หลังจากตักบาตรข้าวเหนียวที่เมืองหลวงพระบางเสร็จ พวกเรารีบออกเดินทางไปท่ารถสายเหนือให้ทันรถออกเวลา 10.00 น  เราซื้อปี้เพื่อเดินทางมุ่งสู่หนองเขียวหรือเมืองงอยใหม่
เมืองเล็ก ๆ สงบเงียบมีสายน้ำอูไหลผ่าน  เมือง ที่ต้องตั้งใจมา ถึงแม้จะอยู่ห่างจากเมืองหลวงพระบางด้วยระยะทางเพียง 160 กิโลเมตรขึ้นไป ทางตอนเหนือ
แต่ก็ยังต้องใช้เวลานั่งรถประมาณเกือบ 4 ชม. นักท่องเที่ยวคนไทยส่วนมากก็เลือกจะหยุดอยู่แค่หลวงพระบางแล้วเดินทางกลับ เส้นทางเดิม หรือ ไม่ก็ นั่งเรือจากห้วยทราย-ปากแบ่ง-หลวงพระบาง
แล้วลงไป วังเวียง เข้าสู่เวียงจัน ไปเลย การเดินทางในลาวนอกจากเส้นทางไม่สะดวกสบายนัก มักติดข้อจำกัดตรงที่ส่วนมากมักมีรถเพียงรอบเดียว และเป็นรอบเช้า วันนี้ก็เช่นกันถ้ามาไม่ทันก็หมายถึงต้องกลับไปนอนหลวงพระบางอีกคืน แล้วพรุ่งนี้จะเอายังไงค่อยว่ากันใหม่ แต่พวกเราว่องไวพอ ด้วยเพราะพักที่หลวงพระบางมา 3 คืน แล้ว อยากย้ายเต็มที่ และสำหรับฉันไฮไลท์ของทริปนี้ไม่ใช่หลวงพระบางอีกต่อไป ฉันมาที่นี่หลายครั้งแล้ว แต่จุดหมายในใจสำหรับทริปนี้ของฉันคือ เมืองหนองเขียว เมืองงอย เมืองอุดมไชย

ถึงแล้วหลังจากนั่งรถชิว ๆ เส้นทางไม่โหดนักบนถนนลาดยางสลับลูกรังเกือบ ๆ 4 ชม. พวกเราแบกกระเป๋าสัมภาระ ไปทางท่าน้ำ เพื่อซื้อปี้เรือ ในวันนี้เราตั้งใจไปนอนเมืองงอยเก่า โดยผ่านหนองเขียว (เมืองงอยใหม่)ไปก่อน เพราะเส้นทางนี้เป็นการเดินทางครั้งแรกของฉัน จำเป็นต้องเผื่อเวลาของความผิดพลาดไว้ซักหนึ่งวัน ถ้าทุกอย่างเป็นไปตามกำหนดการ (เวียงจัน-วังเวียง-หลวงพระบาง-เมืองงอย-อุดมไชย-ปากแบ่ง-เชียงของ) แต่ถ้าการเดินทางไม่เป็นไปตามแผนด้วยเหตุอันใดก็ตามแต่ เราจะตัดเชียงของออกไป  พวกเรามีเวลา 8 คืน สำหรับทริปนี้  ถึงคราวต้องเลือกระหว่าง หนองเขียว หรือ เมืองงอย ถ้านอนทั้งสอง เกรงว่าเราจะกลับไปไม่ทันกำหนดลางานไว้ จึงต้องเลือกแค่ที่เดียว พวกเราตัดสินใจเลือกพักที่เมืองงอยเก่าดีกว่า  และ นี่ทำให้วันนี้เราต้องรีบอีกครั้งเพื่อซื้อตั๋วก่อนเรือออก เพราะมีเที่ยวเดียวอีกแล้ว (แต่ยังไงเขาจะรอรถรอบนี้มาก่อนเรือออกอยู่ดี เพราะนักท่องเที่ยวมาจากรถรอบนี้ทั้งนั้น)

พวก เราลงไปนั่งรอเรือลำไม่ใหญ่นัก เป็นเรือนานาชาติขนกระเหรี่ยงหัวหลากสีต่างเผ่าพันธุ์ กลุ่มเราเป็นเพียงกลุ่มเดียวที่เป็นคนไทย นั่งกอดคองอเข่ากันไป  เข่างี้เกยชนกันกับฝรั่งตรงข้าม ต้องตกลงกันให้ดีใครจะเอนทางไหน นั่งกันแบบสลับฟันปลา  คิดซะว่าแค่ชั่วโมงเดียวก็ถึงแล้วน่ะ  เมือง งอยเก่านี้เป็นที่นิยมในหมู่ชาวต่างชาติมาได้หลายปีแล้ว เพราะยังคงซึ่งความบริสุทธิ์ทั้งธรรมชาติ และ เสน่ห์แห่งวิถีชีวิต หลายคนหนีจากวังเวียงมาที่นี่ ด้วยเพราะวังเวียงมีความเจริญสอดแทรกเข้าไปทุกหัวระแหง มีอาคารใหม่ ๆ และ ที่กำลังก่อสร้างเพิ่มอีกมากมาย ระบบทุนนิยมกำลังคุกคามที่นั่นอย่างหนักหน่วง มีความเปลี่ยนแปลงมากมายทุกขณะ กลุ่มนักท่องเที่ยวที่ไปที่นั่นก็แตกต่างจากเดิม ซึ่งทำให้ฉันนึกถึงกลุ่มนักท่องเที่ยวเมืองปายสมัย 7 ปี ที่แล้ว กับนักท่องเที่ยวที่ไปปายในปัจจุบัน เป็นความแตกต่างเช่นนั้นจริง ๆ ล่าสุดที่วังเวียง ฉันเห็นฝรั่งแต่งชุดบิกินี่ เดินกันบนถนนที่นั่น สาบานได้ว่าเป็นถนนที่รถวิ่งได้ ไม่ใช่ริมน้ำ หรือ ลากูน ใด ๆ ทั้งสิ้น ฉับพลันก็หวลนึกถึง พัทยา บ้านเรานี่เอง  ทำไมถึงวกไปวังเวียงได้ ก็เพราะได้ยินมาว่า ที่นี่เปรียบเสมือนวังเวียงเมื่อซัก 10 กว่าปีก่อน หากทว่ามีมนต์เสน่ห์มากกว่าด้วยเพราะต้องเดินทางด้วยเรือเท่านั้น

พวกเรานั่งบนเรือจนเลยเวลาเรือออกไปซัก 15 นาที ได้ เมื่อยมาก ฝรั่งเริ่มบ่นอึงอื้อ ถามพวกเราให้ส่งภาษาถามได้ไหมว่าเกิดอะไร ทำไมเรือไม่ออกซะที เราก็ถามให้ ปรากฏว่าคนขับเรือรอลูกสาวจะไปเมืองงอยด้วย แต่เธอยังไม่ปรากฏตัว พวกเราทั้งลำเรือรอเธอมาพร้อมลูกเขยอีกสักครู่ใหญ่ ๆ จนฝรั่งกระแหนะกระแหนด้วยการตบมือต้อนรับทั้งลำ 555 ม่วนชื่นกันไป

สองฝากฝั่งริมน้ำอู สวยครึ้ม สงบบริสุทธิ์ แลดูลึกล้ำ ฉันรู้สึกเหมือนเรือลำน้อยพุ่งทะยานพาขบวนชีวิตหลากหลายที่ถูกปรุงแต่งปลด คราบแห่งความเป็นเมืองศิวิไลต์ทิ้งลงตามรายทางมิติแห่งสายน้ำ เพื่อไปใช้ชีวิตเรียบง่ายในอีกโลกหนึ่งซึ่งซ่อนตัวกลางหุบเขาไกลโพ้น ฉันคงไม่ได้รู้สึกเพียงคนเดียวหรอกนะ…… เรือแล่นไป แล่นไป น้ำนิ่งบ้าง ผ่านแก่งน้ำเชี่ยวกราดบ้าง มิให้ไร้ซึ่งความหวาดเสียวอยู่บ้าง  …….หนึ่งชั่วโมงแห่งสายน้ำย้อนเวลา…….

