กาดหลวงเมืองเชียงตุง

วันนี้เราตื่นแต่เช้าเช่นเคยเพื่อไปตลาดกันเพราะพี่จุ๊บยังอยากได้ของเพิ่มอีกนิดหน่อย ฉันกับพี่นพเดินแยกไปดูทางด้านตลาดสด เราซื้อข้าวอุ่งมาลองชิมกันหนึ่งห่อ เม็ดข้าวใหญ่กว่าข้าวสวยบ้านเรา นึ่งแล้วห่อด้วยใบสัก เราเดินชมตลาดไปพลาง ถ่ายรูปไปพลาง ก่อนรีบกลับมากินอาหารเช้าที่คุณป้าเตรียมไว้ให้ มีกาแฟ ไข่ดาว ขนมปัง และแยม ทานไม่หมดก็เลยแพคขนมปังทาแยมไปกินระหว่างทางด้วย

ระหว่างทางไปดอยเหมย

หลวงทิบมารับเราตามเวลานัด เราขอให้พาเราไปถ่ายรูปที่ต้นไม้ใหญ่ก่อน แต่หลวงทิบบอกว่ามีทหารอยู่ขึ้นไปไม่ได้ จากนั้นก็ขอให้แวะที่ตลาดเพื่อซื้อข้างอุ่งเพิ่ม เพราะชิมแล้วอร่อยดีเหมือนกัน ว่าจะซื้อไปกินกับหมูปิ้ง แต่เดินหาร้านหมูปิ้งไม่เจอได้แต่ข้าวมาอีกหลายห่อ

เราเริ่มออกเดินทางสู่ดอยเหมย ซึ่งการจะขึ้นไปเที่ยวบยดอยเหมยต้องมีการแจ้งก่อน เพราะบางวันก็ไม่ให้ขึ้น ซึ่งหลวงทิบเป็นคนแจ้งให้แล้วก่อนมารับพวกเรา ถนนขึ้นไปบนดอยไม่ดีนัก ค่อนข้างแคบและชัน  เราขอให้จอดรถเพื่อถ่ายรูปเป็นระยะแม้แดดจะแรงไปบ้าง แต่ทิวทัศน์ของท้องทุ่งนาก็ดึงดูดให้เราต้องลงไปจนได้ เราขึ้นมาจนถึงด่านทหารแต่ไม่มีใครอยู่  เราต้องจอดรอจนมีทหารมา ไม่สามารถเข้าไปได้ถ้าไม่ได้แจ้งก่อน

บนดอยเหมย

เราขึ้นไปเที่ยววัดซึ่งตั้งอยู่บนเขา เราสอบถามข้อมูลหลวงทิบ แต่ก็ไม่สามารถให้ข้อมูลเราได้เลย เราเดินชมวัด ถ่ายรูป และแวะเข้าห้องน้ำ แล้วนั่งรถต่อไปแวะถ่ายรูปสะพานไม้ข้ามน้ำ เราอยากข้ามไปดู แต่ก็บอกว่าไม่ได้(อีกแล้ว) เลยเข้าไปเป็นร้านค้า เราแวะกินก๋วยเตี๋ยวอร่อยๆ กับข้าวอุ่งที่ซื้อมาด้วย กินเสร็จเราออกเดินเล่นกันต่อ หลวงทิบทำท่าจะเร่ง แต่เราไม่สน เดินหนีขึ้นไปชมหมู่บ้านทางด้านบนกัน เจอร้านขายของ พี่ป้องถ่ายรูปแล้วเค้าเห็นเลยขอโหลดรูปเก็บไว้ เรานั่งคุยกันกับคุณลุง คุณป้าเจ้าของร้านขณะรอเค้าโหลดรูป

ฝนเริ่มตกลงมาจะกลับก็กลับไม่ได้เลยนั่งคุยกันอยู่เป็นชั่วโมงๆ จนฝนเริ่มซาจึงขอตัวกลับ เดินลงมาเจอม้าเดินกินหญ้าอยู่ในทุ่งหญ้าเลยแวะถ่ายรูปอีกหน่อย เรากะว่าจะขึ้นไปชมโรงแรมเก่ากัน แต่หลวงทิบก็บอกว่าไม่ได้ (เราเริ่มเซ็งมากขึ้น) ก็เมื่อกี้พี่ที่ร้านเค้าเพิ่งบอกว่าขึ้นไปดูได้นี่นา เค้าคงเห็นว่าเราเริ่มเซ็งเลยเสนอว่าจะพาเราไปบ่อน้ำร้อน ทางเข้าขรุขระ เป็นหลุมเป็นบ่อ และมีน้ำขัง จนต้องลงไปช่วยดูด้วยกลัวรถจะติดหล่ม

