินกันและตกลงแวะที่ร้านหนึ่งเห็นคนเยอะดี สั่งสปาเกตตี้มากินกัน อร่อยใช้ได้เลยทีเดียว ด้วยความอ่อนเพลียมาทั้งวันหลังจากกินเสร็จเราก็ตรงกลับที่พักมาเข้านอนกันเลย

แม่น้ำซอง

เช้านี้อุ้ยกับพริมอยากจะแวะไปถ่ายรูปที่สะพานกันอีกครั้งก่อนที่เราจะต้องเดินทางกลับกันแล้ว หลังจากเดินถ่ายรูปกันได้สักพัก ก็มาแวะดื่มกาแฟกันที่เชิงสะพานก่อนกลับมาอาบน้ำ เก็บข้าวเก็บของ รอรถมารับเพื่อเดินทางต่อไปยังเวียงจันทน์ แม้หนทางจะคดเคี้ยวแต่ก็ไม่เท่าเส้นทางที่เราเดินทางมาจากหลวงพระบาง รถพาเรามาส่งตรงร้านอาหารโชคดี ข้างๆเป็นบริษัทท่องเที่ยว เรานำกระเป๋าไปฝากไว้เพราะไม่อยากหอบกระเป๋าใบใหญ่ไปด้วยขณะเที่ยงชมเมืองเวียงจันทน์

เวียงจันทน์

เราเดินไปถ่ายรูปป้ายต้อนรับปีใหม่ของเบียร์ไทเกอร์ที่ลานน้ำพุ และเดินไปชมพระธาตุดำ เป็นเจดีย์ทรงดอกบัวหกเหลี่ยม ชาวลาวมีความเชื่อว่าพระธาตุดำเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่คอยปกป้องภัยอันตรายแก่บ้านเมือง เราแวะสักการะ และชมความงามของ วัดศีรษะเกษ และหอพระแก้วซึ่งเคยเป็นที่ประดิษฐานพระแก้วมรกต

จากหอพระแก้วเราเรียกรถเพื่อไปพระธาตุหลวง ซึงเป็นปูชนียสถานที่สำคัญอีกแห่งหนึ่งของเมืองเวียงจันทน์ ระหว่างทางเราขอให้รถจอดเพื่อแวะถ่ายรูปตรงประตูไซ แล้วนั่งรถกลับมาที่เดิมเพื่อรอเวลาขึ้นรถกลับเมืองไทย ใกล้ๆกันมีรานกาแฟ Joma ร้านเดียวกับที่เรากินที่หลวงพระบาง เราเข้าไปดื่มกาแฟ และกินเค้กรอกันในร้าน ก่อนออกมาขึ้นรถ รถรอผู้โดยสารที่ยังเดินทางมาไม่ถึงนานจนด่านใกล้ปิด จึงต้องพาผู้โดยสารที่มาถึงแล้วข้ามด่านมาก่อน เมื่อผ่านด่านมาแล้วก็มาจอดรออีกพักนึงกว่ากลุ่มคนไทยที่เหลือจะมาถึง (พี่ไทยเราสายเสมออ่ะ) รถพาเรามาแวะกินอาหารเย็นที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งที่หนองคายก่อนตรงกลับกรุงเทพ

เนื่องจากรถออกเลทเป็นชั่วโมง เราถามน้องว่าอย่างนี้ก็ไปถึงกรุงเทพช้าสิ แต่น้องบอกว่า “ก็เร่งหน่อย” แล้วก็เป็นจริงอย่างน้องบอก เรามาถึงตามกำหนดเวลาเดิม 6 โมงเช้าที่ถนนข้าวสาร เรียกแท๊กซี่เพื่อจะกลับบ้าน แต่ไม่มีคันไหนสนใจอยากจะรับเรา จะรับกันแต่ชาวต่างชาติอะไรประมาณนี้ เลยต้องเดินออกมาเรียกรถที่หน้ากองสลาก เราร่ำลาแล้วแยกย้ายกันกลับบ้าน

ยามเช้าริมแม่น้ำซอง

ตักบาตรข้าวเหนียว

ตอนเช้าเราออกมาสายกว่าเวลานัดนิดหน่อย น้องเค้าออกมายืนรอแล้ว (สงสัยคงกลัวเราเบี้ยว) น้องเตรียมเสื่อมาด้วย หาที่ปูเสื่อให้เรานั่งรอใส่บาตร วันนี้นักท่องเที่ยวเยอะแต่เช้าเลย บ้างมาใส่บาตรข้าวเหนียว บ้างก็มาถ่ายรูปเก็บบรรยากาศของประเพณีวิถีพุทธที่งดงามของชาวหลวงพระบาง