เมืองงอยตั้งตะหง่านอยู่ตรงหน้า ฉันต้องใช้คำนี้ ก็เพราะมันอยู่สูงกว่าตลิ่งท่าเรือช่วงน้ำแล้งเช่นนี้ พวกฉันตะกายไปตามบันไดที่ใช่บันไดซะทีเดียว แบกเป้เดินหาที่พัก พวกเราเดินไม่ทันฝรั่ง ไปที่ไหน ๆ ก็เต็ม Full, Full and Big Fool นี่ขนาดดั้นด้นออกมาไกลขนาดนี้ยังโดนด่าว่าโง่ได้อีกนะ  โง่ก็ได้ ก็ต้องมาเที่ยวเทศกาลแบบนี้แหล่ะ ก็ยังเป็นมนุษย์เงินเดือนอยู่นี่นะ สุดท้ายก็กลับมานั่งหอบตรงท่าเรือ เอาที่นี่แหล่ะว้า  Ning Nign GH เหลือแค่สองห้องเพราะมันเป็นห้องแพงบรรดาแบ็คแพ็คฝรั่งจึงไม่สนใจ ก็เป็นกรรมของกระเหรี่ยงเดินช้าอย่างเราไป ห้องละ 70,000-80,000 kip (ไม่ใช่เทศกาลราคาอยู่ที่ 40,000 kip) และราคาห้องริมผาเห็นวิวแม่น้ำ แต่เล็กกว่าห้องเรา เราคิดว่าต้องนั้นน่าจะสวยที่สุดของที่นี่ราคากลับอยู่แค่   2 USD แต่เต็มหมดอยู่ก่อนแล้ว   เสร็จจากภารกิจหาห้องพักก็ไปเดินเล่น เห็น หนุ่มญี่ปุ่นเซอร์ ๆ ติส ๆ (แถมเที่ยวคนเดียวด้วย) คนนึงถ่ายรูปไรอยู่ ต้องเป็นช็อตเด็ดแน่ ๆ ทะเล่อทะล่าเข้าไปดูบ้าง โช๊ะะะ ภาพและเสียงที่เห็นตรงหน้ามันคือไก่ถูกจับยกขาห้อยหัว แล้วไม้หน้าสามท่อนนึงก็ฟาดเข้าไปที่หัวไก่เจ้ากรรม ร้อง ”กระต๊าก” มาแอะนึงยังไม่พอเต็มคำ พร้อมกระตุก กึ๊ก ๆ ๆ ช่างเป็นภาพที่สยดสยองสำหรับฉันจนกดชัตเตอร์ไม่ลงจริง ๆ ฉันได้แต่เบือนหน้าหนี คงจะเป็นนักท่องเที่ยวกลุ่มที่มากับลำเรือเดียวกับเราออร์เดอร์กระมัง วันนี้จะมีสัตว์เจ้ากรรมโดนเชือดกันไปอีกกี่ตัวนี่ ทุกที่พักดูตื่นตัวกับกิจกรรมเหล่านี้ เพราะเป็นช่วงเวลากอบโกยเงินจากนักท่องเที่ยว ต่อให้มาไกลแค่ไหน แต่ก็ยังไม่ไกลพอคำว่า …..เงิน เงิน เงิน…… ฉันนึกถึงวังเวียง ไม่ช้าไม่นาน ที่นี่ก็อาจเป็นเช่นนั้น จะช้าหรือเร็วแค่นั้น

ค่ำคืนเมืองงอยหนาวเหน็บ จนฉันและเพื่อนสาวอีกคน มองหน้ากัน แล้วเป็นอันรู้กัน วันนี้เราจะซักแห้งกันนะ มองตาแล้วต่างรู้ใจ สมกับเป็นบัดดี้กันซะจริง ไฟฟ้าจากเครื่องปั่นไฟ ติด ๆ ดับ ๆ ไม่นานก็ปิด กิจกรรมที่ทำได้อย่างเดียวตอนนี้คือ นอนซะ ด้วยที่จะได้ไม่มีใครเสียเปรียบใคร ก็เพราะมันเหม็นทั้งคู่น่ะซิ ส่วนใครชิงหลับก่อนก็ไม่ต้องทนดมกลิ่นนาน 5555 แล้ว เราก็หลับไป กลางคืนหนาวเหน็บ เช้าตรู่ซิหนาวยิ่งกว่า เทอร์โมมิเตอร์เอาออกไปวางหน้าประตูห้องจับอุณหภูมิได้เลขตัวเดียว แต่วิวที่เห็นเบื้องหน้ามองลงไปที่ท่าเรือ และ สายน้ำอู ปางอุ๋งว่าสวยงามแค่ไหน ที่นี่ทวีคูณยิ่งกว่า หมอกคละคลุ้งลอยละเลียดอยู่ผิวน้ำทั้งสาย ท่ามกลางขุนเขาน้อยใหญ่รูปร่างแปลกตาที่โอบล้อมไปด้วยสายหมอกเช่นกัน เป็นเสน่ห์เหมือนโดนมนต์สะกด เหมือนตัวเองเป็นศูนย์กลางของทุกสิ่ง ฉันนึกภาพตัวเองเป็นนักแสดงนำ ที่ประสบอันตรายใด ๆ วิ่งหนีหัวซุกหัวซุนมุดลอดออกจากถ้ำ หรือ ป่าดิบชื้น มาโผล่เห็นสิ่งมหัศจรรย์อยู่ตรงหน้า แล้วกล้องก็ซูมเอ้าท์จากตัวฉันด้านหลังขึ้นไปมุมสูงแพนไปที่วิวตรงหน้า 180 องศา โดยยังให้มองเห็นฉันอยู่ด้วยในมุมด้านล่าง 555 ฉันคงจำมาจากภาพยนตร์ซักเรื่อง   ฉันเริ่มหนาวจนตื่นจากภวังค์ และที่ทำให้ฉันแปลกใจ คนที่นี่ลงไปทำกิจกรรมในน้ำกันได้ ในอุณหภูมิขนาดนี้ บ้างก็ถ่อเรือ พายเรือ ตักน้ำรดผัก เก็บแหอวนที่ดักปลาไว้ขึ้นมาจากน้ำ  ภาพที่สวยงามตรงหน้า ฉันก็ได้บันทึกลงแผ่น CCD ไว้ ทุกมุม ฉันมายืนถ่ายรูปริมน้ำจุดนี้ได้ซักประมาณ สิบนาที เจ้ากระบอกเลนส์ก็เย็นจนมือที่จับชาไปด้วยเหมือนจับกระป๋องเป็บซี่แช่ตู้ เย็นช่องธรรมดา   อากาศหนาวได้ใจ  และสุดท้ายเราก็อยู่เมืองนี้ได้โดยที่ไม่ต้องอาบน้ำ

ฉันอยู่เมืองนี้ได้แค่หนึ่งคืน กับอีกหนึ่งวัน ได้มีเดินเล่นในหมู่บ้าน ถ่ายรูปผู้คน ไปถ้ำกลาง ถ้ำที่ไว้หลบลูกระเบิดสมัยสงคราม ทหารอเมริกันจะมาทิ้งระเบิด ตอนกลางวันคนจะมาหลบอยู่ในถ้ำ พอตกกลางคืน ถึงค่อยออกมาทำไร่ ทำนา หาอาหารไปให้คนข้างในอีกที เป็นเวลาสิบปี ที่พวกเขาต้องใช้ชีวิตแบบนี้ ที่นี่ดินแดนที่แทบจะไม่มีอะไรเลย (ในความศิวิไลช์) กิจกรรมมีเพียงคายัค กับ เดินป่า (ต้องใช้บริการทัวร์) คนที่จะมาคงต้องเป็นนักท่องเที่ยวกินง่าย อยู่ง่าย ที่พักมีเยอะขึ้นแล้ว แต่ยังไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวกมากนัก  เสน่ห์ของที่ นี่คือความนิ่งที่หอมหวาน ความเรียบง่ายแต่แฝงไว้ด้วยธรรมชาติที่ยังคงไว้ซึ่งความบริสุทธิ์ เสน่ห์ของวิถีชิวิตยังมีให้พบเห็น เมืองที่สวยงามแต่ซ่อนความเจ็บปวดและคราบน้ำตาแห่งความสูญเสียไว้ให้พบเห็น ตามรายทาง  คุณล่ะ ครั้งหน้ามาเที่ยวหลวงพระบาง ลองย้อนเวลาลงมาอีกซักนิดมั้ย

การเดินทาง :-
จากหลวงพระบาง
-ขึ้น local bus เวลา 10.00 น.ไปลงที่ หนองเขียว (Nong Kieaw) ที่สถานีสายเหนือ ค่าโดยสารคนละ 32,000 kip ระยะทาง 160 กม. ใช้เวลาประมาณ 4 ชั่วโมง

-ต่อเรือไปเมืองงอยเก่า อีก เวลา 14.00 น. ค่าตั๋วเรือ คนละ 80,000 kip ใช้เวลาเดินทาง 1 ชั่วโมง ขากลับใช้เส้นทางเดิม เรือออกรอบแรก 9.00 น.