บ่อน้ำร้อน

ที่แช่น้ำร้อนจะสร้างเป็นห้องๆ มีทั้งห้องเดี่ยวและห้องรวม เราแยกกันคนละห้อง(ถูกกว่าห้องรวมด้วยสิ) คนเฝ้าหน้าตาน่ากลัว ไม่ยิ้มเอาซะเลย ตอนแรกนึกว่าเป็ฯคนพม่าก็พยายามจะพูดภาษาอังกฤษ ที่ไหนได้เป็นคนไทย แล้วก็ไม่ยอมพูดกะเราแต่แรก เราแช่น้ำร้อนกันแค่ประมาณ 15 นาทีด้วยกลัวจะเป็นลมซะก่อน กลับออกมาปากทางมีป้าย Welcome to Kengtung เราขอแวะถ่ายรูปหน่อย หลวงทิบยังยืนยันว่าพรุ่งนี้ค่อยถ่าย (เซ็งอีกรอบ) กลับก็กลับ เราขอให้เค้าไปส่งที่บ้านแสงน้อง ก่อนลงเราจ่ายเงินค่ารถ แต่หลวงทิบบอกว่าไว้จ่ายพรุ่งนี้ก็ได้ แต่เราบอกว่าจ่ายเลยดีกว่า (คงกลัวว่าพรุ่งนี้เราจะไม่กลับด้วย) ไม่ต้องกลัวเลยเพราะไม่กลับแน่นอน

เราเดินไปหาแสงน้องเพื่อชวนไปกินข้าวเย็นกัน แสงน้องแนะนำร้านร่มโพธิ์ทอง ซึ่งเป็นหนึ่งในร้านโปรดของน้องเค้า และก็ไม่ผิดหวังอาหารอร่อย จานก็ใหญ่ แถมราคาก็ถูก ข้าวเปล่าที่นี่ให้เติมไม่อั้น ประมาณว่ากินได้ก็กินไป หลังจากอิ่มหนำสำราญจากอาหารเย็นมื้ออร่อย เราไปแวะร้านโรตี แถมชาร้อนอีกคนละแก้ว (นี่ขนาดอิ่มแล้วนะเนี่ย) เรานั่งคุยกันอย่างสนุกสนานอีกพักใหญ่จนเริ่มรู้สึกง่วงแล้วก็ร่ำลาแสงน้อง แยกย้ายกันกลับมาพักผ่อน ต้องเก็บของด้วยสิพรุ่งนี้เราต้องกลับกันแล้วนี่นา

เตรียมตัวเดินทางกลับ-คุณป้าเจ้าของเกสต์เฮาส์

วันรุ่งขึ้นเราตื่นมาอาบน้ำอาบท่า และเก็บสัมภาระมานั่งกินอาหารเช้าที่คุณป้าเตรียมไว้ให้ วันนี้ได้ไข่ดาวเพิ่มอีกคนละฟองเป็นของแถมก่อนกลับ หลังจากเติมพลังแล้วก็พร้อมออกเดินทาง คุณป้าเรียกรถสามล้อให้พร้อมบอกคนขับให้พาเราไปถ่ายรูปที่ต้นไม้ใหญ่ก่อน ซึ่งเป็นจุดที่มองลงมาเห็นวิวเมืองเชียงตุง ซึ่งจะมีทหารดูแลอยู่เป็นประจำ แต่ขึ้นมาได้ตลอด (โดนหลวงทิบหลอก เกือบอดมาแล้วไหมล่ะ) หลังถ่ายรูปเสร็จก็พาเราไปส่งที่ท่ารถ แต่เนื่องจากรถยังไม่ออก เรามองเห็นร้านก๋วยเตี๋ยวที่ใต้ต้นไม่ใกล้ท่ารถ กินก๋วยเตี๋ยวรอดีกว่า สั่งเสร็จได้ก๋วยเตี๋ยวแล้ว เค้าเรียกว่ารถจะออกแล้ว รีบกินกันใหญ่ก่อนวิ่งไปขึ้นรถ รถขับมาเรื่อยๆผ่านป้าย Welcome to Kengtung แล้วนึกโมโหหลวงทิบ เพราะความขี้เกียจของเค้าทำให้เราอดถ่ายรูปจนได้

