Kathesimbu Stupa วัดทิเบต

เวลากลางคืนของที่นี่ยาวนานอย่างที่เขาบอกกันจริงๆครับ วันนี้ตื่นแต่เช้าครับตั้งใจว่าจะเดินไปดูบาร์สแควร์ซึ่งอยู่ทางทิศใต้ของทาเมล คราวนี้ไม่หลงเพราะเริ่มพอจับทิศทางได้แล้วคือเดินตรงอย่างเดียว ช่วงเช้ามืดอย่างนี้ผู้คนยังไม่ค่อยมากเท่าไหร่นัก ยิ่งชาวต่างชาติด้วยแล้วไม่เจอเลยสักคน พอเลยย่านทาเมลเก็จะมีวัดทิเบตอยู่ทางขวามือที่นี่เป็นสถูปจำลองของ Swayambhunath ผมมาถึงแต่เช้าเลยไม่ค่อยมีคนจึงได้ถ่ายรูปอย่างเพลิดเพลินได้เต็มที่หน่อย แต่พอถ่ายรูปอยู่ได้พักใหญ่ก็มีคนเนปาลมาคุยด้วยบอกว่าตัวเองไปไกด์เสนอตัวพาไปเที่ยวอยากไปไหนให้ติดต่อเค้าได้ แต่ผมก็แค่กล่าวขอบคุณขอบคุณแล้วปฏิเสธไป เพราะว่าไปเองน่าจะสนุกกว่าเยอะจริงมั๊ยครับ

ย่าน Indra Chowk

เดินต่อมาอีกหน่อยก็จะผ่านย่าน Indra chowk ตรงนี้จะมีวัดนึงที่ตกแต่งด้วยโลหะบริเวณนี้จะเป็นตลาดเช้าด้วยผู้คนมีซื้อของ จิบชา อ่านหนังสือพิมพ์คล้ายกับสภากาแฟบ้านเราแต่คงต้องเมื่อยหน่อยนะครับเพราะไม่มีเก้าอี้ให้นั่ง จาก Indra chowk ซึ่งตามแผนที่แล้วอยู้ใกล้ Dubar Square มากแต่ก็ยังไม่มีที่ท่าว่าจะเห็นเลย ภายหลังจึงมารู้ว่าจากที่เลี้ยวขวาเข้าซอยไปนิดเดียวก็ถึงแล้ว แต่ผมเดินตรงต่อมาอีกหน่อยจนมาโผล่ที่ new road ตรงมุมถนนหันไปทางขวาก็จะพบกับ Dubar Square

KTM Dubar Square

มาแต่เช้าเห็นว่าเคาน์เตอร์เก็บตั๋วยังปิดอยู่เลยถือโอกาสเข้าไปเดินถ่ายรูปซะก่อน ไม่ต้องเสีย 250 รูปีครับ เดินแวะถ่ายรูปไปเรื่อยๆ ก็มีคนมาชวนคุยด้วยคราวเป็นเด็กวัยรุ่น มาตีสนิทด้วยบอกผมว่าบ้านอยู่แถวนี้ เสนอพาผมเดินเที่ยวรอบๆ โดยบอกว่าอยากจะฝึกเป็นไกด์ ถามราคาว่าคิดเท่าไหร่ น้องแกบอกว่าแล้วแต่ ให้ดูตามผลงานแล้วกัน ด้วยความเป็นคนไทยใจดีอย่างนี้มีหรือจะไม่ช่วยส่งเสริมกัน ทั้งที่จริงอยากเดินดูคนเดียวมากกว่า แต่เอาน่ะได้ช่วยเด็กหารายได้แถมยังมีเพื่อนคุยด้วย ไหนๆก็ไม่ต้องเสียค่าเข้ามาแล้ว น้องแกพาเดินดูกว่าชั่วโมงเห็นจะได้ ตกลงตามนั้นก็พาผมเดินดูที่ต่างๆ ถึงแม้ว่าบริเวณนี้จะไม่มีอะไรให้ดูมากนักแต่การมีเพื่อนคุยเป็นคนท้องถิ่น เวลานี้ถือว่าได้พอใช้ได้ทีเดียว ระหว่างทางน้องแกก็จะค่อยถามว่างานไกด์แกเป็นยังไงบ้าง ผมก็จะให้กำลังใจเต็มที่เลยครับ แอบนึกในใจว่าตัวเองโชคดีแต่หารู้ไม่ว่าความซวยกำลังจะมาเยือนแล้ว เดินอยู่เกือบชั่วโมงก็ทั่วแล้วครับ ผมเสนอเลี้ยงอาหารเช้าโดยบอกว่าให้พาไปร้านอาหารให้หน่อย เอาแบบที่คนเนปาลเค้ากินกันน่ะ น้องแกเลยพาผมมาที่หลังรูปปั้นครุฑที่นี่มีชานมขายแก้วละ 5 รูปีผมสั่งชามา 2 แก้วโดยผมเป็นคนจ่ายเงิน จริงๆแล้วผมอยากหาอะไรหนักๆกว่านั้นกิน แต่ดูน้องแกแล้วท่าทางไม่อยากไปต่อผมเลยหยิบเงินออกมา 100 รูปีออกมาให้ น้องแกทำถ้าแปลกๆ ผมก็งง บอกผมว่าเป็นไปไม่ได้ ปกติค่าไกด์ที่นี่จะคิดกัน 700-800 รูปีบอกว่าอย่างน้อยแกต้องได้ 500 รูปีผมก็ไม่มีข้อมูลตรงนี้ซะด้วยไม่รู้จะทำยังไงได้ ไหนๆก็เสียค่าโง่มาแล้วเลยต้องยอมจ่ายไป หลังเสียค่าโง่มาแล้ว จะให้เดินออกจากที่นี่ไปง่ายๆก็เสียดายครับเลย

KTM Dubar Square หรือ Hanuman Dhoka Dubar Square

เดินถ่ายรูปต่อไปเรื่อยๆ เพราะเมื่อกี้ไม่ค่อยได้ถ่ายเพราะมัวแต่เกรงใจมันอยู่ ตลอดเวลาก็เจอคนเข้ามาคุยด้วยทำนองเดียวกันน่ารำคาญมากๆ มีอยู่รายนึงเอาของมาขายผมบอกว่าไม่อยากได้มาอ้อนวอนอยู่นานทีเดียวผมก็ไม่ใจอ่อนครับ จนตอนก่อนกลับเดินมาเจออีกก็มาอ้อนวอนแบบแทบกราบเลยครับ บอกว่าให้ช่วยเค้าหน่อยเพราะผมเป็นลูกค้าคนแรกของวัน ที่เค้าเปิดการขายถ้าขายไม่ได้ก็จะโชคไม่ดี ให้ช่วยซื้อแบบไม่คิดกำไรเลย เป็นกุญแจทองเหลืองครับราคาตอนแรกจะขายผม 500 รูปีตอนหลังขอผมร้อยบาทไทย หรือประมาณร้อยหกสิบรูปี ผมก็ใจอ่อนทั้งที่ไม่อยากซื้อก็ต้องช่วยซื้อกลับมา ภายหลังเจอเพื่อนอีกหลายคนซื้อมาแบบเดียวกันราคาแค่สิบรูปีครับ แสบจริงคนที่นี่