หมู่บ้านทอผ้าและทำกระดาษสา

วันนี้เราวางแผนจะไปเที่ยวนอกเมืองกัน เลยมาเดินหาเช่าจักรยานกัน เรานำรถข้ามสะพานไม้เพื่อข้ามไปอีกฝั่งของแม่น้ำคาน เพราะถ้าขี่ไปตามถนนจะไกลมาก หลังจากข้ามฝั่งไปเราขี่รถไปชมหมู่บ้านทอผ้า และทำกระดาษสา ได้ผ้าพันคอ และโคมไฟกระดาษสา ติดไม้ติดมือกลับมาด้วย เราขี่รถชมวัดวาอาราม บ้านเรือนสองข้างทาง กันไป จอดแวะถ่ายรูปกันไป จนรู้สึกว่าแดดเริ่มร้อนมากแล้ว อีกทั้งเริ่มหิวกันแล้ว เลยขี่รถกลับกัน

เรามาแวะพักกินข้าวเหนียว ส้มตำกันที่ริมแม่น้ำคานกัน แล้วตั้งใจจะกลับมาพักกันก่อน ระหว่างทางขี่รถผ่านน้ำผลไม้ตั้งอยู่ริมแม่น้ำโขง แวะดื่มน้ำผลไม้คลายร้อนกันซะหน่อย ก่อนกลับไปนั่งพักนอนพักจนแดดร่มลมตกแล้วก็ออกมาถ่ายรูปวัด Xiang Thong กันอีกรอบ

วัดเซียงทอง

มื้อเย็นเราเดินไปหาอะไรกินกันที่ตลาด แล้วก็ตกลงมาหยุดที่ร้านเฝอ หลังจากกินเสร็จ เราเดินเล่นที่ตลาดกลางคืน และแวะกินเค้กที่ร้าน Joma เป็นร้านกาแฟน่ารักๆ แนว Starbuck เลยตัดสินใจเข้าไปดู เค้กอร่อย ราคาก็ไม่แพง เรานั่งคุยไปพลางเพื่อรอเวลาไป “ดาวฟ้า” สถานบันเทิงชื่อดังของที่นี่

เรานั่งสามล้อไปดาวฟ้า อยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก รถสามล้อจอดที่หน้าตึก ซึ่งมองดูภายนอกเหมือนตึกร้างมากว่า ทำไมดูเงียบๆหว่า เดินเข้าไปด้านในพนักงานกำลังนำของมาจัดวางตามโต๊ะอยู่เลย เราคงมาเร็วเกินไปเลยกลายเป็นลูกค้าโต๊ะแรกของวันนี้ เราหาที่นั่งใกล้ประตู โต๊ะทำด้วยถังน้ำมัน 200 ลิตร มีราวเหล็กกั้นสำหรับให้ออกไปเต้นที่หน้าเวที ได้บรรยากาศไปอีกแบบ เราสั่งเบียร์มานั่งดื่ม (มีการแจกคูปองจับฉลากด้วย)  รางวัลที่ 1 เป็นรถมอเตอร์ไซด์ ถ้าได้จะเอากลับยังไงเนี่ย) ซักพักก็เริ่มมีคนทะยอยกันมา เดินเข้าทำหน้าเลิ่กลั่ก หันซ้านหันขวา รับรู้ได้ทันทีว่าเป็นคนไทย