วิวใกล้ด่านตรวจที่เกือบโดนทหารพม่าจับ

ผ่านมาจนถึงด่าน เค้าบอกให้คนพม่าลงไปตรวจ ส่วนคนไทยให้นั่งรอในรถ พี่ป้องเห็นทิวทัศน์ท้องทุ่งตรงข้างทางสวยดีเลยลงไปถ่ายรูป ด้วยเลนส์กล้องอันใหญ่โตสะดุดตามั๊ง ทหาร 4-5 คนเดินมาล้อมพี่ป้องถามว่าทำอะไร พี่ป้องต้องให้ดูว่าถ่ายรูปวิวเค้าเลยปล่อยกลับมา (ที่นี่ถ่ายรูปต้องระวังอย่างมาก ห้ามถ่ายรูปทหาร ตำรวจ ป้อมทหารก็ไม่ได้) ซักพักเด็กรถก็มาบอกให้เราลงเดินผ่านด่านไปแล้วให้รถขับรถมาหลังด่าน

เรานั่งรถมาจนถึงจุดพักรถ ก็ลงไปเดินเล่นกัน ดูร้านค้า เห็นมีรังต่อรังใหญ่วางมีคนยืนดูอยู่ก่อนหลายคน เราเลยเดินไปดูบ้าง ยังมีตัวอ่อนอยู่เลย เหมือนหนอนตัวใหญ่ๆ ลุงคนหนึ่งหยิบขึ้นตัวหนอนขึ้นมาแล้วบอกกินได้นะ พร้อมทำท่าเอาหนอนใส่ปากทำท่าเหมือนกินจริงๆ แต่ฉันมองไปเห็นหนอนยังอยู่ในมือแกที่แอบไว้ข้างตัว ฉันชี้ไปที่มือ แกหัวเราะใหญ่ว่าฉันตาไวนะเนี่ย เกือบโดนหลอกแล้วมั๊ยล่ะ

เรานั่งรถต่อไปถึงเมืองแพรกที่เราเคยแวะพักรถเมื่อตอนขามา เดินไปนั่งกินก๋วยเตี๋ยวร้านเดิมกัน จากนั้นเดินไปหาซื้อข้าวหลาม พี่นพอยากได้กลับไปเป็นของฝากให้เพื่อนๆได้ชิมด้วย แต่วันนี้เค้าไม่มาขาย กลับมาขึ้นรถด้วยความผิดหวังเล็กๆ ด้วยตั้งใจมาตั้งแต่เชียงตุงแล้ว เรามาถึงท่ารถตอนบ่าย 2 โมง 15 แล้วนั่งรถสองแถวต่อไปที่ด่านคนละ 20 บาท พี่กายแวะซื้อของฝากเพื่อนอีกเล็กน้อย ส่วนที่เหลือก็นั่งกินกาแฟรอกัน ก่อนมาผ่านด่านแลกบัตรประชาชนคืน แล้วนั่งรถสองแถวเพื่อไปขนส่งแม่สาย

ร้านค้าแถวจุดพักรถ

รถสองแถวกำลังจะเลี้ยวเข้าขนส่ง รถแม่สาย – เชียงรายก็วิ่งออกมา พร้อมจอดรอ เรารีบลงจากสองแถวแล้ววิ่งจะไปขึ้นรถ แต่ด้วยเราเดินทางมาไกลยังไม่ได้เข้าห้องน้ำ เลยขอเข้าห้องน้ำก่อน เด็กรถให้เราวิ่งไปเข้าที่ร้านอาหาร เรานั่งรถเข้ามาที่ขนส่งเชียงรายเพื่อเจอพี่หญิง พี่สาวใจดีที่ฉันเคยพบหลายครั้งในที่ชุมนุม พี่หญิงพาเราไปอาบน้ำ ล้างหน้าล้างตาที่บ้าน แล้วพาไปเลี้ยงข้าวที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งซึ่งเป็นบ่อกุ้งจนอิ่มแปล้

หลังจากอิ่มแล้วพี่หญิงขับรถพาเราไปเดินย่อยอาหารที่ night plaza ซึ่งตั้งร้านอยู่รอบๆขนส่งนั่นเอง เราเดินช้อปปิ้งกันอีกพักหนึ่ง แม้จะยังไม่หนำใจแต่ก็ต้องกลับแล้ว ไม่อย่างนั้นอาจจะตกเครื่องได้ พี่หญิงขับพาเรามาส่งที่สนามบิน เรากล่าวขอบคุณและร่ำลาพี่หญิงแล้วเข้ามา check in รอขึ้นเครื่องกลับกรุงเทพ ทริปนี้รู้สึกยังเที่ยวไม่ทั่วเลย คงต้องหาเวลากลับไปเยือนเชียงตุงกันอีกครั้งให้ได้