สามารถเดินทางกลับหลวงพระบาง หรือ ไปต่อทางอุดมไชย ได้ทั้งสองเส้นทาง :-

-กลับหลวงพระบาง กลับเส้นทางเดิม local bus หรือ กลับทางเรือ ค่าโดยสารค่อนข้างแพง ประมาณ 1 ล้านกีบ (1 Million Kip) ราคาไม่ update ของปี 2549 เป็นราคาเหมาลำ ต้องหาคนแชร์หลาย ๆ คน สายน้ำอูจะไปเชื่อมต่อ น้ำโขงตรงปากทางถ้ำติ่ง ใช้เวลานั่งเรือประมาณ 8 ชั่วโมง

-ไปต่อทางแขวงอุดมไชย ค่ารถคนละ 140,000 kip จำเวลารถออกไม่ได้ เหมือนประมาณว่าพอเรือมาเข้าท่า ก็มีรถรออยู่แล้ว แล้วก็ออกไปในบัลดล ถึงอุดมไชยประมาณบ่ายแก่ ๆ นอนที่นี่หนึ่งคืนบรรยากาศคล้าย ๆ เมืองจีน จากอุดมไชยมีรถไปปากแบ่ง 2 เที่ยว เวลา 9.00-13.30 และ 10.00-14.30 น ใช้เวลาเดินทาง 4 ชม.ครึ่ง

อัตราแลกเปลี่ยน :- 1 บาท = 250-258 กีบ ณ มิถุนายน 2553
Exchange Rate:- 1 Bath = 250-258 kip at June 2010

Happy Travels!
Muang Ngoi Neua is short on luxury, but rich in character, Lao culture and roosters. This sleepy little village has certainly been discovered by your fellow backpackers, but it’s off the beaten track and provides a revitalizing destination for jungle treks, swimming and just chilling out and watching the river flow by.
We can go to Muang Ngoi by boat from Nang Khiaw. This town is so small there is the only one main road and no electricity from 6 pm till morning. Travellers come here because it cut off from the outside world.

How to get there :-
From Luang Prabang, take a bus of north bus station to Nong Kieaw. The bus will start from 10.00 am (32,000 kip) , spend time about 4 hrs from the way 160 km. then take boat from here 1 hr to Muang Ngoi (80,000 kip). Stay here for two or three days or up to you and take the same route back.

Life in Muang Ngoi Neua is relaxed, easy-going, and very Lao.

วังเวียงยามเช้า

รุ่งเช้าของปีใหม่ เราตื่นไปชมพระอาทิตย์ขึ้นกัน ก่อนกลับมาหาอะไรกินรองท้อง แล้วไปขึ้นรถตามเวลานัดหมาย 9:30 แต่กว่ารถจะออกก็ 10 โมงแล้ว รถขับพาเราและนักท่องเที่ยวคนอื่นๆไปส่งที่ต้นน้ำซอง แล้วเดินเท้าอีกไม่กี่ร้อยเมตร เพื่อไปล่องห่วงยางเข้าถ้ำ มีนักท่องเที่ยวนั่งรออยู่หลายกลุ่ม เราไปถึงเป็นกลุ่มหลังๆรอกันนานเลย

บางกลุ่มที่ล่องห่วงยางกลับออกมาก็มานั่งกินข้าวกันแล้ว มีการปิ้งบาบีคิวยั่วน้ำลายเราด้วยอ่ะ เริ่มหิวแล้วนะเนี่ย กว่าเราจะได้ล่องก็ปาเข้าไปเกือบเที่ยงแล้ว โดยให้เรานอนบนห่วงยางแล้วใช้มือพุ้ยน้ำลอยเข้าไปในถ้ำ น้ำเย็นจนขนลุกเชียว เราได้รับแจกไฟฉายเพราะในถ้ำมืดมาก ล่องเข้าไปไกลพอให้ได้เมื่อยก็ให้ล่องกลับ คงเพราะนักท่องเที่ยวเยอะและคงเลยเวลาตามหมายกำหนดการมาแล้ว เสร็จจากล่องห่วงยางก็เดินออกมากินข้าวกัน มีข้าวผัดให้คนละกล่อง บาบีคิว และขนมปัง

ถ้ำน้ำ และ คายัค

หลังจากเติมพลังแล้วก็กลับมาขึ้นรถไปลงอีกจุดเพื่อพายเรือคายัค สาธิตวิถีการพายแล้วให้เราขึ้นเรือลำละ 2-3 คน พายล่องแม่น้ำซองชมธรรมชาติป่าเขาที่ยังเขียวชอุ่มสองฟากฝั่ง ก่อนจะมาถึงจุดที่จอดให้เราลงเล่นน้ำ มีการก่อกองไฟ มีนักท่องเที่ยวต่างชาติหลายสิบคนนั่งเล่นนอนเล่น ดื่มเบียร์กันไป บ้างกระโดดน้ำเล่น บ้างล่องห่วงยางไปจิบเบียร์ไปอย่างสบายอารมณ์ ตรงจุดนี้มี slider และชิงช้าอันใหญ่ไว้ให้เล่น ด้วยความเย็นของน้ำพวกเราเลยไม่เล่นดีกว่า มายืนคอยให้กำลังใจอุ้ยเล่นชิงช้าละกัน สักพักเราก็กลับกันมาถึงวังเวียงเมื่อ 5 โมงเย็นอากาศเริ่มเย็นแล้ว ประกอบกับเสื้อผ้ายังเปียกอยู่ด้วยทำให้รูสึกหนาวจนต้องรีบกลับมาอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้า

เราออกมาหาอาหารเย็นกินกันและตกลงแวะที่ร้านหนึ่งเห็นคนเยอะดี สั่งสปาเกตตี้มากินกัน อร่อยใช้ได้เลยทีเดียว ด้วยความอ่อนเพลียมาทั้งวันหลังจากกินเสร็จเราก็ตรงกลับที่พักมาเข้านอนกันเลย

แม่น้ำซอง

เช้านี้อุ้ยกับพริมอยากจะแวะไปถ่ายรูปที่สะพานกันอีกครั้งก่อนที่เราจะต้องเดินทางกลับกันแล้ว หลังจากเดินถ่ายรูปกันได้สักพัก ก็มาแวะดื่มกาแฟกันที่เชิงสะพานก่อนกลับมาอาบน้ำ เก็บข้าวเก็บของ รอรถมารับเพื่อเดินทางต่อไปยังเวียงจันทน์ แม้หนทางจะคดเคี้ยวแต่ก็ไม่เท่าเส้นทางที่เราเดินทางมาจากหลวงพระบาง รถพาเรามาส่งตรงร้านอาหารโชคดี ข้างๆเป็นบริษัทท่องเที่ยว เรานำกระเป๋าไปฝากไว้เพราะไม่อยากหอบกระเป๋าใบใหญ่ไปด้วยขณะเที่ยงชมเมืองเวียงจันทน์