Center of map

ร้านข้าวจี่ปาเต้

ร้านข้าวจี่ปาเต้

พระธาตุหมากโม

พระธาตุหมากโม

วัดเซียงทอง

วัดเซียงทอง

ท่าเรือเมืองหลวงพระบาง

ท่าเรือเมืองหลวงพระบาง

ภูสี

ภูสี

วังเจ้ามหาซีวิต

วังเจ้ามหาซีวิต

วัดมหาธาตุ

วัดมหาธาตุ

ไปรษณีย์

ไปรษณีย์

วัดใหม่

วัดใหม่

สะพานชั่วคราวข้ามแม่น้ำคาน 1

สะพานชั่วคราวข้ามแม่น้ำคาน 1

สะพานชั่วคราวข้ามแม่น้ำคาน 2

สะพานชั่วคราวข้ามแม่น้ำคาน 2

หมู่บ้านกระดาษสาและทอผ้า

หมู่บ้านกระดาษสาและทอผ้า

วังเวียง

วังเวียง

ผู้คนทะยอยกันมาเรื่อยๆ ส่วนใหญ่ก็เป็นคนไทย จนเวลาล่วงเลยไปใกล้ 4 ทุ่มถึงจะมีคนลาวเริ่มมากันเยอะขึ้น มีการเปิดเพลงไทยสลับเพลงลาว ยิ่งดึกก็ยิ่งมีคนออกไปเต้นมากขึ้น รวมถึงพี่นพ กับพริมด้วย เวลาที่เพลงลาวขึ้นยิ่งทำให้แยกได้ชัดเจนว่าเป็นคนไทยหรือคนลาว สังเกตุเอาจากท่าเต้น คนลาวเค้าเต้นท่าเดียวกันหมด (เหมือนเรียนมาอะไรประมาณนั้น) ส่วนที่เหลือเป็นคนไทยก็เต้นมั่วค่ะ

เราอยู่กันไม่ดึกนักเพราะเริ่มง่วงนอนแล้ว ไม่ลืมเอาฉลากไปให้คนไทยโต๊ะข้างๆ เพราะจะทิ้งก็เสียดาย เผื่อเค้าจะโชคดีได้ขี่มอเตอร์ไซด์กลับเมืองไทย แล้วเดินออกมาเรียกรถกลับที่พัก

หลวงพระบางยามเช้าก่อนออกเดินทาง

วันรุ่งขึ้นเราตั้งใจจะไปดื่มกาแฟที่ร้านประชานิยมกันก่อนออกจากหลวงพระบาง มุ่งหน้าสู่วังเวียงที่หมายต่อไปของเรา ดื่มกาแฟเสร็จเรากลับไปเก็บข้าวของแล้วออกมาเรียกรถสามล้อเพื่อไปขึ้นรถที่ขนส่ง รถออกจากวังเวียงประมาณ 8 โมงเช้า  รถขับลัดเลาะภูเขาให้เราได้เพลิดเพลินกับความงามของธรรมชาติสองข้างทาง ขุนเขาถูกม่านปกคลุมด้วยม่านหมอก สวยจนทำเอาลืมความวิงเวียนจากหนทางที่แสนคดเคี้ยว เราจอดแวะพักรถที่กิ่วกระจำตอน 10 โมง  และแวะให้เรากินข้าวเที่ยงกันที่กาสี โดยจะได้รับคูปองคนละ 1 ใบนำไปแลกข้าว หรือเฝอได้คนละอย่าง(เป็นอาหารมื้อแรกที่รู้สึกว่าไม่อร่อยเอาเสียเลย)

หลังอาหารเที่ยงเราเดินทางต่อจนถึงวังเวียง รถมา  จอดส่งเราที่ขนส่ง ต้องนั่งสองแถวต่อเพื่อไปลงที่ตลาด ด้วยสัมภาระที่แสนหนัก คงไม่สะดวกที่จะหอบหิ้วไปด้วย เราแวะดื่มน้ำแล้วพี่นพกับอุ้ยก็ออกไปหาที่พักกัน ปล่อยให้ฉันกับพริมนั่งเฝ้ากระเป๋ากัน ทั้งสองคนหายไปพักใหญ่แล้วกลับมาพร้อมคำตอบว่าที่พักเต็มหมดเลย พี่นพกับอุ้ยเลยเช่าจักรยานเพื่อขี่ออกไปหาที่พักนอกเมือง หายกันไปอีกพักก็กลับมาว่าได้ที่พักแล้ว แต่ต้องนอนเต๊นท์กัน เราเช่ารถเพิ่มอีกคันเพราะที่พักไกลจากตลาดออกไป 2 กก.

บรรยากาศยามเย็น ริมแม่น้ำซอง วังเวียง

ตกเย็นเราขี่รถไปเที่ยวสะพานข้ามแม่น้ำซองซึ่งเป็นสะพานเดียวที่รถสามารถข้ามได้ ลงไปเดินชมบรรยากาศยามเย็น แวะซื้อ package สำหรับวันพรุ่งนี้ก่อนไปหาอาหารอร่อยๆกินกัน เราขีรถวนหาร้านอาหารที่เคยมากินเมื่อครั้งก่อนที่มาวังเวียง อาหารยังอร่อยเหมือนเดิมแม้จะช้าไปซักนิด

ระหว่างขี่รถกลับเห็นร้านไก่ย่างข้างทาง แวะซื้อไปกินดีกว่าเผื่อหิวอีกรอบ ข้างๆเต๊นท์เรามีศาลาไม้ให้ได้นั่งจิบเบียร์กัน เจอน้องคนไทยเต๊นท์ข้างๆเลยได้มานั่งพูดคุยกันอยู่พักใหญ่ ด้วยคุยกันถูกคอเพราะเป็นพันธมิตรเหมือนกัน เราแยกย้ายกันไปนอนตั้งแต่ยังไม่เที่ยงคืน ตั้งใจจะอยู่จนข้ามปีแต่ร่างกายเริ่มต้องการพักผ่อนแล้วสิ แต่ก็นอนไม่ค่อยหลับอยู่ดีเพราะที่พักข้างบนนักท่องเที่ยวไทยกลุ่มใหญ่ร้องเพลงฉลองปีใหม่กันเสียงดังทั้งคืนเลย