ดาบัท

กลับจากดูบาร์สแควร์ผมแวะเช็คราคาเกสเฮ้าส์ย่านในเมืองหาได้ราคาสี่เหรียญแต่เป็นห้องน้ำรวมเสร็จแล้วแวะไปสมัคร Entry permit ที่สำนักงานของ ACAP แค่กรอกใบสมัครแล้วจ่ายเงิน สองพันรูปีก็ได้เลย ในสมัครมีข้อมูลให้เติมจุดเริ่มและจุดสิ้นสุดซึ่งผมเองยังไม่ค่อนแน่ใจเลยเข้าไปถามกันเจ้าหน้าที่แต่ได้ความว่าอะไรก็ใส่ๆไปเถอะ นัยว่ามีเงินจ่ายก็ไม่มีปัญหาแล้ว ผมรับใบEntry permit กลับมาแบบงงแล้วเดินกลับโรมแรม ระหว่างทางเห็นร้านอาหารแบบคนท้องถิ่นกินกันเข้าไปดูเห็นมีเมนู ดาบัท ราคาแค่สี่สิบรูปี นี่ถ้าพลาดท่าไปกินทีโรงแรมเมื่อวานล่ะก็จะต้องจ่ายถึงร้อยห้าสิบรูปีไปแล้ว งานนี้เลยต้องลองสักหน่อยแล้ว ดาบัทเป็นอาหารพื้นเมืองที่นี่ครับ จะเสริฟด้วยถาดหลุมมีข้าวอยู่ตรงกลางราดด้วยผักลวก มาหน่อยนึงที่เหลือจะเป็นซุปและแกงกระหรี่ซึ่งทั้งหมดไม่มีเนื้อสัตว์เลย

ที่ทำการไปรษณีย์

ได้ลองดาบัทเรียบร้อยแล้วผมกลับโรงแรมอาบน้ำ เก็บของแล้วลงมาเช็คเอาต์ ที่เคาน์เตอร์ถามผมว่าจะไปไหน ทำให้ผมมาเอะใจว่าผมตอนมาผมบอกว่าจะอยู่คืนเดียว แล้วมันรู้ได้ยังไงว่าผมต้องอยู่อีกคืน ตามกฎหมายที่นี่สำหรับที่พักที่ลงทะเบียนกับรัฐผู้เข้าพักจะต้องจ่ายภาษีเพิ่มอีกสิบสามเปอร์เซนต์ ที่เคาน์เตอร์บอกผมมาว่า วันมอร์ดอลล่า ผมไม่คิดมากก็เลยจ่ายไป แต่พอมานึกดูดีดีเอ ขอเครื่องคิดเลขหน่อยดีกว่า ค่าที่พัก 5 เหรียญคิดเป็นเงิน 5×72 ได้ 350 รูปี 13% ก็ประมาณ 45 รูปี อ้าวไม่ถึงนี่หว่าแถมเรตเงินผมก็โดนคิดด้วยเรตสูงสุดแล้ว ถึงแม้จะต่างแค่ยี่สิบรูปีแต่คราวนี้ผมไม่ยอมแล้ว ออกจากโรงแรมผมย้ายไปอยู่มาโคโปโลเกสเฮาส์คืนละสี่เหรียญ

พอเก็บของเข้าห้องเรียบร้อย ก็ออกมาส่งโปสการ์ดที่ไปรษณีย์ซึ่งอยู่ชั้นใต้ดินตึกเดียวกับที่มาทำ Entry permit แต่อยู่ซ่อนอยู่ตรงซอกๆ กว่าจะหาเจอต้องเดินถามไปตลอดทางจนมายืนอยู่ข้างหน้าแล้วยังไม่แน่ใจเลย ไปรษณีย์ที่นี่เป็นห้องแคบๆมากมีเจ้าหน้าที่อยู่คนเดียวไม่มีเครื่องแบบใดๆทั้งสิ้นตรงทางเข้าต้องเดินผ่านร้านอาหารเข้าไปก่อน ด้วยความประทับใจไปรษณีย์ที่นี่ ผมเลยต้องขอพี่ไปรษณีย์แกถ่ายรูปเก็บไว้เป็นที่ระลึกซักรูปนึงก่อน

รอบๆ วัด Pashupatinath

กว่าจะเสร็จธุระก็เกือบเที่ยงแล้วผมเรียกแท็กซี่แถวๆนั้นเพื่อไป Pashupatinath แต่ราคายังไม่เป็นที่พอใจ พอดีมีพี่คนนึงแกเดินมาถามว่าร้อยนึงไปมั้ยผมไม่ลังเลเลยครับถึงแม้รถจะเก่าไปนิด ก่อนออกคนขับคนก่อนที่ผมเรียกก็มาเคาะรถโวยวาย ผมถามคนขับรถว่าเกิดอะไรขึ้น แกตอบมาน่ารักมากว่า business competition ทำเอาผมถึงกับอึ้งไปเลย ระหว่างทางเราคุยกันเรื่องรถยนต์กัน รถยยต์ที่นี่ยี่ห้อที่ได้รับความนิยมคือ Suzuki ผมก็เข้าว่าเป็นยี่ห้อซูซูกิ แต่คนขับว่าไม่ใช่หรอก ซูซูกิน่ะแพงมากและคุณภาพดี ที่เค้าใช้กันส่วนใหญ่คือ Suzuki maruti เป็นรถจากอินเดียราคาถูกกว่ามากคุณภาพอาจจะสู้ไม่ได้แต่ถึงว่าเหมาะที่เดียวสำหรับคนที่นี่ แท็กซี่มาส่งผมที่ทางเข้าวัด

Pashupatinath

ที่นี่เป็นวัดฮินดูเก่าแก่และเป็นมรดกโลกอีกแห่งในกาฐมันฑุวัลเล่ย์ ไฮไลด์ของที่นี่คือการเผาเป็นเชิงตะกอนริมแม่น้ำ ภายในวัดอนุญาตให้แค่คนฮินดูเท่านั้นที่จะเข้าไปได้ เราเลยแค่ได้เพียงแค่เดินดูรอบๆ แต่ถ้าอยากเห็นมุมสวยๆ ต้องข้ามสะพานไปที่เนินเขาอีกฝั่งนึง ที่นี่ต้องระวังเรื่องการถ่ายรูปเป็นพิเศษนะครับ การถ่ายรูปงานศพควรระมัดระวังเป็นอย่างยิ่งเพื่อเป็นการให้เกีรยติกับผู้ตายและเจ้าของงานศพด้วย ที่นี่จะมีพวกฤษี ดาบสมาให้ถ่ายรูปแลกกับเงิน อันนี้นานาจิตตังนะครับส่วนผมเองไม่สนับสนุนอยู่แล้วเลยพยายามเลี่ยงอยู่ อีกอย่างคือเด็กๆ ที่เนปาลนี่ชอบถ่ายรูปมากครับ บางทีเค้าจะขอให้เราถ่ายรูปเค้าแต่ต้องระวังครับตามสถานที่ท่องเที่ยวก็จะมีพวกที่มีให้ถ่ายรูปแลกกับเงินด้วยเหมือนกัน พบเดินเข้าถึงบริเวณวัด ไม่ทันได้ตั้งตัวผมก็ถูกจู่โจมด้วยไกด์ท้องถิ่นโดยทันที เริ่มต้นด้วยการลากผมไปซื้อค่าเข้าชมราคา 250 รูปี ว่าจะแอบเข้าฟรีซะหน่อยเลยอดเลย ตามด้วยการพยายามชวนคุยแล้วเดินรูปพิธีเผาศพเพื่อที่จะเอาผมให้ใช้บริการของเขา ซึ่งผมเองเห็นว่าไม่สมควร ลองนึกถึงใจเขาใจเราก็เลยไม่ถ่ายตรงนั้น สุดท้ายเห็นท่าคงไม่ได้แอ้มผมแน่น แกใช้ไม้ตายสุดท้ายซึ่งฟังดูมีเหตุผลดีครับ แกบอกวัดนี้มีรายละเอียดเยอะไหนเสียค่าเข้าตั้ง 250 รูปีแล้วน่าจะได้รู้อะไรมากกว่านี้ ค่าไกด์ก็แค่ 200 รูปีเท่านั้น นี่ถ้าไม่โดยหลอกมาแต่เช้าแล้วคงจะช่วยอุดหนุนแกสักหน่อย พอเห็นท่าว่าคงไม่ได้ผมเป็นลูกค้าแน่ๆแล้วแกก็เลยผละออกไป ส่วนผมก็เดินต่อหามุมถ่ายรูปไปเรื่อย  เนินเขาฝั่งตรงข้ามเราจะสามารถถ่ายรูปวัดได้ชัดที่สุด ระหว่างทางก็มีทั้งโยคีและมาเชิญชวนให้ถ่ายเพื่อแลกกับเงินตลอด ผมเดินถ่ายรูปจนพอใจแล้วผมก็เดินขึ้นต่อไปจะถึงยอดแล้วจะมีทางลงอีกทางนึงซึ่งเขามาที่วัดไม่เหมือนกัน ที่สำคัญคือตรงนี้ไม่มีด่านเก็บค่าเข้าครับ