เวียงจันทน์

เราเดินไปถ่ายรูปป้ายต้อนรับปีใหม่ของเบียร์ไทเกอร์ที่ลานน้ำพุ และเดินไปชมพระธาตุดำ เป็นเจดีย์ทรงดอกบัวหกเหลี่ยม ชาวลาวมีความเชื่อว่าพระธาตุดำเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่คอยปกป้องภัยอันตรายแก่บ้านเมือง เราแวะสักการะ และชมความงามของ วัดศีรษะเกษ และหอพระแก้วซึ่งเคยเป็นที่ประดิษฐานพระแก้วมรกต

จากหอพระแก้วเราเรียกรถเพื่อไปพระธาตุหลวง ซึงเป็นปูชนียสถานที่สำคัญอีกแห่งหนึ่งของเมืองเวียงจันทน์ ระหว่างทางเราขอให้รถจอดเพื่อแวะถ่ายรูปตรงประตูไซ แล้วนั่งรถกลับมาที่เดิมเพื่อรอเวลาขึ้นรถกลับเมืองไทย ใกล้ๆกันมีรานกาแฟ Joma ร้านเดียวกับที่เรากินที่หลวงพระบาง เราเข้าไปดื่มกาแฟ และกินเค้กรอกันในร้าน ก่อนออกมาขึ้นรถ รถรอผู้โดยสารที่ยังเดินทางมาไม่ถึงนานจนด่านใกล้ปิด จึงต้องพาผู้โดยสารที่มาถึงแล้วข้ามด่านมาก่อน เมื่อผ่านด่านมาแล้วก็มาจอดรออีกพักนึงกว่ากลุ่มคนไทยที่เหลือจะมาถึง (พี่ไทยเราสายเสมออ่ะ) รถพาเรามาแวะกินอาหารเย็นที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งที่หนองคายก่อนตรงกลับกรุงเทพ

เนื่องจากรถออกเลทเป็นชั่วโมง เราถามน้องว่าอย่างนี้ก็ไปถึงกรุงเทพช้าสิ แต่น้องบอกว่า “ก็เร่งหน่อย” แล้วก็เป็นจริงอย่างน้องบอก เรามาถึงตามกำหนดเวลาเดิม 6 โมงเช้าที่ถนนข้าวสาร เรียกแท๊กซี่เพื่อจะกลับบ้าน แต่ไม่มีคันไหนสนใจอยากจะรับเรา จะรับกันแต่ชาวต่างชาติอะไรประมาณนี้ เลยต้องเดินออกมาเรียกรถที่หน้ากองสลาก เราร่ำลาแล้วแยกย้ายกันกลับบ้าน

ยามเช้าริมแม่น้ำซอง

ตักบาตรข้าวเหนียว

ตอนเช้าเราออกมาสายกว่าเวลานัดนิดหน่อย น้องเค้าออกมายืนรอแล้ว (สงสัยคงกลัวเราเบี้ยว) น้องเตรียมเสื่อมาด้วย หาที่ปูเสื่อให้เรานั่งรอใส่บาตร วันนี้นักท่องเที่ยวเยอะแต่เช้าเลย บ้างมาใส่บาตรข้าวเหนียว บ้างก็มาถ่ายรูปเก็บบรรยากาศของประเพณีวิถีพุทธที่งดงามของชาวหลวงพระบาง

หมู่บ้านทอผ้าและทำกระดาษสา

วันนี้เราวางแผนจะไปเที่ยวนอกเมืองกัน เลยมาเดินหาเช่าจักรยานกัน เรานำรถข้ามสะพานไม้เพื่อข้ามไปอีกฝั่งของแม่น้ำคาน เพราะถ้าขี่ไปตามถนนจะไกลมาก หลังจากข้ามฝั่งไปเราขี่รถไปชมหมู่บ้านทอผ้า และทำกระดาษสา ได้ผ้าพันคอ และโคมไฟกระดาษสา ติดไม้ติดมือกลับมาด้วย เราขี่รถชมวัดวาอาราม บ้านเรือนสองข้างทาง กันไป จอดแวะถ่ายรูปกันไป จนรู้สึกว่าแดดเริ่มร้อนมากแล้ว อีกทั้งเริ่มหิวกันแล้ว เลยขี่รถกลับกัน

เรามาแวะพักกินข้าวเหนียว ส้มตำกันที่ริมแม่น้ำคานกัน แล้วตั้งใจจะกลับมาพักกันก่อน ระหว่างทางขี่รถผ่านน้ำผลไม้ตั้งอยู่ริมแม่น้ำโขง แวะดื่มน้ำผลไม้คลายร้อนกันซะหน่อย ก่อนกลับไปนั่งพักนอนพักจนแดดร่มลมตกแล้วก็ออกมาถ่ายรูปวัด Xiang Thong กันอีกรอบ

วัดเซียงทอง

มื้อเย็นเราเดินไปหาอะไรกินกันที่ตลาด แล้วก็ตกลงมาหยุดที่ร้านเฝอ หลังจากกินเสร็จ เราเดินเล่นที่ตลาดกลางคืน และแวะกินเค้กที่ร้าน Joma เป็นร้านกาแฟน่ารักๆ แนว Starbuck เลยตัดสินใจเข้าไปดู เค้กอร่อย ราคาก็ไม่แพง เรานั่งคุยไปพลางเพื่อรอเวลาไป “ดาวฟ้า” สถานบันเทิงชื่อดังของที่นี่

เรานั่งสามล้อไปดาวฟ้า อยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก รถสามล้อจอดที่หน้าตึก ซึ่งมองดูภายนอกเหมือนตึกร้างมากว่า ทำไมดูเงียบๆหว่า เดินเข้าไปด้านในพนักงานกำลังนำของมาจัดวางตามโต๊ะอยู่เลย เราคงมาเร็วเกินไปเลยกลายเป็นลูกค้าโต๊ะแรกของวันนี้ เราหาที่นั่งใกล้ประตู โต๊ะทำด้วยถังน้ำมัน 200 ลิตร มีราวเหล็กกั้นสำหรับให้ออกไปเต้นที่หน้าเวที ได้บรรยากาศไปอีกแบบ เราสั่งเบียร์มานั่งดื่ม (มีการแจกคูปองจับฉลากด้วย)  รางวัลที่ 1 เป็นรถมอเตอร์ไซด์ ถ้าได้จะเอากลับยังไงเนี่ย) ซักพักก็เริ่มมีคนทะยอยกันมา เดินเข้าทำหน้าเลิ่กลั่ก หันซ้านหันขวา รับรู้ได้ทันทีว่าเป็นคนไทย

Center of map

ร้านข้าวจี่ปาเต้

ร้านข้าวจี่ปาเต้

พระธาตุหมากโม

พระธาตุหมากโม

วัดเซียงทอง

วัดเซียงทอง

ท่าเรือเมืองหลวงพระบาง

ท่าเรือเมืองหลวงพระบาง

ภูสี

ภูสี

วังเจ้ามหาซีวิต

วังเจ้ามหาซีวิต

วัดมหาธาตุ

วัดมหาธาตุ

ไปรษณีย์

ไปรษณีย์

วัดใหม่

วัดใหม่

สะพานชั่วคราวข้ามแม่น้ำคาน 1

สะพานชั่วคราวข้ามแม่น้ำคาน 1

สะพานชั่วคราวข้ามแม่น้ำคาน 2

สะพานชั่วคราวข้ามแม่น้ำคาน 2

หมู่บ้านกระดาษสาและทอผ้า

หมู่บ้านกระดาษสาและทอผ้า

วังเวียง

วังเวียง

ผู้คนทะยอยกันมาเรื่อยๆ ส่วนใหญ่ก็เป็นคนไทย จนเวลาล่วงเลยไปใกล้ 4 ทุ่มถึงจะมีคนลาวเริ่มมากันเยอะขึ้น มีการเปิดเพลงไทยสลับเพลงลาว ยิ่งดึกก็ยิ่งมีคนออกไปเต้นมากขึ้น รวมถึงพี่นพ กับพริมด้วย เวลาที่เพลงลาวขึ้นยิ่งทำให้แยกได้ชัดเจนว่าเป็นคนไทยหรือคนลาว สังเกตุเอาจากท่าเต้น คนลาวเค้าเต้นท่าเดียวกันหมด (เหมือนเรียนมาอะไรประมาณนั้น) ส่วนที่เหลือเป็นคนไทยก็เต้นมั่วค่ะ