ตักบาตรข้าวเหนียว-ชมเมืองหลวงพระบางยามเช้า

หลับสนิทตลอดคืนในถุงนอนอันแสนอุ่น  เสียงโทรศัพท์ (ที่ตั้งปลุกไว้) ดังขึ้นตอน 6 โมงเช้า ลุกขึ้นมาอาบน้ำอาบท่า ตั้งใจว่าจะสระผม แต่พอเข้าห้องน้ำแล้วดูท่าจะไม่ไหว อากาศเย็นจัง เดี๋ยวค่อยกลับมาสระดีกว่า เดินออกมาแค่หน้าที่พักก็มีคนมาขายข้าวเหนียวแล้ว ชาวบ้านและนักท่องเที่ยวเริ่มทะยอยกันมาใส่บาตรมากขึ้นเรื่อยๆ

หลังจากใส่บาตรเสร็จเราเดินอ้อมภูสีไปหาอาหารเช้ากินกัน เป็นร้านที่พี่นพแนะนำว่าอร่อยด้วยติดใจตั้งแต่มาเที่ยวคราวก่อน มีอาหารหลากหลาย ทั้งเฝอ บาแกต กาแฟ ปาท่องโก๋ และข้าวจี่ปาเต้ เป็นมันฝรั่งผสมผักและเนื้อหมูทอด กรอบนอกนุ่มใน อร่อยถูกใจทุกคนมาก

หลังอาหารเช้าเราเดินชมสถานที่ต่างๆ แวะวัดวิชุนราช ชมพระธาตุหมากโม (เรียกตามลักษณะของพระธาตุที่คล้ายผลแตงโมผ่าครึ่ง) เดินไปขึ้นภูสี ระหว่างทางมีป้าย Christmas ผืนใหญ่สีสดใสเลยแวะถ่ายรูปกันซะหน่อย ก่อนเดินขึ้นไปชมภูสีซึ่งอยู่ไม่สูงนัก ด้านบนมีจุดชมวิวมองลงมาเห็นทิวทัศน์ของเมืองหลวงพระบาง

ด้านบนพระธาตุภูสี

ถัดจากภูสีเราแวะเดินเล่นและถ่ายรูปที่แกลลอรี่ก่อนกลับไปเก็บของเพื่อย้ายที่พัก หลังเก็บข้างของเข้าที่พักใหม่ เจ้าของเป็นสาวลาวหน้าตาสะสวย ยิ้มแย้มแจ่มใสจนต้องขอถ่ายรูปเก็บไว้เป็นที่ระลึก  ใกล้เที่ยงแล้ว เราออกมากินข้าวกันที่ริมแม่น้ำโขง กินไปพลางคุยไปพลางถึงเรื่องนู้นเรื่องนี้ แล้วมาลงที่เรื่องการเมืองได้ไงไม่รู้ เด็กเสิร์ฟได้ยินเราคุยเรื่องการเมืองก็สนใจ และได้พูดคุยแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันนิดหน่อย ตอนท้ายน้องเค้าบอกว่า “ไม่อยากเห็นคนไทยทะเลาะกัน สงสารในหลวง” แอบปลื้มใจอยู่ลึกๆคนที่นั่นก็รักในหลวงเหมือนกัน ก่อนกลับยังแนะนำให้เราไปกินกาแฟที่ประชานิยมเพราะพันธมิตรชอบมานั่งกินที่นี่

ร้านกาแฟประชานิยม-วัดมหาธาตุ-แกลลอรี่

เราเดินไปร้านประชานิยมตามคำแนะนำและก็ไม่ผิดหวัง กาแฟรสชาติดี แถมมีพันธมิตรนั่งกันอยู่ก่อนแล้วกลุ่มหนึ่งด้วย ร้านนี้มีสมุดไว้ให้ผู้มาเยี่ยมเยือนได้เขียนบันทึกด้วย ออกจากร้านกาแฟ เราเดินตัดตลาดไปวัดมหาธาตุ แล้วเลยไปส่งโปสการ์ดที่ไปรษณีย์ อุ้ยจำที่อยู่เพื่อนไม่ได้ ก็ขอให้เค้าประทับตราหลวงพระบางให้ แล้วนำกลับมาส่งเองที่เมืองไทย  แวะเข้าวัดใหม่ เพื่อถ่ายรูปและเข้าไปกราบพระในโบสถ์ซึ่งมีพระแก้วมรกตประดิษฐานอยู่ด้วย