มุมมองจาก Pashupatinath เห็น Bouthanath อยู่ไกลๆ

จากจุดนี้เองเราจะมองเห็นสถูป Bouthanath อยู่ลิบๆ อีกด้านจะมองเป็นเทือกเขาหิมาลัยวิวสวยทีเดียว เดินๆอยู่แถวนั้นพอดีเจอฝรั่งคนนึงเดินมาคนเดียวผมเลยเดินเข้าไปชวนคุยด้วย แรกๆแกทำท่าจะกลัวๆเราอยู่เหมือน สงสัยคงจะเดินมาเยอะเห็นกัน พอผมแนะนำตัวเป็นนักท่องเที่ยวเหมือนกันแกก็เลยไว้ใจ คุยพอดีเรามาจุดมาเดียวกันคือจะเดินไป Bouthanath เหมือนกัน ระหว่างทางชวนคุยสร้างความสนินสนมได้ความว่า ชื่อ จอร์จ มาจากออสเตรเลีย จะไป Everest Base Camp ทางจาก Pashupati ไป Bouthanath เส้นทางนี้จะทุรกันดานสักหน่อยไม่เห็นทางเดินในเมืองทั่งไป ถ้ามาคนเดียวนี่อาจจะเปลี่ยนใจกลับไปทางอื่นแล้ว ยังดีนะที่มีเพื่อนเดินมาด้วยกัน ระหว่างทางมีเด็กมาเรียกให้ถ่ายรูป แต่เราชักไม่แน่ใจซะแล้วว่าอยากถ่ายจริงๆ เห็นอยากได้เงิน ถึงแม้ว่าจะเนินเขาที่ Pashupati เราจะมองเห็น Bouathanath ได้ก็จริงแต่มาเดินเราไม่ใช่ใกล้เลย แถมไม่เห็นยอดสถูปอีกต่างหาก เส้นทางก็ดูสับสนเราต้องใช้แผนที่ช่วยมาตลอด บ้างคร้งไม่มั่นใจพอเจอชาวบ้านผมก็ถามเลยอย่างน้อยก็จะได้มั่นใจว่ามาถูกทางแล้ว

Bouthanath

ที่ Bouthanath เสียค่าเข้า 100 รูปี ที่นี่เป็นเจดีย์แบบทิเบตเหมือน Swayabuthnath แต่ขนาดใหญ่กว่าและอยู่บนที่ราบเป็นมรดกโลกอีกแห่งหนึ่ง ตอนนี้ท้องเริ่มหิวแล้วแต่จะชวนกันหาอะไรกินก็เกรงใจ เราก็เลยเดินดูรอบๆ สถูป ถ่ายรูปไปเรื่อยๆ โชคดีครับที่นี่เราได้เห็นการกราบพระแบบธิเบตที่นอนราบลงไปที่พื้นเลย ต้องรีบถ่ายเป็นวีดีโอไว้ จังหวะเดียวกันได้ยินเสียงเด็กตะโกนเรียก หันไม่มองที่ต้นเสียงปรากฏว่าเป็นเด็กธิเบต เรียกให้เราถ่ายรูปตัวเองตอนนั่งสมาธิ ผมสังเกตเห็นว่ารอบๆ สถูปจะมีทางเข้าได้อีกหลายทางซึ่งคงไม่มีด่านเก็บค่าผ่านทางได้เช่นกัน บริเวณสถูปจะมีร้านขายของที่ระลึก ที่พัก ภัตตาคาร ขากลับพอออกจากสถูปผมถาม จอร์จ ว่าจะเอายังไงนั่งแท็กซี่กลับหรือจะเดินกลับกันดี จอร์จชวนเดินกลับครับผมเห็นว่าดีเหมือนกันจะได้เดินดูอะไรไปเรื่อยๆ โดยลืมไปว่าจากนี่ถึงที่พักประมาณ ห้ากิโลได้ ระหว่างเดินต้องดูแผนที่กำกับไปตลอดเพราะเส้นทางค่อนข้างซับซ้อนมีโอกาสหลงทางได้ ตอนนั้นบ่ายโมงกว่าแล้วยังไม่ได้กินข้าวเที่ยงเลย ตอนอยู่ที่ Bouthanath ก็แอบมองร้านอาหารอยู่หลายครั้งเหมือนกัน แต่เกรงใจพี่จอร์จแก ระหว่างทางที่เดินมาด้วยกันหลายช่องเราเลือกเดินเข้าซอยเล็กๆ ซึ่งดูตามแผนที่แล้วเป็นทางลัด ถนนจะแคบมาตลอดทางแทบไม่มีรถและคนเดินสวยมาเลย ลองมั่วกันมาเรื่อยๆสุดท้ายก็มาโผล่แถววัง

Tondsori Chicken กะ Butter Naan

ผมแยกกับจอร์จตรงหน้า Guesthouse ที่พักของผมทั้งเมื่อยทั้งหิว รีบขึ้นเอาของไปเก็บเปลี่ยนรองเท้าแตะแล้วมาหาอะไรกิน เจอกับจอร์จอีกครั้งสงสัยหาอะไรกิน คงจะหิวและเมื่อยหมือนกัน  มื้อนี้ของผมจบอยู่ที่

แถม โค้กอีกขวด เบ็ดเสร็จราคา 132 Rs ตอนระหว่างทางกลับจาก Bouthanath ผมสังเกตเห็นขนเข็นขายผลไม้อยู่หลายคัน พอดีเห็นพ่อค้าขายกล้วยผ่านมาพอดีเลยนึกอยากกินขึ้นมา พอถามราคาพี่ยังไม่ยอมบอกแถมทำใจดีปลอกให้ชิมเลย พี่แกบอกว่าอร่อยมาจากสิงคืโปร มาไกลซะด้วยนะ โม้หรือเปล่าวะเนี่ย รสชาตินี่อย่ามาเทียบกะกล้วยบ้านเลยครับมันฝาดมากๆ ผมตอบตามจริงว่าไม่อร่อยว่ะ นึกในใจว่าแบบนี้ไม่ต้องอุตส่าห์ไปหามาไกลถึงสิงค์โปร์หรอกเพ่ พ่อค้ายังไม่ละความพยายามหยิบอีกลูกออกมา บอกว่าอันนี้มาจากอินเดียรสชาติดีขึ้นหน่อย ตกลงซื้อถามราคาแตอบว่า วันฟิ้ฟตี้ เราเข้าใจว่าหวีละ 50 รูปี แพงเหมือนกันแฮะ ประมาณ 30 บาท แต่ไม่เป็นไรได้มาตั้งหวีนึง เผื่อกินทิ้งกินขว้างได้ จ่ายไป 50 พ่อค้าบอกว่า วันฟิ้ฟตี้ ไม่ใช่ วัน piece – ฟิ้ฟตี้ รูปี้ แต่เป็น วันฮันเดรดฟิ้ฟตี้ Oh god โดนอีกแล้วตรู มาได้ทุกรูปแบบจริงๆ ผมเลยบอกไปว่างั้นผมเอาแค่ 50 รูปีแล้วกัน ยูจะให้แค่ไหนก็ได้ ให้แบ่งออกมา  พ่อค้ายื่นข้อเสนอใหม่มาว่า วันฮันเดรด ก็ได้ อ้าวซะงั้น คราวนี้ผมยืนกระต่ายขาเดียวเลย ในที่สุดพี่แกก็ยอมแบ่งกลับไปครึ่งนึง ก็โอเคแล้วเพราะว่าถ้าเต็มหวีนี่คงกินจนเครียดได้เหมือนกัน