เราอยู่กันไม่ดึกนักเพราะเริ่มง่วงนอนแล้ว ไม่ลืมเอาฉลากไปให้คนไทยโต๊ะข้างๆ เพราะจะทิ้งก็เสียดาย เผื่อเค้าจะโชคดีได้ขี่มอเตอร์ไซด์กลับเมืองไทย แล้วเดินออกมาเรียกรถกลับที่พัก

หลวงพระบางยามเช้าก่อนออกเดินทาง

วันรุ่งขึ้นเราตั้งใจจะไปดื่มกาแฟที่ร้านประชานิยมกันก่อนออกจากหลวงพระบาง มุ่งหน้าสู่วังเวียงที่หมายต่อไปของเรา ดื่มกาแฟเสร็จเรากลับไปเก็บข้าวของแล้วออกมาเรียกรถสามล้อเพื่อไปขึ้นรถที่ขนส่ง รถออกจากวังเวียงประมาณ 8 โมงเช้า  รถขับลัดเลาะภูเขาให้เราได้เพลิดเพลินกับความงามของธรรมชาติสองข้างทาง ขุนเขาถูกม่านปกคลุมด้วยม่านหมอก สวยจนทำเอาลืมความวิงเวียนจากหนทางที่แสนคดเคี้ยว เราจอดแวะพักรถที่กิ่วกระจำตอน 10 โมง  และแวะให้เรากินข้าวเที่ยงกันที่กาสี โดยจะได้รับคูปองคนละ 1 ใบนำไปแลกข้าว หรือเฝอได้คนละอย่าง(เป็นอาหารมื้อแรกที่รู้สึกว่าไม่อร่อยเอาเสียเลย)

หลังอาหารเที่ยงเราเดินทางต่อจนถึงวังเวียง รถมา  จอดส่งเราที่ขนส่ง ต้องนั่งสองแถวต่อเพื่อไปลงที่ตลาด ด้วยสัมภาระที่แสนหนัก คงไม่สะดวกที่จะหอบหิ้วไปด้วย เราแวะดื่มน้ำแล้วพี่นพกับอุ้ยก็ออกไปหาที่พักกัน ปล่อยให้ฉันกับพริมนั่งเฝ้ากระเป๋ากัน ทั้งสองคนหายไปพักใหญ่แล้วกลับมาพร้อมคำตอบว่าที่พักเต็มหมดเลย พี่นพกับอุ้ยเลยเช่าจักรยานเพื่อขี่ออกไปหาที่พักนอกเมือง หายกันไปอีกพักก็กลับมาว่าได้ที่พักแล้ว แต่ต้องนอนเต๊นท์กัน เราเช่ารถเพิ่มอีกคันเพราะที่พักไกลจากตลาดออกไป 2 กก.

บรรยากาศยามเย็น ริมแม่น้ำซอง วังเวียง

ตกเย็นเราขี่รถไปเที่ยวสะพานข้ามแม่น้ำซองซึ่งเป็นสะพานเดียวที่รถสามารถข้ามได้ ลงไปเดินชมบรรยากาศยามเย็น แวะซื้อ package สำหรับวันพรุ่งนี้ก่อนไปหาอาหารอร่อยๆกินกัน เราขีรถวนหาร้านอาหารที่เคยมากินเมื่อครั้งก่อนที่มาวังเวียง อาหารยังอร่อยเหมือนเดิมแม้จะช้าไปซักนิด

ระหว่างขี่รถกลับเห็นร้านไก่ย่างข้างทาง แวะซื้อไปกินดีกว่าเผื่อหิวอีกรอบ ข้างๆเต๊นท์เรามีศาลาไม้ให้ได้นั่งจิบเบียร์กัน เจอน้องคนไทยเต๊นท์ข้างๆเลยได้มานั่งพูดคุยกันอยู่พักใหญ่ ด้วยคุยกันถูกคอเพราะเป็นพันธมิตรเหมือนกัน เราแยกย้ายกันไปนอนตั้งแต่ยังไม่เที่ยงคืน ตั้งใจจะอยู่จนข้ามปีแต่ร่างกายเริ่มต้องการพักผ่อนแล้วสิ แต่ก็นอนไม่ค่อยหลับอยู่ดีเพราะที่พักข้างบนนักท่องเที่ยวไทยกลุ่มใหญ่ร้องเพลงฉลองปีใหม่กันเสียงดังทั้งคืนเลย

ตักบาตรข้าวเหนียว-ชมเมืองหลวงพระบางยามเช้า

หลับสนิทตลอดคืนในถุงนอนอันแสนอุ่น  เสียงโทรศัพท์ (ที่ตั้งปลุกไว้) ดังขึ้นตอน 6 โมงเช้า ลุกขึ้นมาอาบน้ำอาบท่า ตั้งใจว่าจะสระผม แต่พอเข้าห้องน้ำแล้วดูท่าจะไม่ไหว อากาศเย็นจัง เดี๋ยวค่อยกลับมาสระดีกว่า เดินออกมาแค่หน้าที่พักก็มีคนมาขายข้าวเหนียวแล้ว ชาวบ้านและนักท่องเที่ยวเริ่มทะยอยกันมาใส่บาตรมากขึ้นเรื่อยๆ

หลังจากใส่บาตรเสร็จเราเดินอ้อมภูสีไปหาอาหารเช้ากินกัน เป็นร้านที่พี่นพแนะนำว่าอร่อยด้วยติดใจตั้งแต่มาเที่ยวคราวก่อน มีอาหารหลากหลาย ทั้งเฝอ บาแกต กาแฟ ปาท่องโก๋ และข้าวจี่ปาเต้ เป็นมันฝรั่งผสมผักและเนื้อหมูทอด กรอบนอกนุ่มใน อร่อยถูกใจทุกคนมาก

หลังอาหารเช้าเราเดินชมสถานที่ต่างๆ แวะวัดวิชุนราช ชมพระธาตุหมากโม (เรียกตามลักษณะของพระธาตุที่คล้ายผลแตงโมผ่าครึ่ง) เดินไปขึ้นภูสี ระหว่างทางมีป้าย Christmas ผืนใหญ่สีสดใสเลยแวะถ่ายรูปกันซะหน่อย ก่อนเดินขึ้นไปชมภูสีซึ่งอยู่ไม่สูงนัก ด้านบนมีจุดชมวิวมองลงมาเห็นทิวทัศน์ของเมืองหลวงพระบาง

ด้านบนพระธาตุภูสี

ถัดจากภูสีเราแวะเดินเล่นและถ่ายรูปที่แกลลอรี่ก่อนกลับไปเก็บของเพื่อย้ายที่พัก หลังเก็บข้างของเข้าที่พักใหม่ เจ้าของเป็นสาวลาวหน้าตาสะสวย ยิ้มแย้มแจ่มใสจนต้องขอถ่ายรูปเก็บไว้เป็นที่ระลึก  ใกล้เที่ยงแล้ว เราออกมากินข้าวกันที่ริมแม่น้ำโขง กินไปพลางคุยไปพลางถึงเรื่องนู้นเรื่องนี้ แล้วมาลงที่เรื่องการเมืองได้ไงไม่รู้ เด็กเสิร์ฟได้ยินเราคุยเรื่องการเมืองก็สนใจ และได้พูดคุยแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันนิดหน่อย ตอนท้ายน้องเค้าบอกว่า “ไม่อยากเห็นคนไทยทะเลาะกัน สงสารในหลวง” แอบปลื้มใจอยู่ลึกๆคนที่นั่นก็รักในหลวงเหมือนกัน ก่อนกลับยังแนะนำให้เราไปกินกาแฟที่ประชานิยมเพราะพันธมิตรชอบมานั่งกินที่นี่