จากนั้นเราเดินย้อนกลับมาที่วังเจ้ามหาชีวิต เจอคนฝรั่งเศสเข้ามาพูดคุยทักทายกับพริม (แต่ฉันฟังไม่รู้เรื่อง) แล้วถ่ายรูปกันไว้เป็นที่ระลึก เราเดินถ่ายรูปกันจนบ่าย 3 แดดร้อนมากจนเริ่มรู้สึกเพลีย เลยตกลงเดินกลับมาพักกันก่อนตกเย็นแดดคล้อย เราออกมาเดินเล่นอีกรอบรอดูพระอาทิตย์ตกที่ท่าเรือ แล้วเดินหาร้านอาหารเย็นเติมพลังกัน สายตาพลันไปเห็นร้านหมูกระทะ ลองชิมกันดีกว่าว่าจะเหมือนเมืองไทยรึเปล่า

วังเจ้ามหาชีวิต

อิ่มหนำสำราญแล้วเดินกลับมาที่พัก และออกมาหาร้านซักรีด จะซักเองก็เกรงว่าเสื้อกันหนาวหนาๆกับกางเกงยีนส์จะไม่แห้งเอา ตรงข้ามที่พักเรามีร้านเสริมสวย และนวดฝ่าเท้า พริมอยากจะสระผม พวกเราที่เหลืเลยนวดฝ่าเท้ารอกัน พี่ชาย(เอ หรือพี่สาว) ที่นวดให้พี่นพอัธยาศัยไมตรีดีมากๆ เล่าเรื่องสนุกๆให้เราฟังไปด้วยระหว่างนวด เช่น พี่เค้าเล่าว่า ผงชูรสเนี่ย คนลาวเรียกว่า แป้งนัว เคยมีคนไทยสั่งส้มตำและย้ำว่าไม่ใส่ผงชูรสนะ คนขายก็ถามว่าใส่แป้งนัวมั๊ย คนไทยก็ตอบว่า ใส่ (สื่อสารกันไม่เข้าใจ แม้ภาษาจะฟังดูใกล้เคียงกันก็ตาม)

สาวสวยเจ้าของที่พัก-พระอาทิตย์ตกที่ท่าเรือ

น้องสาวคนที่นวดให้ฉันถามว่าพรุ่งนี้เช้าเราจะใส่บาตรกันมั๊ย เค้าจะนึ่งข้าวเหนียว และเตรียมดอกไม้ให้ เราก็เลยตกลงใจสั่งน้องเค้านึ่งข้าวเหนียวให้เลย พรุ่งนี้ใส่บาตรกันอีกซักวันดีกว่า น้องเค้ายังเล่าอีกว่า เคยมีคนไทยสั่งให้เค้านึ่งข้าวเหนียว และทำห่อหมกใส่บาตร 80 ห่อแล้วก็ไม่มารับ เค้าร้องไห้เลย เพราะเค้าลงทุนไปเยอะ แต่ฉันว่าอาจจะสื่อสารกันไม่เข้าใจ คนไทยอาจจะแค่ถาม แล้วน้องเค้าอาจจะคิดว่าสั่งหรือเปล่านะ เพราะหลายๆครั้งเวลาคุยกับคนลาว ด้วยภาษาคล้ายกันมากเลยเหมือนจะพูดคุยกันรู้เรื่อง แต่จริงๆแล้วเข้าใจไม่ตรงกัน