ถ่ายคู่กับจอร์จ ที่ Bouthanath

กลับมาที่เกส์ตเฮ้าส์อาบน้ำเสร็จ พอดีนึกขึ้นมาได้ว่ายังไม่รู้ว่าพรุ่งนี้ต้องขึ้นรถที่ไหนเลย  ลงมาถามที่เคาท์เตอร์แนะนำว่า สามารถเดินไปได้ประมาณไม่เกิน ถ นาทีก็ถึงแล้ว อยู่ใกล้ๆ วัง แล้วพี่แกก็ถามว่าซื้อตํ๋ซมาเท่าไร 600 รูปีหรือเปล่า ผมบอกว่า 10 เหรียญ พี่ด่าให้ฟังเลยว่าราคาปกติไปกลับอยู่ที่ 600 รูปี  ชาร์ตเพิ่มตั้งร้อยนึงนี่มันทำให้ความเชื่อถือเสียกันหมด และแกก็พลอยเสียหายไปด้วยเพราะผู้คนเริ่มไม่ไว้ใจหมดแล้ว แกบอกว่าที่นี่มีคนไม่ดีเยอะ คิดแต่จะหลอกลูกค้าเอา ไม่คิดเคยคิดเลยว่ามันจะเสียหายด้วยกัน ผมเห็นด้วยอย่างเต็มที่เลย พร้อมกับเล่าเรื่องที่เจอให้ฟัง เสร็จแล้วขอตัวกลับห้อง บอกแกว่าจะฝากให้ส่ง Postcard ให้ด้วย วันนี้ตอนแรกว่าจะไปเดินเล่นต่อ แต่รู้สึกเหนื่อยเหลือเกิน จอร์จ ถ้าเราเจอนายอีกทีนะ เราจะบอกนายว่า “โอ้พระเจ้าจอร์จ มันเหมื่อยมากเลยว่ะนาย”

ค่าห้องคืนนี้ 325 รูปี ฝากส่ง Postcard 4 ใบราคา 120 รูปี

วันที่สอง : หลงทางใน Kathmandu และ เหยื่อรายใหม่บริษัททัวร์

Swayambhunath Stupa

อาการไข้ที่เป็นๆหายๆมาตั้งแต่ 2 วันก่อนยังไม่มีที่ถ้าว่าจะดีขึ้นเลยแถมเห็นจะเป็นหนักขึ้นซะอีก คืนนี้เลยนอนไม่ค่อยหลับเท่าไหร่จะว่าตื่นเต้นก็คงไม่น่าใช่ ตั้งนาฬิกาปลุกไว้ตอน 6 โมงตื่นนอนแล้วอาบน้ำแต่งตัวลงไปกินอาหารเช้าที่โรงแรมเตรียมไว้ให้แล้วจึงกลับมาเก็บของเช็คเอาต์แล้วรอรถมารับไปส่งที่สนามบิน วันนี้เองครับผมได้พบเพื่อนร่วมชะตากรรมอีกคนนึง เพ็กกี้สาวอเมริกันเชื้อชาติไต้หวันเจอตอนเธอแรกผมแอบดีใจนิดๆว่าเจอคนเอเชียด้วยกันภาษาอังกฤษน่าจะพอคุยกันได้ แต่ผมคาดการณ์ผิดถนัดครับ เมื่อฟังเธอคุยกับเจอร์ราร์ดแล้วสิ่งเดียวที่พอทำได้คือยิ้มแล้วทำตาปริบๆ พอมาเห็นพาสปอร์ตของเธอก็เลิกสงสัยทันที 2 คนนี้พอเจอเพื่อนร่วมทวีปเลยคุยกันใหญ่เลยทิ้งให้ผมต้องทำหน้างง แต่ผมไม่กลัวเสียฟอร์มครับ ผมบอกไปว่าไอ้ที่ยูคุยกันน่ะเร็วอิ๊บอ๋ายเลยไอตามไม่อ่ะ 2 คนนั้นต้องรีบขอโทษขอโพยกันใหญ่ แต่ผมก็ยังรักษาฟอร์มอยู่ครับถึงแม้จะฟังไม่ค่อยทันแต่ก็บอกไปว่าพูดเร็วๆน่ะดีแล้วล่ะไอจะได้ฝึกฟังไปด้วย (แต่ถ้าฟังไม่รู้เรื่องอย่ามาโทษกันนะ) ทำเป็นเท่ห์ครับ 2 คนนั้นเมื่อได้ยินดังนั้นก็ยิ่งพูดกันเร็วขึ้นอีกครับผมก็ต้องยิ้มงงต่อไป ครับไม่รู้ไปอดเดินกันมาจากไหนกันเรา 3 คนเดินหน้ากระดานเรียงหนึ่งเดินไปคุยไปตั้งแต่เกตเแรกจนถึงเกตสุดท้ายไปกลับ นี่โชคยังดีนะครับที่รถมาส่งก่อนแค่ 2 ชั่วโมงถ้ามากกว่านั้นมาหวังเดินกันขาขวิดตั้งแต่ยังไม่เริ่มเทรก ไม่รู้ 2 คนนั้นคุยอะไรกันนักหนา ไม่รู้จริงๆครับเพราะยังฟังไม่ทันเหมือนเดิม

ที่สนามบินก่อนแยกย้ายกัน

เครื่องบินออกตอน 10.30 ใช้เวลาประมาณ 3 ชัวโมงก็ถึง Kathmandu ตามเวลาเมืองไทย 12.55 แต่เวลาเนปาลช้ากว่าเราชั่วโมงกับ 25 นาทีครับ เรา 3 คนไม่ได้ทำวีซ่ามาครับเลยต้องมาเข้าคิว visa on arrival แต่น่าแปลกคือแถว visa on arrival สั้นมากๆเมื่อเทียบกับพวกที่ทำมาแล้ว เจอร์ราร์ดบอกว่าคนส่วนใหญ่เค้ามีการเตรียมตัวกันมาก่อนไม่เหมือนเรา ค่า visa on arrival ราคา 30 เหรียญคิดเป็นเงินไทยราคาประมาณ 1200 บาทเศษถูกกว่าทำที่เมืองไทยเกือบ 200 ครับ สะดวกดีแถมเร็วกว่าอีก  ผมต้องแยกกับเจอร์ราร์ดที่นี่แล้วเพราะเค้ามีเพื่อนสาวมารับที่นี่หลังจากถ่ายรูปไว้เป็นที่ระลึกแล้วเราก็แยกกันทิ้งผมกับเพ็กกี้ไว้เผชิญชะตากรรมกับแท็กซี่ที่นี่ราคาที่นี่จะเริ่มจากประมาณ 300 รูปีครับแต่ที่รู้มาตอนนั้นคือ 200-250รูปี

ทาเมล

พอดีมีคนเสนอมา 200 รูปีไปส่งที่ทาเมล แท็กซี่คันเก่าและเล็กมากด้วยคันประมาณไดฮัทสุมิร่า พอรถวิ่งเข้ามาในเมืองผมก็ไม่แปลกใจแล้วเพราะถนนในเมืองนั้นแคบมากๆ ถ้าเป็นรถบ้านเราน่าจะวิ่งได้แค่คันเดียวสวนกันไม่ได้ เพ็กกี้นัดเพื่อนไว้ที่ Kathmandu Guest house ส่วนผมยังไม่มีที่ไป ในแท็กซี่มีนายหน้าบริษัททัวร์นั่งมาด้วยเสนอโรงแรมราคาคืนละ 5 เหรียญชวนให้ไปดูก่อนถ้าตกลงค้างไม่ต้องจ่ายค่าแท็กซี่ฟังดูน่าสนใจดีผมก็เลยตกลงไป สภาพห้องพอใช้ได้ครับผมเลยตกลงเพราะขี้เกียจเดินหาต่อ แท็กซี่พาเพ็กกี้ไปส่งต่อผมจึงบอกลาเธอที่นั่นแล้สย้ำว่าไม่ต้องจ่ายค่าแท็กซี่แล้วนะ พอตกลงเรื่องที่พักแล้วพี่นายหน้าแกก็เรียกขอค่าแท็กซี่อ้าวไหงมันว่าถ้าพักไม่ต้องจ่ายฟร๊ะ พี่แกบอกว่าผมน่ะไม่ต้องจ่ายอยู่เพ็กกี้ต้องจ่ายอีกครึ่งนึงผมเลยต้องควัก 100 รูปีออกมาจ่ายพี่แกไป ตอนหลังมานั่งคิดว่าถ้าพอแท็กซี่ไปส่งเพ็กกี้แล้วบอกเหมือนกับผมเธอก็คงต้องจ่ายอีก 100 นึงเหมือนกับสรุปแล้วมันฟรีตรงไหนฟร๊ะไว้ถ้าเจอกันอีกจะถามดูสักหน่อย