วัดเชียงยืน

เราตื่นแต่เช้าเพื่อไปหาแสงน้องที่บ้านซึ่งอยู่ใกล้ๆวัดจองคำ แต่แสงน้องบอกว่าจะพาเราไปทำบุญที่วัดเชียงยืน เพราะที่นี่เค้าจะแบ่งเขตกันทำบุญเพื่อจะได้กระจายทำบุญได้ทั่วทุกวัด ไม่ใช่ไปรุมทำวัดใดวัดหนึ่ง แต่อีกวัดไม่มีคนทำเลย (ก็ดีเหมือนกันเนอะ เมืองไทยนี่วัดไหนดังก็แห่กันไปซะล้นวัด) แสงน้องเตรียมของใส่ตะกร้า มีข้าวถ้วยเล็กๆ มีบิสกิตวางอยู่ 2 ชิ้น ดอกไม้ เทียน และธง เราแวะซื้อนมกล่องมาใส่บาตรด้วย

แสงน้องพาเราเข้าไปในโบสถ์ มีคนมาถีงกันเยอะแล้ว บางก็นั่งสมาธิอยู่ เราค่อยๆเดินเข้าไป นั่งกราบพระ และนำข้าวกับบิสกิต ไปใสในบาตรที่วางไว้หน้าพระพุทธรูป พร้อมนำธงไปปักไว้ในแจกันข้างๆ แล้วแสงน้องพาเราออกไปด้านนอกซึ้งมีหิ้งพระอยู่เพื่อให้จุดธุป เทียนไหว้พระ เทียนที่นี่ไม่เหมือนบ้านเราอีกแล้ว ไส้เทียนเป็นสายสิญจน์เนื้อเทียนมีแค่บางๆ เลาไหว้พระก็นำนำไปลนไฟ แล้วกดให้ติดกับกระถางหน้าหิ้งพระ

ทำบุญวันพระ

เราเดินกลับเข้ามาถ่ายรูปกันอย่างเงียบที่สุด ไม่ให้รบกวนคนที่นั่งสมาธิอยู่ แล้วนำนมกล่องที่เตรียมมาว่าที่โต๊ะ ซึ่งตั้งไว้กลางโบสถ์ด้านหน้าพระพุทธรูป แสงน้องบอกว่าถ้าจะใส่บาตรพระสงฆ์ต้องมาใหม่ตอนสายๆ เราเดินกลับไปถ่ายรูปวัดจองคำ ระหว่างรอแสงน้องกลับไปเปลี่ยนผ้านุ่ง เป็นกางเกงยีนส์ จากนั้นก็เดินไปตลาด ผ่านอำเภอเก่า ซึ่งมีบ้านญาติของแสงน้องอยู่ด้านหลัง แสงน้องเล่าว่าเมื่อก่อนเคยมีคนไทยโดนจับ แล้วคุยกันไม่รู้เรื่อง เค้าก็มาตามแสงน้องให้ช่วยเป็นล่ามให้

อำเภอเก่า

เราแวะโทรศัพท์หาหลวงทิบ เลื่อนการเดินทางไปดอยเหมยเป็นวันพรุ่งนี้แทน แล้วมุ่งหน้าไปตลาด แวะร้านไทใหญ่กินข้าวฟืนอุ่น ชา กาแฟ และของทอดแบบพม่า จนอิ่มแปล้ ก็มาเดินดูข้าวของกัน ผู้คนที่นี่ส่วนใหญ่พูดภาษาไทยได้ (ห้านินทาเด็ดขาด) จนรู้สึกเหมือนเดินอยู่ตลาดเมืองไทย เราบอกว่าอยากแลกเงินเพิ่ม แสงน้องพาเราเดินไปแลกเงิน ซึ่งตั้งโต๊ะรับแลกยู่ในตลาด เห็นไปยืนทึ่งคนให้แลกด้วยนับเงินได้เร็วมากๆ เราไปเดินช้อปปิ้งกัน ฉันได้ผ้านุ่งมา 2 ผืน แล้วก็เสื้อไทใหญ่ (เหมือนที่จอย ศิริลักษณ์ใส่ ในเรื่องรักเดียวของเจนจิรา) แต่พี่จุ๊บกับพี่กายสิ แทบจะยกโหลกันมาทีเดียว

กาดหลวง

เราได้ซื้อสินค้าในราคาถูกเพราะมีแสงน้องเป็นคนซื้อให้ในราคาคนพื้นที่ ตลาดค่อนข้างใหญ่มีของขายมากมาย และอาทิตย์หน้าก็จะถึงวันเข้าพรรษาแล้วจึงมีพวกโคมไฟขายอยู่ทั่วตลาด เริ่มเมื่อยกันแล้วแต่แสงน้องบอกว่าเพิ่งได้ครึ่งตลาดเอง เลยว่าจะแวะมาใหม่วันพรุ่งนี้ เราเดินกลับที่พักเพื่ออาบน้ำอาบท่า แล้วออกไปเดินเที่ยวชมเมืองเชียงตุงกัน ใกล้เที่ยงแสงน้องพาเราแวะกินก๋วยเตี๋ยวผัดที่ร้านใต้ต้นไม้ พี่นพหันไปเห็นรูป ร.5 ที่ร้านข้างๆ ก็เดินไปดู ข้างในมีรูปในหลวงด้วย คุยกับพี่ชายเจ้าของร้านซึ่งเป็นคนไทใหญ่ บอกว่าเค้าเคยทำงานที่เมืองไทย

