รุ่งเช้าวันที่สอง มาเด (ชื่อคนขับรถ) สังเกตได้จากชื่อเป็นชนชั้นวรรณะศูทรที่มีมากที่สุดในบาหลี สังคมชาวบาหลีแบ่งเป็น 4 วรรณะเช่นเดียวกับอินเดีย คือ พราหมณ์ กษัตริย์ แพศ และ ศูทร แต่ไม่ถือแบ่งวรรณะอย่างเคร่งครัดเหมือนที่อินเดีย หากจะใช้ชื่อนำหน้าเฉพาะวรรณะของตนเองไม่ปะปนกัน วรรณะศูทรจะมีวิธีตั้งชื่อโดยเฉพาะคือ ลูกคนแรกจะชื่อวายัน คนที่สองชื่อมาเด คนที่สามชื่อเนียวมัน คนที่สี่ชื่อเกตุ้ด หากมีคนที่ห้า หก เจ็ด ก็จะวนกลับไปใช้ชื่อเดิมอีกรอบ ดังนั้นจึงมีคนชื่อซ้ำ ๆ กันเยอะมาก

เย็นย่ำและค่ำคืนของวันที่ 8 สค ฉันบังเอิญ ต้องเดินอยู่ตามลำพัง ในเมือง อุบุด (Ubud) ด้วยความไม่ตั้งใจนัก เพราะพลัดหลงกับกลุ่มเพื่อนสาวอีกห้าคน เพราะฉันมัวแต่แวะหามุมถ่ายรูป หลังจากเดินตามมามองหากลุ่มเพื่อนที่เดินไปก่อนล่วงหน้ามาซักพักก็ไม่เจอ ฉันจึงตัดสินใจเดินเที่ยวเล่นคนเดียว หาร้านอาหารนั่ง Dinner คนเดียว และ หาตั๋วเข้าชมระบำบาหลี หรือ บารอง คนเดียวเช่นกัน ระหว่างทางเดินไปเดินมาในถนนมังกี้ฟลอเรส พบเห็นแท็กซี่ (ชาวบาหลีเรียกทั๊กซี่) ได้ทั่วไปคอยร้องเรียกนักท่องเที่ยว ฉันเองก็โดนเรียกทุกจุด มืดแล้วเขาไม่คิดกันบ้างเหรอว่านักท่องเที่ยวจะนั่งรถไปไหนมากกว่าเดินเล่น อยู่แถวนี้ดีกว่า อันนี้ฉันคิดในใจด้วยความสงสัย ตอนเดินกลับ สามทุ่มกว่า ๆ ก็ยังเรียกอีก จะให้ฉันไปไหนกันนักหรือพ่อคู้ณ..

เดินขาขวิดมาสองวันติดวันนี้วันสุดท้าย ที่จะต้องบอกลา มะละกา เดินทางต่อไปที่ กัวลาลัมเปอร์ เพื่อทีจะขึ้นเครื่องกลับในตอนเย็น แต่สงสัยพระเจ้าทรงประทานพรให้เครื่องบินต้องดีเลย์ออกไปอีก โปรแกรมเราเลยต้องปรับเปลี่ยนให้เหมาะสมกับเวลาที่ได้เพิ่มขึ้น คราวนี้เลยต้องมาเดินขาขวิดต่อที่ กัวลาลัมเปอร์ แถมด้วย ปุรตาจาร์ยา อีกเมือง

มะละกาตอนที่ 2 ขาขวิดกว่าเมื่อวาน หลังจากที่เราได้เสนอเรื่อง เดินขาขวิดที่ มะละกา ตอนแรกและได้รับการตอยรับเป็นอย่างดี เป็นแรงกดดันให้เราต้องรีบออกตอน 2 เพื่อให้เป็นการต่อเนื่อง วันนี้เราเดินกันรอบเมืองเลย แถมด้วย มัสยิด แสนสวยริมทะเลที่อยู่ไกลจากเมืองกว่า 3 กม. อีกครั้งกับการตระเวนชิมอาหารหลากชนิด มะละกาเป็นเมืองที่มีของกินอร่อยๆ มากมาย ขนาดที่กลับมาแล้วยังคิดถึงอยูเสมอ

“มะละกา” เป็นชื่อเมืองที่พวกเราล้วนคุ้ยเคยกันดี เพราะว่าเมืองมะลากา หรือ ช่องแคบมะละกา มักจะถูกอ้างถึงบ่อยๆ ในบทเรียนประวัติศาสตร์ ของพวกเราตั้งแต่สมัยเด็กๆ ชื่อ มะละกา นี้เริ่มผุดมาเป็นหนึ่งในแผนการเที่ยวของเราตั้งแต่ทริปก่อนตอนไปบาหลี อันเนี่องมาจากว่าด้วยความประหยัดของพวกเรา เราจึงเลือกเดินทางไปบาหลีโดยต้องมาต่อเครื่องที่ มาเลย์ ซึ่งจะประหยัดลงไป 2-3 พันบาท ตาม โปรโมชั่นในช่วงนั้น เพื่อให้เป็นไปตามแผนดังกล่าวจึงมีคืนนึงที่เราจะต้องค้างที่ KL เพื่อนกายเจ้าความคิดจึงเสนอชวนว่าไป มะละกอ กันมั๊ย (ไม่ได้พิมพ์ผิดนะครับ เรามักจะเรียก มะละกา กันเล่นๆว่า มะละกอ) ผมพอสำรวจดูแผนที่ผนวกกับเวลาของเราซึ่งจำกัดมาก ดูแล้วคงเป็นไปไม่ได้ มะละกา จึงยังไม่ถูกใส่ลงในโปรแกรมทริปนั้น

ปีใหม่ปีนี้เราไม่ได้มีงานฉลองเหมือนทุกปี แต่สนุกอยู่กับการท่องเที่ยวชมธรรมชาติที่วังเวียง ล่องห่วงยางเข้าถ้ำน้ำ พายคายัคชมทิวทัศน์ริมลำน้ำซอง สูดอากาศบริสุทธิ์กันจนเต็มปอด ก่อนเดินทางต่อไปยังเมืองเวียงจันทน์ ชมสถานที่สำคัญต่างๆของนครหลวงของลาว ปูชนียสถาน วัดวาอาราม ด้วยการเดินทางข้ามมาจากไทยได้ไม่ยาก ใช้เวลาไม่นาน และเป็นวันหยุด เวียงจันทน์วันนี้จึงเต็มไปด้วยคนไทย

วันนี้ตื่นมาใส่บาตรกัน ก่อนไปเช่ารถจักรยานออกไปขี่เล่นชมบ้านชมเมืองรอบนอก ดูวิถีชีวิตผู้คนที่นี่ แวะหมู่บ้านดูวิถีการทำกระดาษสาก่อนจะมาเป็นสมุดซักเล่ม หรือโคมไปกระดาษสวยๆซักชิ้นไม่ใช่ง่ายๆเลย แวะชมการทอผ้าซึ่งกว่าจะออกมาเป็นผ้าสวยๆซักผืนที่เราเห็นกันต้องนั่งทอกันหลังขดหลังแข็งเลยเชียว อีกทั้งได้มีโอกาสแวะไปสถานบันเทิงของที่นี่ได้บรรยากาศดีเหมือนกัน

เมื่อคืนหลับสนิทตลอดทั้งคืนอากาศหนาวจนต้องใช้ถุงนอนก่อนห่มผ้าทับอีกชั้น ตื่นแต่เช้ามาใส่บาตรข้าวเหนียว และเดินชมเมือง พร้อมลิ้มรสอาหารอร่อยๆของเมืองหลวงพระบาง