ร้านกาแฟประชานิยม-วัดมหาธาตุ-แกลลอรี่

เราเดินไปร้านประชานิยมตามคำแนะนำและก็ไม่ผิดหวัง กาแฟรสชาติดี แถมมีพันธมิตรนั่งกันอยู่ก่อนแล้วกลุ่มหนึ่งด้วย ร้านนี้มีสมุดไว้ให้ผู้มาเยี่ยมเยือนได้เขียนบันทึกด้วย ออกจากร้านกาแฟ เราเดินตัดตลาดไปวัดมหาธาตุ แล้วเลยไปส่งโปสการ์ดที่ไปรษณีย์ อุ้ยจำที่อยู่เพื่อนไม่ได้ ก็ขอให้เค้าประทับตราหลวงพระบางให้ แล้วนำกลับมาส่งเองที่เมืองไทย  แวะเข้าวัดใหม่ เพื่อถ่ายรูปและเข้าไปกราบพระในโบสถ์ซึ่งมีพระแก้วมรกตประดิษฐานอยู่ด้วย

จากนั้นเราเดินย้อนกลับมาที่วังเจ้ามหาชีวิต เจอคนฝรั่งเศสเข้ามาพูดคุยทักทายกับพริม (แต่ฉันฟังไม่รู้เรื่อง) แล้วถ่ายรูปกันไว้เป็นที่ระลึก เราเดินถ่ายรูปกันจนบ่าย 3 แดดร้อนมากจนเริ่มรู้สึกเพลีย เลยตกลงเดินกลับมาพักกันก่อนตกเย็นแดดคล้อย เราออกมาเดินเล่นอีกรอบรอดูพระอาทิตย์ตกที่ท่าเรือ แล้วเดินหาร้านอาหารเย็นเติมพลังกัน สายตาพลันไปเห็นร้านหมูกระทะ ลองชิมกันดีกว่าว่าจะเหมือนเมืองไทยรึเปล่า

วังเจ้ามหาชีวิต

อิ่มหนำสำราญแล้วเดินกลับมาที่พัก และออกมาหาร้านซักรีด จะซักเองก็เกรงว่าเสื้อกันหนาวหนาๆกับกางเกงยีนส์จะไม่แห้งเอา ตรงข้ามที่พักเรามีร้านเสริมสวย และนวดฝ่าเท้า พริมอยากจะสระผม พวกเราที่เหลืเลยนวดฝ่าเท้ารอกัน พี่ชาย(เอ หรือพี่สาว) ที่นวดให้พี่นพอัธยาศัยไมตรีดีมากๆ เล่าเรื่องสนุกๆให้เราฟังไปด้วยระหว่างนวด เช่น พี่เค้าเล่าว่า ผงชูรสเนี่ย คนลาวเรียกว่า แป้งนัว เคยมีคนไทยสั่งส้มตำและย้ำว่าไม่ใส่ผงชูรสนะ คนขายก็ถามว่าใส่แป้งนัวมั๊ย คนไทยก็ตอบว่า ใส่ (สื่อสารกันไม่เข้าใจ แม้ภาษาจะฟังดูใกล้เคียงกันก็ตาม)

สาวสวยเจ้าของที่พัก-พระอาทิตย์ตกที่ท่าเรือ

น้องสาวคนที่นวดให้ฉันถามว่าพรุ่งนี้เช้าเราจะใส่บาตรกันมั๊ย เค้าจะนึ่งข้าวเหนียว และเตรียมดอกไม้ให้ เราก็เลยตกลงใจสั่งน้องเค้านึ่งข้าวเหนียวให้เลย พรุ่งนี้ใส่บาตรกันอีกซักวันดีกว่า น้องเค้ายังเล่าอีกว่า เคยมีคนไทยสั่งให้เค้านึ่งข้าวเหนียว และทำห่อหมกใส่บาตร 80 ห่อแล้วก็ไม่มารับ เค้าร้องไห้เลย เพราะเค้าลงทุนไปเยอะ แต่ฉันว่าอาจจะสื่อสารกันไม่เข้าใจ คนไทยอาจจะแค่ถาม แล้วน้องเค้าอาจจะคิดว่าสั่งหรือเปล่านะ เพราะหลายๆครั้งเวลาคุยกับคนลาว ด้วยภาษาคล้ายกันมากเลยเหมือนจะพูดคุยกันรู้เรื่อง แต่จริงๆแล้วเข้าใจไม่ตรงกัน

Center of map

ร้านข้าวจี่ปาเต้

ร้านข้าวจี่ปาเต้

พระธาตุหมากโม

พระธาตุหมากโม

วัดเซียงทอง

วัดเซียงทอง

ท่าเรือเมืองหลวงพระบาง

ท่าเรือเมืองหลวงพระบาง

ภูสี

ภูสี

วังเจ้ามหาซีวิต

วังเจ้ามหาซีวิต

วัดมหาธาตุ

วัดมหาธาตุ

ไปรษณีย์

ไปรษณีย์

วัดใหม่

วัดใหม่

ปากแบง

วันนี้เรานัดกันไว้ 6 โมง จะไปเดินเล่นชมทิวทัศน์ยามเช้ากัน พริมมาเคาะประตูเรียก แต่ฟ้ายังมืดอยู่เลยเลื่อนไปเป็น 6 โมงครึ่ง ทิวทัศน์ยามเช้าสวยช่างสวยงาม มองลงไปเห็นแม่น้ำ ล้อมรอบด้วยขุนเขา ถูกปกคลุมด้วยหมอกหนา จนแลดูเหมือนภูเขาสูงเสียดฟ้า ทะเลเมฆขึ้นไป อากาศเย็นจนเวลาพูดมีควันออกปากเลย เดินถ่ายรูปพร้อมหาเสบียงไว้กินเวลาล่องเรือวันนี้ ได้ขนมปังบาเก็ต และข้าวเหนียว ไก่ปิ้ง (ที่สั่งไว้ตั้งแต่เมื่อคืน) เดินชมตลาดสดยามเช้า และแวะกินเฝอ ข้าวเปียก และกาแฟเป็นอาหารเช้า ก่อนกลับมาเก็บข้าวของสัมภาระเตรียมออกเดินทางกันต่อ

ซอกเล็กๆ บนเรือซ้า

พวกเรามานั่งรอในเรือตั้งแต่ยังไม่ 9 โมง วันนี้เรือนั่งสบายกว่าเมื่อวานมาก ที่นั่งกว้างกว่า สะอาดกว่าด้วย เพราะคนดูแลเรือให้เราถอดรองเท้าตั้งแต่ลงเรือ พร้อมแจกถุงพลาสติกคนละใบสำหรับใส่รองเท้า มีชาวต่างชาติมานั่งรอกันเยอะแล้ว ทำให้หาที่นั่งใกล้กันไม่ได้ เลยต้องแยกกันนั่ง ฉันมองไปเห็นซอกเล็กๆระหว่างพนักเก้าอี้ตัวสุดท้ายกับเคาน์เตอร์ขายของ พอดีตัวฉันมากๆ (ต้องเตรียมไว้ให้เราแน่ๆ) นั่งสบายมายืดขาได้ด้วย น้องที่ขายของบนเรืเห็นเข้าคงงงๆ มานั่งอะไรตรงนี้เนี่ย แต่ก็ไปหาเบาะรองนั่งมาให้

ระหว่างทางจากปากแบงไปหลวงพระบาง

กว่าเรือจะออกก็เกือบ 10 โมงแล้ว วันนี้อากาศยังคงเย็นเหมือนเมื่อวาน เพียงแต่แดดแรงกว่า ช่วยให้อบอุ่นขึ้น ทิวทัศน์ก็เหมือนเดิม ภูเขาที่เขียวชะอุ่ม มีโขดหินสลับเนินดินตลอดชายเขา มีเนินทรายให้เห็นบ้างเป็นบางช่วง นั่งมองวิถีชีวิตของผู้คนตลอดสองข้างทางก็เพลินๆดีเหมือนกัน มีคนทอดแหจับปลา มีเด็กๆวิ่งเล่น มีคนซักผ้า ตากผ้าไว้ตามโขดหิน มีการปลูกพืช(มองเห็นไกลๆไม่รู้ว่าต้นอะไร) อยู่เป็นระยะๆ มีการเลี้ยงสัตว์ซึ่งจะเป็นวัวซะเป็นส่วนใหญ่ อาหารเที่ยงของเราเป็นข้าวเหนียว ไก้ปิ้ง แม้ไม่อร่อยเท่าเมืองไทย แต่ในบรรยากาศสบายๆกินอะไรก็รู้สึกอร่อยไปซะหมด วันนี้น้ำแรงกว่าเมื่อวานทำให้เรือโคลงจนรู้สึกเวียนหัว