มื้อเที่ยงที่โคนต้นไม้

ออกจากร้านเราเดินมาถ่ายรูปรอบๆหนองตุง พี่จุ๊บอยากยืมผ้านุ่งมาใส่ชุดไทใหญ่ถ่ายรูป เราเลยเดินกลับไปที่บ้านแสงน้อง เราแวะเข้าไปนั่งพัก เข้าห้องน้ำกัน แสงน้องอยู่บ้านคนเดียวเพราะคนอื่นๆไปอยู่อีกบ้านหนึ่ง ในบ้านแสงน้องก็มีรูปในหลวง รวมถึงราชวงศ์ด้วย แสงน้องบอกว่ามีทุกบ้านแหละ นึกปลื้มอยู่ในใจคนไทยไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็รักในหลวงทั้งนั้น

เราตั้งใจจะแวะไปถ่ายรูปที่วัดจองคำ เพราะแสงน้องบอกว่ามีรูปพระเทพครั้งที่เคยเสด็จมาเชียงตุง แต่ด้วยทุกวันพระจะมีคนมานอนอยู่ในโบสถ์ เลยไม่ได้เข้าไปดู เลยเดินไปวัดอินซึ่งอยู่ใกล้ๆกับวัดจองคำ เราใส่ชุดไปใหญ่เดินถ่ายรูปไปเรื่อยๆ โดยไม่แคร์สายตาของผู้คนที่มองมาด้วยความแปลกใจ จากวัดอินไม่รู้จะไปไหนต่อกันดี เลยว่าจะเดินรอบหนองตุง เดินย้อนกลับมาผ่านบ้านแสงน้อง แล้วเดินต่อไปยังหนองตุง

สามสาวในชุดไทใหญ่

แสงน้องพาเราเดินชมบ้านเก่าสวยๆซึ่งบางหลังก็เป็นบ้านญาติน้องเค้า แวะถ่ายรูปที่โบสถ์ Baptis ซึ่งเค้ากำลังจะร้องเพลงกัน เราเดินอ้อมหนองตุง เริ่มรู้สึกหิวกันแล้ว พยายามมองหาของกินแต่ก็ไม่มีร้านข้าวเลย มองไปเห็นข้าวโพดคั่วเลยเดินไปซื้อมากินรองท้องไปก่อน เราเดินไปพระชี้นิ้ว ระหว่างทางผ่านCatholic Church หยุดถ่ายรูปกันอีกนิดหน่อย

มาถึงพระชี้นิ้ว มีร้านอาหารพม่า เราเดินตรงเข้าไปนั่งด้วยความหิว สั่งหมี่มากิน แต่พี่จุ๊บกับพี่กายเลือกที่จะกินมาม่าแทน คงเห็นหน้าตาแปลกๆเกรงว่าจะไม่อร่อย ระหว่างรออาหารเราเดินไปเข้าห้องน้ำที่วัด ซึ่งห้องน้ำไม่สะอาดแต่ก็ต้องทนเข้า เพราะไม่รู้จะไปหาที่ไหนได้ หลังจากอิ่มแล้วเราเดินมาที่พระชี้นิ้วกัน

เบ็บติสต์

ฉันชวนแสงน้องขึ้นไปกราบพระ แต่แสงน้องปฏิเสธ ฉันก็ไม่ได้ติดใจอะไรคิดว่าเค้าเป็นคนที่นี่คงมาบ่อยแล้ว ไหว้พระเสร็จก็เดินถ่ายรูปกัน ก่อนกลับมานั่งคุยกับแสงน้อง ซึ่งเล่าให้เราฟังว่าคนไทยที่นี่ไม่มีใครมาไหว้พระชี้นิ้วหรอก เพราะเค้าเชื่อกันว่า พระยืนชี้นิ้วลงไปที่เมืองเชียงตุงที่พม่าสร้างขึ้นพื่อบ่งว่าเมืองนี้จะต้องอยู่ภายใต้พม่า อะไรประมาณนี้ เราเพิ่งจะบางอ้อว่าทำไมน้องเค้าไม่ขึ้นไปกราบพระ ก็ที่ฉันได้ข้อมูลมาจากที่ต่างๆมันช่างตรงกันข้ามนี่นา บ้างว่าแสดงถึงความเจริญรุ่งเรืองทางศาสนา บ้างก็ว่าพระชี้นิ้วไปทางทิศใด ก็จะนำความเจริญไปสู่ทิศนั้น หรือว่าข้อมูลเหล่านั้นมาจากชาวพม่านะ