ถนนในกาฏมาฑุ

พอเก็บของเสร็จพี่ชายหน้าคนเดิมรอผมอยู่บอกว่าจะไปเดินไปย่านทาเมลเพื่อพิสุจน์ให้ดูว่าโรงแรมไม่ได้อยู่ไกลเหมือนที่ผมกลัวแต่แรกครับระหว่างทางแกก็ชวนคุยต่างๆนานาทำเป็นดีด้วย เข้ามูลที่ผมได้ยินมาจากไกด์บุ๊คคือคนเนปาลใจดีครับผมก็เลยไม่คิดมากอะไร พี่แกอาสาจัดโปรแกรมท่องเที่ยวให้ผมโดยพามาส่งที่บริษัทท่องเที่ยวของแก Himalaya Glacier พอบอกว่ามาจากเมืองไทยเค้าก็ทำสนิทสนมเลยบอกว่ามีเพื่อนเป็นคนไทยเยอะเลยที่เป็นลูกค้ากับเค้าก็เยอะ จริงผมมีโปรแกรมอยู่ในหัวแล้วแต่อยากลองฟังดูเผื่อมีอะไรดีๆบ้าง โปรแกรมที่จัดให้ฟังดูแล้วไม่ค่อยเข้าทางเท่าไหร่ ผมเลยขอแค่ให้ช่วยหาตั๋วรถไป Pakhara ให้หน่อย(ผมไม่มีข้อมูลเรื่องนี้เลยครับ) บริษัทบอกผมว่ารถวันพรุ่งนี้เต็มหมดครับต้องไปวันรุ่งขึ้นผมก็ไม่คิดมากอะไรเที่ยวในเมืองก่อนก็ได้ ตั๋วราคา 10 เหรียญครับผมไม่มีแบงค์ย่อยเลยจ่ายไป 50 เหรียญแกตามผมว่าทอนเป็นดอลล่าหรือรูปี พอดีผมแลกรูปีจากสนามบินมาแค่ 50 เหรียญผมเลยขอรูปีถามเรทแล้วเท่ากับที่สนามบินคือ 70 รูปี/1 ดอลล่าครับ พอลงมาเดินที่ทาเมลสังเกตราคาแลกเงินครับปรากฏว่าที่นี่ให้เรท 71 กว่าๆเกือบ 72รูปี

Swayambhunath Stupa

ผมก็เริ่มเที่ยวตามแผนที่วางไว้ครับ คือไป Swayambhunath Stupa หรืออีกชื่อนึงคือ monkey temple ตามข้อมูลที่ได้มาคือเดินประมาณ 2 กิโลจากทาเมลทางทิศใต้ ผมใช้แผนที่ที่พิพม์มาจากเมืองไทยเดินตามไปเรื่อยๆ แต่ด้วยเราไม่รู้ scale ของแผนที่ประกอบกับถนนที่นี่เล็กมาจนผมไม่คิดว่าจะเป็นถนนในแผนที่ได้เลยมองหาแต่แยกใหญ่ๆครับ เดินไปเดินมาก็รู้ตัวเองแล้วว่าหลงทางครับเดินไปถึงย่านการค้าของเค้าคนเยอะมาก มองไปทางไหนก็เหมือนกันหมด ยังดีที่ผมมีเข็มทิศติดอยู่ที่นาฬิกาข้อมือไปด้วย เลยพยายามจับหาทิศทางกลับ เวลา 4 โมงเย็นที่นี่ก็โพล้เพล้แล้วยิ่งหลงทางด้วยก็เลยสับสนไปหมด เดินๆอยู่ก็มีพี่สาวใจดีชาวเนปาลคนนึงมากเตือนผมว่าอย่าเอาเป้ไว้ด้านหลังของอาจจะหายได้ พี่รีบขอบคุณแล้วย้ายกระเป๋ามาไว้ด้านหน้า ไหนๆก็หลงทางมาตั้งนานแล้วเลยแถมฉวยโอกาสถามทางซะเลย พี่แกตอบให้กำลังใจดีมากเลยครับว่า มันไกลจากที่นี่มากเลยนะ ทำเอากำลังใจหมดเลยสงสัยหลงทางมาไกลมาก แต่ยังดีที่พี่แกช่วยถามคนอื่นให้ว่าให้เดินย้อนกลับจะไปถึงย่าน Chhetrapati พอทราบว่าตอนนี้อยู่ตรงไหนกันก็เห็นว่าไม่ไกลมากครับ แค่หลุดจากขอบแผนที่ทาเมลไปนิดหน่อยแค่นั้น ผมเลยขอบคุณแล้วบอกไปว่าแค่นี้เดินไหวครับ ชิวๆ

ระหว่างทางไป Swayambhunath

ทางเดินเริ่มออกสู่ชานเมืองมากขึ้นถนนก็ฝุ่นเยอะมาก พอเห็นสะพานข้ามแม่น้ำก็ใจชื้นแล้วครับ แถมจากจุดนี้ยังมองเห็นยอดสถูปอยู่ไกลๆ แต่เอตามข้อมูลที่มีจะต้องมีวัดอยู่ตรงสะพานแต่ทำไมตรงนี้ไม่มีหว่า พอสังเกตดีดีก็เห็นถนนอีกเสันทางเหนือมีอะไรคล้ายๆ วัดฮินดู จึงรู้ว่าผมหลงทางมาไกลทีเดียวครับ ตอนนี้ผมยอมเดินลุยฝุ่นเดินเลียบแม่น้ำไปสู่ถนนอีกเส้นนึงครับ ริมแม่น้ำเป็นที่ทิ้งขยะและเลี้ยงวัวควาย แต่ที่สังเกตเห็นได้ชัดคือมีอีกาเยอะมากๆ  ทั้งฝุ่นทั้งกลิ่นผมแทบจะต้องเดินกลั้นหายใจมาตลอดทาง พอถึงถึงสะพานบรรยายค่อยดีขึ้น จากนี่เดินแผนที่ไปเรื่อยๆ จะพบกับนักเรียนที่กำลังกลับบ้านชุดนักเรียนที่นี่น่ารักดีครับ คงเป็นเพราะบ้านเค้าอากาศหนาวชุดนักเรียนเลยมีแบบเป็นเสี้อกันหนาวด้วย ส่วนเด็กผู้หญิงนุ่งกระโปรงและสวมถุงน่องยาวดูน่ารักไปอีกแบบ ผมว่าชุดแบบนี้ถ้ามาใช้ที่โรงเรียนเอกชนบ้านเราคงช่วยดึงดูดนักเรียกให้มาสมัครได้ไม่น้อยเลย พอถึงเชิงเขาก็มีพวกนักบวชจำพวกฤาษีเดินเข้ามาหา ผมรีบปฏิเสธทันที ลืมไปว่าส่ายหน้าที่นี่หมายถึงตกลงไม่รู้ว่าส่ายมือจะเหมือนกันหรือเปล่า (ไม่รู้ว่าผมไปเอาข้อมูลนี้มาจากไหนเหมือนกันครับภายหลังด้วยความสงสัยว่าจริงหรือเปล่าก็เลยลองถามคนเนปาลดู ปรากฏว่าเค้างงเลยเพราะเค้าก็เหมือนกับเรา กว่าจะรู้ก็เกือบจะกลับเมืองไทยอยู่แล้วเล่นไม่กล้าส่ายหน้ามาเกือบ 2 อาทิตย์) ครับพี่แกเอาผงสีแดงๆ ที่ชาวฮินดูจุดไว้ที่หน้าผาก แกบอกว่าไม่เป็นไรเพื่อลักกี้ ระหว่างแกจุดแกท่องว่า lucky lucky lucky money คำสุดท้ายคุ้นแฮะพอตั้งสติได้ผมแกล้งทำเป็นไม่เข้าขอบคุณแล้วรีบเดินหนีไป