Center of map

ร้านข้าวจี่ปาเต้

ร้านข้าวจี่ปาเต้

พระธาตุหมากโม

พระธาตุหมากโม

วัดเซียงทอง

วัดเซียงทอง

ท่าเรือเมืองหลวงพระบาง

ท่าเรือเมืองหลวงพระบาง

ภูสี

ภูสี

วังเจ้ามหาซีวิต

วังเจ้ามหาซีวิต

วัดมหาธาตุ

วัดมหาธาตุ

ไปรษณีย์

ไปรษณีย์

วัดใหม่

วัดใหม่

ปากแบง

วันนี้เรานัดกันไว้ 6 โมง จะไปเดินเล่นชมทิวทัศน์ยามเช้ากัน พริมมาเคาะประตูเรียก แต่ฟ้ายังมืดอยู่เลยเลื่อนไปเป็น 6 โมงครึ่ง ทิวทัศน์ยามเช้าสวยช่างสวยงาม มองลงไปเห็นแม่น้ำ ล้อมรอบด้วยขุนเขา ถูกปกคลุมด้วยหมอกหนา จนแลดูเหมือนภูเขาสูงเสียดฟ้า ทะเลเมฆขึ้นไป อากาศเย็นจนเวลาพูดมีควันออกปากเลย เดินถ่ายรูปพร้อมหาเสบียงไว้กินเวลาล่องเรือวันนี้ ได้ขนมปังบาเก็ต และข้าวเหนียว ไก่ปิ้ง (ที่สั่งไว้ตั้งแต่เมื่อคืน) เดินชมตลาดสดยามเช้า และแวะกินเฝอ ข้าวเปียก และกาแฟเป็นอาหารเช้า ก่อนกลับมาเก็บข้าวของสัมภาระเตรียมออกเดินทางกันต่อ

ซอกเล็กๆ บนเรือซ้า

พวกเรามานั่งรอในเรือตั้งแต่ยังไม่ 9 โมง วันนี้เรือนั่งสบายกว่าเมื่อวานมาก ที่นั่งกว้างกว่า สะอาดกว่าด้วย เพราะคนดูแลเรือให้เราถอดรองเท้าตั้งแต่ลงเรือ พร้อมแจกถุงพลาสติกคนละใบสำหรับใส่รองเท้า มีชาวต่างชาติมานั่งรอกันเยอะแล้ว ทำให้หาที่นั่งใกล้กันไม่ได้ เลยต้องแยกกันนั่ง ฉันมองไปเห็นซอกเล็กๆระหว่างพนักเก้าอี้ตัวสุดท้ายกับเคาน์เตอร์ขายของ พอดีตัวฉันมากๆ (ต้องเตรียมไว้ให้เราแน่ๆ) นั่งสบายมายืดขาได้ด้วย น้องที่ขายของบนเรืเห็นเข้าคงงงๆ มานั่งอะไรตรงนี้เนี่ย แต่ก็ไปหาเบาะรองนั่งมาให้

ระหว่างทางจากปากแบงไปหลวงพระบาง

กว่าเรือจะออกก็เกือบ 10 โมงแล้ว วันนี้อากาศยังคงเย็นเหมือนเมื่อวาน เพียงแต่แดดแรงกว่า ช่วยให้อบอุ่นขึ้น ทิวทัศน์ก็เหมือนเดิม ภูเขาที่เขียวชะอุ่ม มีโขดหินสลับเนินดินตลอดชายเขา มีเนินทรายให้เห็นบ้างเป็นบางช่วง นั่งมองวิถีชีวิตของผู้คนตลอดสองข้างทางก็เพลินๆดีเหมือนกัน มีคนทอดแหจับปลา มีเด็กๆวิ่งเล่น มีคนซักผ้า ตากผ้าไว้ตามโขดหิน มีการปลูกพืช(มองเห็นไกลๆไม่รู้ว่าต้นอะไร) อยู่เป็นระยะๆ มีการเลี้ยงสัตว์ซึ่งจะเป็นวัวซะเป็นส่วนใหญ่ อาหารเที่ยงของเราเป็นข้าวเหนียว ไก้ปิ้ง แม้ไม่อร่อยเท่าเมืองไทย แต่ในบรรยากาศสบายๆกินอะไรก็รู้สึกอร่อยไปซะหมด วันนี้น้ำแรงกว่าเมื่อวานทำให้เรือโคลงจนรู้สึกเวียนหัว

สัมผัสแรกหลวงพระบาง

ในที่สุดเรามาถึงหลวงพระบางเมื่อเกือบ 4 โมงเย็น เดินหาที่พักกันนานพอสมควรเพราะนักท่องเที่ยวเยอะ ที่พักราคาย่อมเยาเลยเต็มซะแล้ว ที่เหลือก็ราคาแพงประมาณ U$ 30-40 ในที่สุดเราก็ได้ห้องพักในราคา U$ 25 และ 210,000 kip มีน้ำอุ่นให้ ห้องพักส่วนใหญ่ที่นี่ไม่มีแอร์เพราะอากาศเย็นสบายอยู่แล้ว เก็บข้าวเก็บของเสร็จแล้ว เราออกมาเดินเล่นกัน บ้านเรือนที่นี่น่ารัก น่าอยู่มาก เสียแต่เริ่มมีร้านขายเครื่องดื่มแอลกอฮอล์แล้ว ทำให้ความงามของเมืองมรดกโลกลดลงไปบ้าง