สัมผัสแรกหลวงพระบาง

ในที่สุดเรามาถึงหลวงพระบางเมื่อเกือบ 4 โมงเย็น เดินหาที่พักกันนานพอสมควรเพราะนักท่องเที่ยวเยอะ ที่พักราคาย่อมเยาเลยเต็มซะแล้ว ที่เหลือก็ราคาแพงประมาณ U$ 30-40 ในที่สุดเราก็ได้ห้องพักในราคา U$ 25 และ 210,000 kip มีน้ำอุ่นให้ ห้องพักส่วนใหญ่ที่นี่ไม่มีแอร์เพราะอากาศเย็นสบายอยู่แล้ว เก็บข้าวเก็บของเสร็จแล้ว เราออกมาเดินเล่นกัน บ้านเรือนที่นี่น่ารัก น่าอยู่มาก เสียแต่เริ่มมีร้านขายเครื่องดื่มแอลกอฮอล์แล้ว ทำให้ความงามของเมืองมรดกโลกลดลงไปบ้าง

วัดเซียงทอง

เราแวะชมความงามของวัด Xiang Thong ยามเย็น เนื่องจากคนขายตั๋วกลับบ้านไปแล้ว เราเลยได้เข้าไปชมโดยไม่ต้องเสียค่าเข้า เราเดินชมและถ่ายรูปรอบๆวัด พระกำลังสวดมนต์ทำวัดเย็น หลังจากพระทำวัดเสร็จเราจึงได้มีโอกาศเข้าไปกราบพระในโบสถ์ก่อนที่จะปิดเสียก่อน

ตลาดมืด

เกือบ 6 โมงแล้ว ฟ้าเริ่มมืดไฟเริ่มช่วยให้บริเวณวัดดูสว่างขึ้น ได้สัมผัสความงามในอีกบรรยากาศหนึ่ง ออกจากวัดเราไปหาข้าวกินกันที่ตลาด ซึ่งเป็ฯซอยแคบๆ มีอาหารขายอยู่หลายร้าน มีนักท่องเที่ยวมาเดินจับจ่าย และนั่งทานอาหารมากพอควร จากนั้นเราไปเดินหาซื้อของฝากที่ตลาดมืด(หรือที่คนไทยเรียกว่า ตลาดกลางคืน) มีของขายให้เลือกมากมาย เดินไปเดินมาได้ผ้าพันคอเป็นของฝากกันคนละหลายผืน เดินผ่านร้านนวดแผนลาว เช็คราคาดูแล้วไม่แพงนักคนละ 180 บาท ลองนวดกันซักหน่อยก็ดีเหมือนกัน สบายตัวดีแม้ไม่สะใจเท่านวดแผนไทย เดินกลับที่พักมานั่งคุยเล่น และกินขนมกันที่หน้าระเบียง แม้คืนนี้อากาศจะเย็นแต่ก็ไม่เท่าที่ปากแบง คุยกันซักพักก็แยกย้ายกันไปอาบน้ำนอน เพราะพรุ่งนี้เรานัดกัน 6:30 จะไปตักบาตรข้าวเหนียวกัน

Center of map

ปากแบง

ปากแบง

ปากอู

ปากอู

วัดเซียงทอง

วัดเซียงทอง

ท่าเรือเมืองหลวงพระบาง

ท่าเรือเมืองหลวงพระบาง

ภูสี

ภูสี

วังเจ้ามหาซีวิต

วังเจ้ามหาซีวิต

ด่านไทย-ลาว ถูกกันด้วยแมน้ำโขง

วันนี้นัดกับอุ้ย พริม พี่นพ ไว้ที่ BTS หมอชิต 5 โมงเย็น แต่ด้วยความที่กลัวรถจะติดเลยมาถึงตั้งแต่ 4 โมง กว่าอุ้ย พริม พี่นพ จะมาถึงก็เกือบ 6 โมงแล้ว เดินลงมาเรียกแท็กซี่จะเข้าไปหมอชิต แต่เค้าไม่ยอมไปเพราะกลัวรถติด เลยตัดสินใจนั่งมอเตอร์ไซด์เข้าไปกัน (คนละ 50 บาท) ไปถึงหมอชิตเจอเจ้าหน้าที่ Thai Ticket ตรงเข้าไปยื่นตั๋วให้ดูถามว่าขึ้นชานชาลาไหน ปรากฏว่าต้องขึ้นที่กรมการขนส่งที่อยู่ตรง BTS หมอชิต อ้าว! แล้วเรานั่งเข้ามาทำไมกันหว่า ดีนะที่เค้ามีรถตู้บริการ นั่งกลับไปที่เดิมค่ะ ข้าง BTS กว่าจะออกไปถึงก็ทุ่มกว่าๆแล้ว เพราะรถเริ่มติดแล้ว รถออกจากกรุงเทพประมาณทุ่มครึ่ง รถแวะจอดให้ทานข้าวต้มที่นครสวรรค์ตอน 5 ทุ่ม พอขึ้นรถก็ปิดไฟให้นอน แต่นอนยังไงก็ไม่หลับ หันซ้ายขวาเห็นคนอื่นเค้าหลับกันแล้วอิจฉาจัง เป็นคนนอนยากก็ต้องทำใจหน่อย สรุปว่าไม่หลับเลยตลอดทั้งคืน

แม่น้ำโขงบนเรือซ้า

เราเดินทางมาถึงเชียงของตอน 9 โมงเช้า ต่อรถเพื่อจะมาขึ้นเรือข้ามฟาก(คนละ 40 บาท) กรอกเอกสารขาออกตรงตม. แล้วนั่งเรือข้ามฟากมา(อีกคนละ 30 บาท) นั่งกรอกเอกสารขาเข้า ฝั่งลาวเสร็จ ก็มารอแลกเงินซึ่งคิวค่อนข้างยาว เพราะเป็นเมืองเล็กๆ ตามร้านค้าไม่มีให้แลก ต้องแลกที่ Western Union ตรงด่านเข้าเมืองลาว จากนั้นเราก็มาซื้อตั๋วขึ้นเรือช้าเพื่อเดินทางไปปากแบง(คนละ 220,000 kip) เราขึ้นเรือกันตอน 11 โมง ยังไม่ได้กินข้าวเช้ากันเลย ประกอบกับไม่มีเวลาแวะซื้อด้วยสิ ยังดีมีขนมปังที่ซื้อติดไม้ติดมือมาจากกรุงเทพประทังชีวิตไปมื้อนึงก่อน

ขุนเขาอันกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตาที่โอบกอดผืนน้ำไว้ตลอด 2 ข้างทางที่เราล่องเรือผ่าน กับอากาศเย็นสบาย(จนเริ่มรู้สึกหนาว) ทำให้รู้สึกผ่อนคลายยิ่งนัก ติดตรงที่นั่งแคบไปนิด นั่งนานๆจนรู้สึกเมื่อยให้ต้องขยับตัวกันอยู่บ่อยครั้ง  บางช่วงกระแสน้ำเชี่ยวและมีน้ำวนให้ผู้คนบนเรือได้ตื่นเต้นจนลืมความเมื่อยขบไปได้บ้าง

กว่าจะถึงปากแบงก็มืดพอดี

เรือแล่นลัดเลาะผ่านเกาะแก่ง โขดหินไปเรื่อยๆ อุณหภูมิเริ่มลดลงพร้อมกับดวงอาทิตย์ที่คล้อยต่ำลงเรื่อยๆ ผู้โดยสารเริ่มหยิบเสื้อกันหนาวมาสวมกันแล้ว เมื่อแสงสุดท้ายของวันลับขอบฟ้าไปต่อหน้าต่อตา ความมืดเข้าปกคลุมก่อนที่เราจะเดินทางถึงปากแบงซะอีก