จากสถูป เราสามารถมองเห็น หิมาลัยได้ อยู่ไกลๆ

รอบๆเชิงเขาจะมีวงล้ออธิฐาน (Pray wheel แปลพร้อมตั้งชื่อเองซะเลย) เต็มไปหมดทั้งขนาดเล็กหรือขนาดใหญ่ จากจุดนี้เองผมก็หลงทางอีกครั้งเพราะได้ข้อมูลมาว่าที่นี่จะต้องเสียค่าเข้า แต่ถ้าขึ้นจากบันไดอีกฝั่งจะเข้าฟรี ผมเลยพยายามเดินหาทางเข้าฟรีตั้งแต่ตรงนี้เลยครับ เดินหลบจนอ้อมไปเดินหลังก็ไม่มีที่ท่าว่าจะเจอทางเข้าอีกทาง ไกด์บุ๊คเรานี่เชื่อถือได้หรือเปล่าเนี่ยหรือโดนฝรั่งหลอกเอาแล้วก็ไม่รู้ระหว่างทางเห็นเพิธีเผาศพกันด้วย ไฟยังลุกโชนเลย มีกลิ่นแปลกของควันไฟอยู่ด้วยแต่ไม่อยากจะจินตนาการไปมากกว่านั้น รีบเดินจนเหมือนว่าจะหมดทางไปแล้วตรงนั้นมีทางเล็กๆ ขึ้นเขาได้ผมไม่รู้จะเอายังไงแล้วยอมเสี่ยงเดินขึ้นเขาดีกว่าเดินย้อนกลับ ทางเส้นนี้เป็นทางขึ้นหลังเขาครับ ระหว่างทางจะพบลิงเยอะทีเดียว ปีนขึ้นเนินไปเรื่อยๆ ก็มาโผล่ที่ถนนใหญ่อีกเส้น ซึ่งเป็นถนนเส้นเดียวกันกับที่มาจากด้านหน้า แล้วผมไปเดินอ้อมอยู่ทำไมเนี่ย

Swayambhunath Stupa หรือ Monkey Temple

จากที่นี่เดินต่ออีกพักก็ถึงทางขึ้นสถูปและที่นี่เองที่ผมเจอกับด่านเก็บเงินของจริงครับ ถึงแม้ความเชื่อถือในไกด์บุ๊คไม่หมดไปแล้วก่อนหน้านี้แต่ตัวความเสียดายตังค์เลยขอลองดูอีกที จากเคาน์เตอร์เก็บตั๋วเดินผ่านลานจอดรถไปทางขวามือสัก 30 ก้าวก็เจอบันไดอีกด้านไม่มีที่เก็บตํ๋วไกด๋บุ๊คไม่ได้หลอกครับผมหลอกตัวเองต่างหาก บนสถูปจะมองเห็นวิวเมือง Kathmandu อยู่เบื้องล่างทางทิศตะวันตกจะเป็นเทือกเขาหิมาลัย ด้านนอกสถูปจะมีร้านขายของที่ระลึกอยู่หลายร้าน ต้องยอมรับว่าตอนที่ไปถึงนั้นผมเหมือนคนบ้าเลยครับเพราะที่นี่สวยมาก ตลอดเวลผมพร่ำพูดแต่ว่า nice, beautiful, very nice เจอนัดท่องเที่ยวคนอื่นก็พูดเหมือนกัน อย่าว่าแต่นักท่องเที่ยวเลยครับคนเนปาลเองยังพูด ที่นี่โดยเฉพาะยามอาทิตย์ลับขอบฟ้าบรรยายกาศยากที่จะบรรยายครับ เทือกเขาหิมะที่เป็นสีขาวจะกลายเป็นสีทอง พอฟ้าเมืองไฟรอบๆสถูปก็จะเปิด มุมมอง

Kathmandu ยามค่ำคืน

Kathmandu ยามค่ำคืนงดงามจนยากที่จะอธิบาย มัวแต่หลงเพลินถ่ายรูปจนลืมเวลา แถมขามายังหลงทางมาตลอดแล้วที่นี้จะกลับยังไงไฟฉายก็ไม่ได้เอามาด้วย ผมเดินคลำทางกลับทั้งมืดอย่างนั้นแหละ เดินลงมาถึงเชิงเขาเห็นมีแท็กซี่จอดอยู่คราวนี้ไม่ต้องลังเลยแล้วครับ ต่อได้ราคา 60 รูปีจาก 70 รูปี ก็ตกลงเลยพอมาถึงจ่ายเงินไป 100 รูปีคนขับทำยึกยักบอกขอ 70 ได้หรือเปล่าอ้างว่ารถติดบ้างผมอยากกลับที่พักเต็มทีแล้วเลยยอมตัดลำคาญไป กลับมาโรงแรมอาบน้ำแล้วกะไปหาอะไรกินหน่อยพอลงมาจากห้องผมเดินล๊อกพาไปร้านอาหารแต่ตรงนั้นเลยดูราคาแล้วไม่อยากสั่งเลยซักอย่าง แต่ทำไงได้หลงมาแล้ว งั้นเอาข้าวผัดแล้วกันราคา 90 รูปีไม่สั่งน้ำครับพหมาด้วย รสชาติก็พอใช้ได้ครับแถมมีบริการหาพริกซอยมาให้ด้วยเห็นว่าเราเป็นคนไทยถึงแม้จะไม่มีพริกน้ำปลาแต่ชั่วโมงนี้มีพริกซอยก็สวรรค์แล้วเหมือนกันพอเรียกเก็บเงินจ่ายไป 100 รูปีทำเป็นยิ้มๆ ก็เป็นรู้กันครับค่าพริกซอยนั่นเอง เดินเล่นที่ทาเมลดูของไปเรื่อยซื้อตัวแปลงปลั๊กไฟมา 35 รูปีกลับมาวางแผนเที่ยววันพรุ่งนี้

เล่มนี้แหละครับ แรงบันดาลใจ

เนปาลอาจเป็นประเทศในฝันสำหรับผู้คนหลายๆ คนบนโลกใบนี้ แต่สำหรับผมแล้วมันไม่ใช่เลย และไม่เคยคิดว่าจะต้องมาเที่ยวประเทศนี้ด้วย สาเหตุมันเกิดขึ้นจากอุบัติเหตุทางชิวิตนิดหน่อย ประกอบกับเหตุการณ์หลายอย่างที่เกิดขึ้นในเมืองไทย ซึ่งรวมถึงเหตุการณ์สึนามิด้วย เกี่ยวอะไรกับสึนามินะ งงๆอยู่เหมือนกัน จริงๆแล้วหลังจากเหตุการณ์สึนามิในครั้งนั้นแล้ว ทำให้ผมรู้สึกว่าชีวิตของคนเรานั้นมันไม่แน่นอน ประกอบกับมรสุมชีวิตที่ ทำให้รู้สึกว่าต้องรักตัวเองมากขึ้น เลยอยากจะทำอะไรเพื่อตัวเองบ้าง ผมเป็นคนชอบอ่านหนังสือ จะแวะร้านหนังสืออยู่เป็นประจำ วันนึงผ่านไปเห็นหนังสือแนะนำท่องเที่ยวเนปาล อ่านแล้วถูกจริตมาก ผมเป็นคนที่หลงไหลการท่องท่องเที่ยวแบบนกขมิ้น คือ ค่ำที่ไหนก็นอนที่นั่นไม่ต้องวางแผนหรือจองที่พักไว้ล่วงหน้า ก่อนหน้านี้เคยไปมาแล้ว 2 ทริปคราวนี้จึงก้าวหน้ามากขึ้นกว่าเดิม คือ ค่ำไหนนอนที่่นั่นในต่างแดน ว่าแล้วที่ไหนล่ะจะเหมาะเท่ากันที่นี่ “เนปาล”