วัดเซียงทอง

เราแวะชมความงามของวัด Xiang Thong ยามเย็น เนื่องจากคนขายตั๋วกลับบ้านไปแล้ว เราเลยได้เข้าไปชมโดยไม่ต้องเสียค่าเข้า เราเดินชมและถ่ายรูปรอบๆวัด พระกำลังสวดมนต์ทำวัดเย็น หลังจากพระทำวัดเสร็จเราจึงได้มีโอกาศเข้าไปกราบพระในโบสถ์ก่อนที่จะปิดเสียก่อน

ตลาดมืด

เกือบ 6 โมงแล้ว ฟ้าเริ่มมืดไฟเริ่มช่วยให้บริเวณวัดดูสว่างขึ้น ได้สัมผัสความงามในอีกบรรยากาศหนึ่ง ออกจากวัดเราไปหาข้าวกินกันที่ตลาด ซึ่งเป็ฯซอยแคบๆ มีอาหารขายอยู่หลายร้าน มีนักท่องเที่ยวมาเดินจับจ่าย และนั่งทานอาหารมากพอควร จากนั้นเราไปเดินหาซื้อของฝากที่ตลาดมืด(หรือที่คนไทยเรียกว่า ตลาดกลางคืน) มีของขายให้เลือกมากมาย เดินไปเดินมาได้ผ้าพันคอเป็นของฝากกันคนละหลายผืน เดินผ่านร้านนวดแผนลาว เช็คราคาดูแล้วไม่แพงนักคนละ 180 บาท ลองนวดกันซักหน่อยก็ดีเหมือนกัน สบายตัวดีแม้ไม่สะใจเท่านวดแผนไทย เดินกลับที่พักมานั่งคุยเล่น และกินขนมกันที่หน้าระเบียง แม้คืนนี้อากาศจะเย็นแต่ก็ไม่เท่าที่ปากแบง คุยกันซักพักก็แยกย้ายกันไปอาบน้ำนอน เพราะพรุ่งนี้เรานัดกัน 6:30 จะไปตักบาตรข้าวเหนียวกัน

Center of map

ปากแบง

ปากแบง

ปากอู

ปากอู

วัดเซียงทอง

วัดเซียงทอง

ท่าเรือเมืองหลวงพระบาง

ท่าเรือเมืองหลวงพระบาง

ภูสี

ภูสี

วังเจ้ามหาซีวิต

วังเจ้ามหาซีวิต

ด่านไทย-ลาว ถูกกันด้วยแมน้ำโขง

วันนี้นัดกับอุ้ย พริม พี่นพ ไว้ที่ BTS หมอชิต 5 โมงเย็น แต่ด้วยความที่กลัวรถจะติดเลยมาถึงตั้งแต่ 4 โมง กว่าอุ้ย พริม พี่นพ จะมาถึงก็เกือบ 6 โมงแล้ว เดินลงมาเรียกแท็กซี่จะเข้าไปหมอชิต แต่เค้าไม่ยอมไปเพราะกลัวรถติด เลยตัดสินใจนั่งมอเตอร์ไซด์เข้าไปกัน (คนละ 50 บาท) ไปถึงหมอชิตเจอเจ้าหน้าที่ Thai Ticket ตรงเข้าไปยื่นตั๋วให้ดูถามว่าขึ้นชานชาลาไหน ปรากฏว่าต้องขึ้นที่กรมการขนส่งที่อยู่ตรง BTS หมอชิต อ้าว! แล้วเรานั่งเข้ามาทำไมกันหว่า ดีนะที่เค้ามีรถตู้บริการ นั่งกลับไปที่เดิมค่ะ ข้าง BTS กว่าจะออกไปถึงก็ทุ่มกว่าๆแล้ว เพราะรถเริ่มติดแล้ว รถออกจากกรุงเทพประมาณทุ่มครึ่ง รถแวะจอดให้ทานข้าวต้มที่นครสวรรค์ตอน 5 ทุ่ม พอขึ้นรถก็ปิดไฟให้นอน แต่นอนยังไงก็ไม่หลับ หันซ้ายขวาเห็นคนอื่นเค้าหลับกันแล้วอิจฉาจัง เป็นคนนอนยากก็ต้องทำใจหน่อย สรุปว่าไม่หลับเลยตลอดทั้งคืน