พระยืนชี้นิ้วไปที่เมืองเชียงตุง

จากพระชี้นิ้ว เราเดินชมบ้านเก่า ซึ่งหลายหลังเป็นบ้านดิน 2 ชั้น เดินจนรูสึกว่าวันนี้เราเดินเยอะเกินไปมั๊ยนี่ เมื่อยเหลือเกิน แสงน้องพาเราเดินลัดสนามกีฬา ซึ่งกำลังมีแข่งฟุตบอลกันอยู่ มีคนดูอยู่ริมสนามเต็มไปหมด เราเดินกลับที่พัก แสงน้องขอตัวกลับไปอาบน้ำที่บ้านก่อน เรานัดกันอีกทีท ร้านอาหารจีนใกล้ๆที่พัก เจ้าของร้านเป็นคนจีน แต่ก็พูดไทยได้ อาหารไม่อร่อยเท่าไหร่ แสงน้องบอกว่าร้านนี้นักท่องเที่ยวชอบมาแวะกินกัน

เราแยกกันที่ร้านอาหารจีน กลับมาอาบน้ำพักผ่อน ระหว่างที่ฉันอาบน้ำ พี่นพกับพี่กายนั่งคุยกับคุณป้าเจ้าของที่พักเรื่องการเดินทาง คุณป้าบอกว่าญาตป้ามีรถบัสบริการ จากเชียงตุงไปท่าขี้เหล็ก รถออกทุกวันเวลา 9 โมง และ เที่ยง เป็นรถแอร์ คนละ 350 บาท นั่งสบายกว่า แถมถูกกว่าด้วย ถ้าจะไปป้าก็จะจัดการจองให้ ตกลงเรากลับรถบัสกันดีกว่า

หนองตุง

วัดเจ้าหลวง เมืองเชียงตุง

“เชียงตุง” เมืองที่คนไทยส่วนใหญ่ไม่ค่อยรู้จักกัน หากแต่ชาวเชียงตุงเองแล้วนั้น กลับรู้จักและคุ้นเคยกับคนไทยเป็นอย่างดี คนเชียงตุงประกอบคนชาวไทหรือไตเชื้อสายต่าง เช่น ไทเขิน ไทลื้อ และ ไทใหญ่ ชนชาติเหล่านี้ล้วนมีความใกล้ชิดทางวัฒนธรรม กับคนไทยน้อยหรือไทยสยาม อย่างพวกเรา มากเสียยิ่งกว่าคนไทยในแผ่นดินไทยบางส่วนเสียอีก เชียงตุงอดีตเคยเป็นจังหวัดนึงของประเทศไทย หลายๆ วัดที่ในเมืองยังคงป้ายภาษาไทย พร้อมดูที่อยู่ “อ. เมือง จ. เชียงตุง” บ้านเก่าๆในเชียงตุงยังคงแขวนรูปที่มีทุกบ้านเช่นเดียวกับเมืองไทย ในตลาดผู้คนยังคงภาษาไทยในการค้าขาย เป็นหลัก

เชียงตุง เยือนคนไทยในต่างแดน

แม่สาย-ท่าขี้เหล็ก

เรานัดหมายกันที่บริษัทสยามเฟิร์ส ข้างวัดเสมียน รถออกเวลาทุ่มครึ่ง เรานั่งหลับๆตื่นๆไปบนรถจนถึงขนส่งแม่สายเมื่อ 8 โมงกว่าๆ มีคนขับรถสองแถวเข้ามาชักชวนขึ้นรถและให้ข้อมูลว่าจะต้องไปทำบัตรผ่านแดนที่อำเภอก่อน เพราะเดี๋ยวนี้ไม่ได้ให้ทำที่ชายแดนแล้ว เค้าจะพาไปส่งที่อำเภอแล้วรอรับไปส่งที่ชายแดนในราคาคนละ 20 บาท

เราไปถึงที่อำเภอมีเจ้าหน้าที่รอให้บริการอยู่หลายคน เอกสารก็ใช้แค่บัตรประชาชนอย่างเดียว ค่าบริการ 30 บาท ใช้เวลาไม่กี่นาทีก็เรียบร้อย เราเลยเข้าห้องน้ำ ล้างหน้าล้างตา ก่อนขึ้นรถสองแถวต่อไปชายแดน ลงจากรถเห็นป้ายหลักกิโลอันใหญ่ที่เกาะกลางถนนเลยวิ่งไปถ่ายรูปกัน แล้วเดินหาอาหารเช้าเติมพลังก่อนออกเดินทาง