วันแรก RA ซูเปอร์เซอร์ไพรส์ และ อาชีพใหม่ของผม

อันนาปุรณะ สวรรค์แห่งการเท็กกิ้ง

เครื่อง RA 402 (Royal Napal Airline) กรุงเทพ-กาฐมาณฑุ ออกเดินทางจากกรุงเทพตอน 13.50 ผมเลยค่อนข้างเย็นใจได้หน่อยไม่ต้องรีบร้อนอะไรมากมาย ตื่นสายๆ ตรวจดูความเรียบร้อยก่อนออกจากบ้าน นัดให้เพื่อนมาเอารถไปใช้มันก็เบี้ยวซะอีก เลยต้องจอดล๊อกไว้เฉยๆ ทางไปดอนเมืองต้องผ่านที่ทำงานของผมก่อน ครั้นเลยต้องทำตัวเป็นคนดีโดยแวะตรวจดูงานสักหน่อย จริงๆแล้วจะเข้าไปหาข้อมูลเพิ่มเติมด้วยครับ งานนี้ต้องพึ่งกูเกิลอีกแล้ว พอใกล้เวลาเที่ยง ผมจึงจับแท็กซี่ไปที่ดอนเมือง ถึงดอนเมืองแท็กซี่ถามว่า terminal ไหน อ้าวยุ่งล่ะสิ ไปเมืองนอกก็เคยไปแต่ประเทศเพื่อนบ้าน แถมเคยแต่นั่งเครื่อง TG คราวนี้เลยงงครับ ผมบอกสายการบินคนขับไป พอเห็นว่าไม่ใช่ TG คนขับก็เลยพาผมไปส่งที่ terminal 2 ผลก็คือต้องเดินกลับมาที่ terminal 1 ครับ เดินหางงๆอยู่พักใหญ่ ก็เจอเคาน์เตอร์ RA ซึ่งเงียบจนน่าแปลกใจ ผมยืนลังเลอยู่พักนึงก็จะเดินเข้าไปถาม และแล้ว RA เธอก็ทำ surprise ผมเข้าจนได้ ผมพึ่งสังเกตเห็นป้ายที่ขึ้นอยู่ตรงหน้าผมว่า Cancelled เอาล่ะสิไอ้ผมก็เคยไปเมืองนอกไม่กี่ครั้งแถมไม่เคยไปคนเดียวซะด้วยสิ ทำไงดีนี่ พอดีมีเจ้าหน้าที่เคาน์เตอร์ของ RA เอง บอกว่าทางสายการบินจะย้าย ให้ไปกับ TG เครื่องวันพรุ่งนี้เช้าตอน 8 โมง โดยเสนอโรงแรมให้พักที่กรุงเทพหนึ่งคืน ด้วยความสงสัยประกอบกับมึนงง ผมเลยถามข้อมูลเพิ่มเติมได้ความว่า ได้มีการโทรแจ้งผู้โดยสารแล้วแต่ยังมีหลุดรอดมาบ้างอาจเป็นเพราะ agency ที่ผมซื้อตั๋วด้วยที่ข้าวสาร ไม่เห็นมันสนใจจะขอเข้ามูลติดต่อของผมไว้เลย ส่วนเครื่องวันพุธเนี่ยจะมีการแคนเซิ่ลอยู่เป็นประจำ อ้าวแล้วขากลับผมก็ต้องกลับวันพุธนี่หว่า จะรอดมั๊ยนี่ตรู น้องที่นั่นถามผมว่าตกลงพี่จะกลับบ้านหรือจะพักโรงแรม หลังจากประเมินผลด้วยความเร็วระดับซีพียูเพนเที่ยมโฟร์ ผมเลือกที่จะอยู่โรงแรมครับ เรื่องอะไรจะต้องเสียค่าแท็กซี่กลับไป แถมยังมีโอกาสมาไม่ทันเครื่องอีก เพราะเครื่องออกแต่เช้า ระหว่างนั่งรอรถโรงแรมมารับผมก็เฝ้ามองหาเพื่อนที่หลุดแจ้งยกเลิก เห็นว่ามีตั้ง 18 คน แต่ไหงมีแค่ผมกับฝรั่งอีกคนนั่งรออยู่เท่านั้น สักพักรถโรงแรมก็มารับเรา ทั้งรถมีผมกับฝรั่งและคนขับรถอีกคน ผมในฐานะเจ้าบ้านที่ดี แอบคิดอย่างภาคภูมิใจว่าในฐานะตัวแทนของประเทศ คราวนี้เลยต้องสวมบท เป็นเจ้าบ้านที่ดี ด้วยการชวนคุย

เจอร์ราด

เจอร์ราร์ด หนุ่มชาวแคนาดาอายุ 24 พึ่งมาเอเชียเป็นครั้งแรก โดยได้นัดกับเพื่อนไว้ที่เนปาล มาทรานสิต เครื่องที่กรุงเทพ พอเจอสถานการณ์แบบนี้ก็ถึงขั้นงงไปเลย ระหว่างทางผมชวนคุยมาตลอด แถมอาสาจะพาเที่ยวด้วย เราเช็คอินที่โรงแรม หลุยส์ แทเวิร์น แถวๆหลักสี่ เอาของไปเก็บที่ห้องแล้วลงมา เจอราร์ดก็ติดผมแจเลย ผมพยายามโทรหาเพื่อนมาช่วยแต่ดูเหมือนว่าจะลำบากซะแล้ว เพราะวันนี้เป็นวันทำงานไม่มีใครว่างแล้ว ครับด้วยสถานะการ์ณบังคับวันนี้ผมขอเปลี่ยนอาชีพเป็นไกด์จำเป็นสักวันนึงแล้วกันครับ เก็บของเสร็จก็ลงมาเรียกแท็กซี่ไปวัดพระแก้วเลย แล้วเจ้าบ้านก็ตกม้าตายจนได้ครับ ระหว่างทางผมพึ่งนึกขึ้นมาได้ว่ามัวแต่คุยเพลินจนผมลืมจำชื่อโรงแรมครับจำได้แค่ชื่อหลุยส์อะไรสักอย่างอยู่แถวๆ หลักสี่ วันนี้ไกด์เราเกือบจะหลงในบ้านตัวเองซะแล้วโชคดีที่เจอร์ราร์ดแอบเก็บบัตรโรงแรมมาด้วย