แม่น้ำโขงบนเรือซ้า

เราเดินทางมาถึงเชียงของตอน 9 โมงเช้า ต่อรถเพื่อจะมาขึ้นเรือข้ามฟาก(คนละ 40 บาท) กรอกเอกสารขาออกตรงตม. แล้วนั่งเรือข้ามฟากมา(อีกคนละ 30 บาท) นั่งกรอกเอกสารขาเข้า ฝั่งลาวเสร็จ ก็มารอแลกเงินซึ่งคิวค่อนข้างยาว เพราะเป็นเมืองเล็กๆ ตามร้านค้าไม่มีให้แลก ต้องแลกที่ Western Union ตรงด่านเข้าเมืองลาว จากนั้นเราก็มาซื้อตั๋วขึ้นเรือช้าเพื่อเดินทางไปปากแบง(คนละ 220,000 kip) เราขึ้นเรือกันตอน 11 โมง ยังไม่ได้กินข้าวเช้ากันเลย ประกอบกับไม่มีเวลาแวะซื้อด้วยสิ ยังดีมีขนมปังที่ซื้อติดไม้ติดมือมาจากกรุงเทพประทังชีวิตไปมื้อนึงก่อน

ขุนเขาอันกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตาที่โอบกอดผืนน้ำไว้ตลอด 2 ข้างทางที่เราล่องเรือผ่าน กับอากาศเย็นสบาย(จนเริ่มรู้สึกหนาว) ทำให้รู้สึกผ่อนคลายยิ่งนัก ติดตรงที่นั่งแคบไปนิด นั่งนานๆจนรู้สึกเมื่อยให้ต้องขยับตัวกันอยู่บ่อยครั้ง  บางช่วงกระแสน้ำเชี่ยวและมีน้ำวนให้ผู้คนบนเรือได้ตื่นเต้นจนลืมความเมื่อยขบไปได้บ้าง

กว่าจะถึงปากแบงก็มืดพอดี

เรือแล่นลัดเลาะผ่านเกาะแก่ง โขดหินไปเรื่อยๆ อุณหภูมิเริ่มลดลงพร้อมกับดวงอาทิตย์ที่คล้อยต่ำลงเรื่อยๆ ผู้โดยสารเริ่มหยิบเสื้อกันหนาวมาสวมกันแล้ว เมื่อแสงสุดท้ายของวันลับขอบฟ้าไปต่อหน้าต่อตา ความมืดเข้าปกคลุมก่อนที่เราจะเดินทางถึงปากแบงซะอีก

ประมาณ 6 โมงเย็นเรือก็ชะลอเพื่อเข้าเทียบท่าที่ปากแบง ตรงท่าเทียบเรือซึ่งมีบันไดทางขึ้นมีคนยืนซักผ้า และอาบน้ำกันอยู่ ทำให้เรือต้องเทียบท่าเลยออกไป แล้วให้นักท่องเที่ยวหอบกระเป๋าใบใหญ่ปีนขึ้นไปตามโขดหินในความมืด (อย่างทุลักทุเลกันพอสมควร) เกือบตกแม่น้ำกันเลยทีเดียว เดินไปไม่กี่ร้อยเมตรเราก็ได้ที่พักแล้ว ราคาก็ไม่แพง(ประมาณ 300 บาท) ที่สำคัญมีน้ำอุ่นด้วย (ไม่งั้นหนาวตายแน่ๆ)

ปากแบง

หลังจากเก็บข้าวของ และอาบน้ำอาบท่ากันเรียบร้อยแล้ว ก็ออกไปหาอะไรกินกัน อาหารมื้อแรกของวันนี้(ที่ผ่านมาคงไม่นับเป็นมืออาหารได้) ข้าวเหนียว ไก่ปิ้ง ซุปเนื้อ และเบียร์ลาว อร่อยสมใจพวกเรา แม้จะรู้สึกว่าอาหารแพงไปนิดเมื่อเทียบกับบ้านเราแต่ก็ไม่มากมายนัก เราเดินชมบรรยากาศยามค่ำคืน และถ่ายรูปกันอีกนิดหน่อยก็กลับที่พัก ความอ่อนเพลียและเมื่อยล้าจากการเดินทางทำให้รู้สึกง่วงเร็วกว่าปกติ เลยขอตัวไปนอนก่อนหัวถึงหมอนก็หลับยาวถึงเช้าเลย (อดเห็นดาวสวยๆเต็มผืนฟ้า พริมบอกว่าดาวสวยมากๆเมื่อตอนที่ไฟฟ้าทั้งเกาะดับหมดแล้ว)

Center of map

ท่าเรือท่าเรือบั๊ค เชียงของ

ท่าเรือท่าเรือบั๊ค เชียงของ

ตม. ห้วยซ๊าย สปป ลาว

ตม. ห้วยซ๊าย สปป ลาว

ท่าเรือซ้า

ท่าเรือซ้า

ปากแบง

ปากแบง