เราผ่านด่านไทยไป แล้วไปรอทำบัตรผ่านแดนที่ฝั่งพม่า ระหว่างรอมีนายหน้ารถแท๊กซี่มาเสนอราคาให้เหมารถไปเชียงตุงในราคา 3,000 บาท (เอ แต่เราเช็คราคามาแค่ 2,000 บาทนี่นา หรือข้อมูลอาจจะนานแล้วหว่า) เราต่อราคากันอยู่พักนึง เค้าเลยลดให้เหลือ 2,500 บาท และแนะนำเราว่าให้เราจ่ายค่าผ่านแดนเป็นเงินดอลลาร์จะประหยัดกว่า เพราะค่าผ่านแดนถ้าคิดเป็นดอลลาร์จะอยู่ที่ 10 ดอลลาร์ แต่ถ้าจ่ายเป็นเงินไทยอยู่ที่ 500 บาท เรามากัน 5 คนประหยัดไปตั้งหลายร้อยแหนะ เอกสารที่ใช้ก็มีแค่รูปถ่าย 2 นิ้ว 3 ใบ บัตรประชาชนตัวจริง กับสำเนาบัตรประชาชน 3 ใบ (แนะนำว่าควรถ่ายเอกสารเตรียมไปเลยค่ะ จะได้ไม่ต้องไปเดินหาที่ถ่ายเอกสารให้เสียเวลา)

ระหว่างทางรถเสีย

เมื่อได้บัตรผ่านแดนแล้ว เราก็ไปขึ้นรถแท๊กซี่(คันเล็กๆ เก่าๆ แอร์ไม่มี) ที่ข้างร้านขายของตรงข้างสะพาน ทักทาย สอบถามพลขับของเราซึ่งเป็นคนไทใหญ่ ชื่อ หลวงทิบ (จริงๆเค้าชื่อทิบ หลวงมาจากชายที่เคยบวชเรียนมาแล้ว คล้ายๆคำว่า ทิด บ้านเรานั่นเอง) สื่อสารกันด้วยภาษาไทยได้เข้าใจกันเป็นอย่างดี เราขอให้เค้าแวะให้เราแลกเงินจ๊าดก่อนออกเดินทาง ด้วยรถคันเล็กไปหน่อยสำหรับผู้โดยสาร 5 คนเลยนั่งเบียดกันจนเมื่อย ต้องขยับตัวกันอยู่บ่อยๆ

หลวงทิบจอดแวะพักรถ และกินอาหารเที่ยงที่เมืองแพรก ซึ่งเป็นจุดที่รถพักรถ มีอ่างน้ำและสายยางไว้ให้สำหรับเติมน้ำ มีร้านอาหารอยู่หลายร้าน เราเลยให้หลวงทิบแนะนำ หลวงทิบพาเราไปกินก๋วยเตี๋ยวร้านหนึ่ง ซึงคนขายเป็นสาวไทใหญ่น่าตาน่ารัก (และนี่ก็เป็นเหตุผลที่เค้าแวะกินร้านนี้เป็นประจำ) ผู้ชายไม่ว่าชาติไหนก็เป็นเหมือนกันหมดจริงๆ ดีนะที่ก๋วยเตี๋ยวอร่อย หลังจากกินเสร็จเราเดินไปเข้าห้องน้ำด้านหลังซึ่งมีอยู่หลายห้อง หน้าห้องน้ำก็มีอ่างน้ำเปิดน้ำเต็มจนล้นแล้วล้นอีกไว้ให้ใช้ล้างมือ ล้างหน้าล้างตา (เป็นน้ำที่มาจากเขาอะไรประมาณนี้)

ลูกอะโวคาโด เหมือนที่มีใน FarmVille

เราเดินดูร้านค้า พี่นพหันไปเห็นคุณป้านั่งขายข้าวหลามอยู่เลยซื้อมาชิม 3 กระบอก (เล็ก) 20 บาท ข้าวหลามเค้าไม่เหมือนบ้านเรา จะคล้ายๆกาละแม มีถั่วด้วย ซื้อเสร็จเรากลับไปขึ้นรถเพื่อเดินทางต่อ รถขับไปได้ซักพักก็ควันขึ้น ต้องหลบเข้าข้างทาง ความร้อนขึ้นนั่นเอง หลวงทิบเอาน้ำขวดที่มีอยู่ไปราด แล้วเดินไปหาน้ำจากลำธารมาเติม พวกเราเลยลงมาเดินถ่ายรูปเล่นกัน เติมน้ำเสร็จก็ออกเดินทางต่อ และไปแวะพักรถเพื่อเติมน้ำอีกครั้งที่ใกล้ๆดอนเหมย มีร้านค้าขายของเราลงไปเดินดู มีผล avocado ใส่เป็นถุงวางขายอยู่ พวกเราตื่นเต้นกันใหญ่ เพราะเห็นกันแต่ใน Farmville เรานั่งรถมาอีกไม่ไกลก็มีป้าย Welcome to Keng Tung เราขอให้หลวงทิบแวะจอดเพื่อถ่ายรูป แต่ได้รับคำตอบว่าตอนกลับค่อยถ่าย โอเค ตอนกลับก็ตอนกลับไม่เป็นไร