วัดโพธิ์

ถึงสนามหลวงตอนบ่าย 2 10 นาที ยังมีเวลาเดินวัดพระแก้วอีกชั่วโมง 20 ไม่รู้ทำไมคนขับแท็กซี่ชวนให้ไปล่องเรือจัง แถมบอกอีกว่าไปวัดพระแก้วเดินไม่ทันแล้ว ผมรู้มาว่าราคาเรือว่าค่อนข้างแพงซึ่งผมคงไม่ยอมเสียเงินแบบนี้ที่เมืองไทยวันนี้เป็นแน่ ประกอบกับวัดพระแก้วน่าจะเป็นที่ที่เหมาะที่สุดสำหรับชาวต่างชาติกับวันแรกๆในกรุงเทพ กว่าจะตกลงมาวัดพระแก้วผมต้องยืนกรานว่าจะไปให้ได้  ผมแสดงความเป็นเจ้าภาพที่ดีอีกครั้งหลังจากปาดเหงื่อจ่ายค่าแท็กซี่เองทั้งหมด พร้อมบอกว่ายูจ่ายขากลับแล้วกัน ที่วัดพระแก้วเราเลือกที่จะข้าม พิพิธภัณท์เหรียญ ไปก่อนเพราะที่นี่ปิด 4 โมงหลังวัดพระแก้วหนึ่งชั่วโมง เจอร์ราร์ดไม่มีกล้องถ่ายรูปมาด้วยผมเลยพาไปหากล้องสำเร็จรูปแถวหน้าพระลานราคาตัวละ 700 บาท แต่เห็นแล้วยังเป็นห่วงอยู่ไอ้กล้องนั่นจะไว้ใจได้แค่ไหน แถมกลัวว่าเค้าจะไม่มีรูปกลับบ้านไหนๆได้มาเมืองไทยทั้งทีแล้ว ผมเลยอาสาเป็นตากล้างให้อีกด้วย นอกจากเป็นตากล้องแล้วผมยังต้องคอยเลือกโลเกชั่นและคอยจัดท่าทางให้อีกสักหน่อย

เสร็จจากวัดพระแก้วก็ไปวัดโพธิ์ต่อ แต่เอเราต้องลืมอะไรบางอย่างไปแน่ๆ ร่างกายมันฟ้องครับ 4โมงแล้วเรายังไม่ได้กินข้าวเที่ยงกันเลยครับเวลาก็น้อย ผมเลยชวนแวะร้านเซเว่นได้ซาลาเปาคนและลูกน้ำเปล่าคนละขวดระหว่างทางเดินไปวัดโพธิ์ จากวัดโพธิ์เราข้ามฝากไปวันอรุณต่อ ตอนนี้ค่าเรือข้ามฝากเป็น 3 บาทแล้วคงขึ้นตามราคาน้ำมัน เดินเที่ยวถ่ายรูปไปเรื่อยๆ จนเมื่อยเลยต้องนั่งพักให้หายเหนื่อยก่อน ระหว่างนั้นผมก็ซักถามประวัติส่วนตัวเพื่อสร้างความคุ้นเคยต่อ

วัดอรุณ

จากวัดอรุณที่นี่สามารถมองเห็นสะพานพระรามแปดด้วย พอดีเจอร์ราร์ดถามถึงผมเลยได้ไอเดียว่าจะพาไปเที่นวไหนต่อดี นั่งพักพอหายเหนื่อยแล้วเราจึงนั่งเรือข้ามฟากกลับมา ไหนๆมาเที่ยวกรุงเทพทั้งทีแล้วหากไม่ได้นั่งตุ๊กๆ ก็เหมือนมาไม่ถึง คันแรกตรงท่าเรือเรียกราคา 70 บาท ผมไม่เสียเสียเวลาต่อรองราคาเลยครับ เพราะแพงเกินไป เดินต่อมาอีกสัก 50 ก้าวเรียกอีกคัน 40 บาท ต่อ 30 บาทตกลงมึ่งหน้าสู่ถนนพระอาทิตย์ มานั่งรอพระอาทิตย์ตกริมแม่น้ำเจ้าพระยาที่สวนสันติไชยปราการ นั่งผ่อนคลายดูวิถีชีวิตผู้คนที่นั่น

พระที่นั่งอนันต์ วัดเบญ

จนเริ่มมืดผมจึงชวนเดินต่อมาที่ถนนข้าวสาร สั่งข้าวกระเพราไก่ใส่ถาดโฟมคนละถาด และผัดไทยอีกถาดมาแบ่งกันซื้อน้ำที่ร้านเซเว่นมานั่งกินริมฟุตบาท ผมคุยกับเจราร์ดว่าแปลกดี นี่เป็นครั้งแรกที่ผมมานั่งกินอะไรบนฟุตบาทที่นี่ เจอร์ราร์ดแถมต่อว่ากับผู้ชายแปลกหน้าที่พึ่งรู้จักกัน ที่นี่เจอร์ราร์ดหาร้านอินเตอร์เน็ตเพื่อส่งเมล์บอกเพื่อนแล้วเรามานั่งกินเบิยร์กันต่อหมดไป 2 ขวดผมเลยถามว่าเอายังไงต่อดี เจอร์ราร์ดว่าแล้วแต่บอก ตอนแรกรู้สึกแย่มากที่เครื่องโดนยกเลิกแล้วต้องมาค้างอยู่ในเมืองที่ไม่เคยคิดมาก่อนแต่ตอนนี้รู้สึกว่าตัวเองโชคดีมากกว่าที่เครื่องโดยยกเลิก อาการไข้ที่สะสมมาแต่ 2 วันก่อนชักเริ่มออกอาการด้วย แถมพรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้าแล้วก็เพลียมากด้วย ผมเลยชวนกลับโรงแรมแต่ก่อนกลับผมจะพาเค้าไปที่นึงก่อน

ผมพาไปที่ลานพระบรมรูปทรงม้า ที่นั่นจะเห็นพระที่นั่งอนันตสมาคมยามค่ำคืนที่เปิดไฟสวยมาก ถ่ายรูปไว้เป็นที่ระลึก ผมพาเดินต่อมาอีกหน่อยที่วัดเบญจ ไปยืนดูอยู่หน้าวัดซึ่งควรจะปิดแล้ว แต่พอลองผลักประตูเข้าไปปรากฏว่าไม่ได้ล็อกครับ ผมถือโอกาสขออนุญาตตัวเองแอบเข้าไปยืนถ่ายรูปด้านใน 2 รูปครับ เสร็จเรียบร้อยก็ปิดตูออกมาเรียกแท็กซี่กลับโรงแรมระหว่างกลับมีเสียงไซเรนรถตำรวจดังขึ้นมา เจอร์ราร์ดบอกว่าสงสัยเค้าจะมาตามจับพวกที่แอบเข้าวัดเมื่อกี้

วัดเบญ

กว่าจะถึงโรงแรมเราเผลอหลับไปหลายรอบเลยครับ ผมรีบกินยาลดไข้แล้วไปอาบน้ำเตรียมเข้านอน ระหว่างนั้นพอดีมีโทรศัพท์จากทางโรงแรมโทรเข้ามาบอกว่าเรายังมีคูปองมื้อค่ำเหลืออยู่ต้องการจะใช้หรือ ถึงแม้จะง่วงหรือเพลียขนาดไหนเรื่องแบบนี้ผมก็ยังมีสติดีอยู่ครับ ตอบไปทันทีว่าเดี๋ยวจะลงไปครับ ผมโทรถามกับเจอร์ราร์ดมามีใครโทรมาหามั๊ยปรากฏว่าไม่มี สงสัยว่าพนักงานคงคิดว่ามาด้วยกันเลยบอกแค่คนเดียว คงขี้เกียจจะสะปี๊กให้เมื่อย ผมนัดกับเจอร์ราร์ดอีกครั้งที่หน้าลิฟต์ มื้อเย็นที่นี่มีอาหารให้เลือก 4 อย่าง อาหารฝรั่ง 2 ชุดอาหารไทย 2 ชุด เราเลือกสั่งอาหารไทยมาคนละชุดแล้วมาแชร์กับข้าวกันครับอาหารที่นี่อร่อยมาก ทั้ง 2 ชุดไม่มีอะไรเหลือให้คนล้างจานต้องลำคาญใจเด็ดขาด แต่ที่น่าแปลกใจอยู่อย่างนึงคือพนักงานจะคุยแต่เป็นภาษาไทยกับผมตลอด นัดตั้งแต่กรุงเทพ บ่ายมาแล้วที่ผมมีอาชีพใหม่ถึง 3 อาชีพคือ ไกด์จำเป็น ตากล้องจำเป็น และ สไตลิสต์จำเป็น ตอนนี้ผมต้องเพิ่มอีกอาชีพนึงแล้ว ล่ามจำเป็นครับ