เมืองเชียงตุง อดีตจังหวัดหนึ่งในประเทศไทย

ในที่สุดเราก็มาถึงเชียงตุง หลวงทิบพาเราหาที่พัก พาเราไปที่แรกแต่พวกเราไม่ถูกใจเพราะอยู่นอกเมือง เราวนหาที่พักใกล้ๆตลาด จนมาถึงที่หนึ่งชื่อ สามยอด คุณป้าเจ้าของที่พักเป็นชาวไทลื้อ ซึ่งที่พักลักษณะเป็นบ้าน กั้นเป็นห้องให้เช่า ดูอบอุ่น แถมใกล้ตลาดด้วย ตกลงใจพักที่นี่แล้วกัน เราจ่ายเงินให้หลวงทิบ แล้วนัดกันว่าพรุ่งนี้จะให้พาเราขึ้นดอยเหมย ถ้ามีอะไรเปลี่ยนแปลงจะโทรไปบอก

เราเก็บข้าวเก็บของ แล้วออกมาเดินเล่น เจอวัดเชียงลาน เราแวะถ่ายรูปกัน พี่นพมองไปเห็นป้ายวัดเขียนเป็นภาษาไทยก็ดีใจซะยกใหญ่ เราเดินย้อนไปเจอประตูเมืองเก่า แวะ(กระโดด)ถ่ายรูป มีลุงคนหนึ่งขี่มอเตอร์ไซด์ผ่านมาเห็นเราก็หยุดทักทาย ว่าฉํนเป็น monkey เพราะกระโดดถ่ายรูปอยู่ พูดคุยทักทายชวนให้ไปเที่ยวกับแก เราเลยบอกว่านัดรถไว้แล้ว

เชียงตุง

จากประตูเมืองเก่า เราเดินไปทางตะวันตก ผ่านสุสานวัดเจ้าฟ้าเมืองเชียงตุง และวัดเจ้าหลวง ซึ่งตั้งอยู่ตรงวงเวียนกลางถนน เราตั้งใจจะเดินไปถ่ายรูปพระอาทิตย์ตกที่หนองตุง พี่กาย พี่ป้อง พี่จุ๊บ เดินถ่ายรูปอยู่ด้านหลังฉันกับพี่นพ เดินนำมาก่อน เพราะกลัวไม่ทันพระอาทิตย์ตก เดินขึ้นไปเจอวัดจองคำ เห็นน้องสาวคนหนึ่งเลยเดินเข้าไปถามทาง น้องบอกว่าทางนี้ไปได้แต่ไกลกว่า ให้ไปอีกทางหนึ่ง และอาสาพาเราไป เราเดินคุยกันน้องเค้าเป็นคนไทเขิน ชื่อ แสงน้อง เคยไปทำงานที่แม่สายอยู่หลายปี เพิ่งกลับมาไม่นาน

วัดจองคำ

แสงน้องพาเราไปชมวัดจองคำก่อน แต่เริ่มมืดแล้ว เราเลยเดินมาหนองตุงเพื่อหาเพื่อนๆ  แต่ไม่พบใครแล้ว เลยเดินกลับมาที่พัก ระหว่างทางเห็นร้านขายของทอดแสงน้องบอกเราว่าอร่อยนะ เลยอาสาเป็นคนซื้อให้ เพราะของที่นี่ เค้าจะขายให้คนที่นี่ถูกกว่านักท่องเที่ยว เรากลับมาเจอเพื่อนๆซึ่งนั่งรออยู่ที่ที่พักแล้ว เราชวนกันออกมาหาอะไรกินกัน แสงน้องแนะนำร้านก๋วยเตี๋ยวใกล้วัดพระเจ้าหลวง (คล้ายๆบะหมี่ เกี๊ยวบ้านเรา) กินเสร็จก็เดินกลับที่พัก แสงน้องเดินมาส่งเรา พร้อมเล่าว่าพรุ่งนี้เป็นวันพระเค้าจะไปวัดแต่เช้า ถ้าเราอยากไปเค้าจะเตรียมของเผื่อ เราตกลงใจไปทำบุญกันพรุ่งนี้เช้า มาถึงที่พักพี่ป้องอาสาเดินกลับไปส่งน้องเค้าเพราะว่ามืดมากแล้ว