ประมาณ 6 โมงเย็นเรือก็ชะลอเพื่อเข้าเทียบท่าที่ปากแบง ตรงท่าเทียบเรือซึ่งมีบันไดทางขึ้นมีคนยืนซักผ้า และอาบน้ำกันอยู่ ทำให้เรือต้องเทียบท่าเลยออกไป แล้วให้นักท่องเที่ยวหอบกระเป๋าใบใหญ่ปีนขึ้นไปตามโขดหินในความมืด (อย่างทุลักทุเลกันพอสมควร) เกือบตกแม่น้ำกันเลยทีเดียว เดินไปไม่กี่ร้อยเมตรเราก็ได้ที่พักแล้ว ราคาก็ไม่แพง(ประมาณ 300 บาท) ที่สำคัญมีน้ำอุ่นด้วย (ไม่งั้นหนาวตายแน่ๆ)

ปากแบง

หลังจากเก็บข้าวของ และอาบน้ำอาบท่ากันเรียบร้อยแล้ว ก็ออกไปหาอะไรกินกัน อาหารมื้อแรกของวันนี้(ที่ผ่านมาคงไม่นับเป็นมืออาหารได้) ข้าวเหนียว ไก่ปิ้ง ซุปเนื้อ และเบียร์ลาว อร่อยสมใจพวกเรา แม้จะรู้สึกว่าอาหารแพงไปนิดเมื่อเทียบกับบ้านเราแต่ก็ไม่มากมายนัก เราเดินชมบรรยากาศยามค่ำคืน และถ่ายรูปกันอีกนิดหน่อยก็กลับที่พัก ความอ่อนเพลียและเมื่อยล้าจากการเดินทางทำให้รู้สึกง่วงเร็วกว่าปกติ เลยขอตัวไปนอนก่อนหัวถึงหมอนก็หลับยาวถึงเช้าเลย (อดเห็นดาวสวยๆเต็มผืนฟ้า พริมบอกว่าดาวสวยมากๆเมื่อตอนที่ไฟฟ้าทั้งเกาะดับหมดแล้ว)

Center of map

ท่าเรือท่าเรือบั๊ค เชียงของ

ท่าเรือท่าเรือบั๊ค เชียงของ

ตม. ห้วยซ๊าย สปป ลาว

ตม. ห้วยซ๊าย สปป ลาว

ท่าเรือซ้า

ท่าเรือซ้า

ปากแบง

ปากแบง

ตาดผาส้วม

แปดโมงครึ่งเราออกเดินทางจากดอนเดชด้วยเรือ ต่อรถตู้ไปที่ปากเซ เช่ามอเตอร์ไซค์กันคันละ 300 บาท (น้ำมันต่างหาก) เริ่มออกเดินทาง จุดหมายแรกคือ ตาดผาส้วม (ที่แปลว่า สวยเหมือนห้องหอ) เก็บค่าเข้าชมนิดหน่อยไม่แพงมาก สวยจริงๆ แหละ เพราะถูกจัดสรรไว้เป็นที่ท่องเที่ยวแล้ว โดยคนไทย ห้องน้ำสวยมาก อย่าลืมชิมน้ำลูกทองปั่น ผลไม้ที่มีเฉพาะที่ลาว และน้ำน้อยหน่าปั่นด้วย แล้วล้อก็เริ่มหมุนอีกครั้งมุ่งหน้า ตาดฟาน น้ำตกที่มีสองสายไหลคู่กันลงสู่พื้นดิน สูงมาก ทางเดินลงไปนั้นค่อนข้างเสี่ยง และลื่น ชมแค่จุดชมวิวน่าจะเพียงพอแล้ว ถ้าอยากถ่ายรูปควรไปช่วงเช้าเพราะเมื่อบ่ายแล้วที่ ตาดฟาน จะมีเงาทอดบังอยู่ ถ่ายรูปมาไม่ค่อยสวย แค่ไปชม จำ บรรยากาศก็พอแล้ว ส่วน แพ ต่อ เต้ย ขอแกย้ายกลับที่พักที่ปากเซก่อน เพราะวันรุ่งขึ้นจะเดินทางกลับแต่เช้า โอเค ..แยกย้าย ร่ำลา (ครั้งที่ 1)

ตาดเยื้อง ตาดฟาน

ออกเดินทางต่อไปที่ ตาดเยื้อง จุดหมายสุดท้ายของวันนี้ ใกล้กันกับตาดฟานมาก ลองดูแล้วมีที่พักที่เดียว เพื่อความสะดวกและประหยัดในวันรุ่งขึ้น เราตัดสินใจเปลี่ยนแผนจะกลับไปพักที่ปากเซกัน รีบเข้าไปที่ ตาดเยื้อง โดยเร็ว เย็นมากแล้ว เข้าฟรี ไม่มี จนท. ที่เก็บตังค์แล้ว ว้าวววว..รีบถ่ายรูปก่อนแสงสุดท้ายจะหมดไป สวย โรแมนติคมากๆๆ เขียว ฉอุ่ม ฉ่ำ น้ำเป็นละออง กระจาย เยอะมาก เสียดายแก๊งค์สามช่า อดดูเลย เอ้า..ถ่าย VDO ไปฝากแล้วนะ (ดู VDO ได้ที่ http://guygy.multiply.com/video/item/6) โพล้เพล้อีกแล้ว ต้องขับกลับไปที่ปากเซ ถึงที่พัก ลานคำ สุดท้ายเราเก้าคนก็ยังต้องกลับมาเจอกันอีก 555+++

หลักแปด

ไปกินมื้อเย็น อาหารเวียตนามที่ร้าน “ไซง่อน” ใกล้ที่พัก กินกันอย่างหรู สามแสนกว่าเอง อิ อิ ตื่น เช้ามากินเฝอเนื้อร้านที่อร่อยที่สุดใน ปากเซ หน้าที่พัก ลานคำ เหมาะสำหรับพวกกินเนื้อมาก ห้ามพลาด แต่เรากะเต้ยไม่กิน เลยต้องกินเฝอหมูร้านอื่นแทน (เฝอที่ลาวนี่ราคาชามละ 15,000 กีบ จ้า ซื้อเบียร์ได้สองขวดอะ กินเบียร์แทนดีกว่าใช่มั้ย แพ ต่อ เต้ย อิอิ) วันนี้สินะที่เราต้องแยกกันจริง ๆ แล้ว งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา แพ ต่อ เต้ย ต้องแยกกลับไปอุบลก่อน แยกย้ายกันที่ท่ารถหลักแปด ส่งขึ้นรถอินเตอร์บัสออกเที่ยว 09.30 น. โชคดีนะ แล้วเจอกันทริปหน้า ^_^”
เหลือ หกคน กับมอเตอร์ไซค์สามคันแล้ว เริ่มเดินทางอีกครั้ง วันนี้เราจะไป อุมง วัดโตโมะทา เป็นมรดกโลก ยุคเดียวกับวัดพู ค่าเข้าชมมคนละ 10,000 กีบ ที่นี่มีนักท่องเที่ยวมาน้อยมาก ไม่ค่อยนิยม ส่วนใหญ่จะเลยไปปางช้างแทน เงียบ สงบ สารพัดแมลง บางส่วนมีการนำมาจัดวางใหม่ แต่ชิ้นที่พบลวดลายของการสลักหินค่อนข้างสมบูรณ์ หลังจากถ่ายรูปกันจนหนำใจแล้ว ก็เริ่มเดินทาง

อุมง วัดโตโมะทา

โดยขับเลยเข้าไปตามบ้านชาวบ้าน จนเจอหาดทรายขาว เหมือนทะเลมาก ลุงชาวบ้านรีบวิ่งมาถามว่าจะข้ามฝั่งมั้ย ราคาขนรถคันละ 15,000 กีบ คนฟรี ไม่คิดตังค์ ลุงบอก “ฝั่งโน้นมีทางไปวัดพูได้ประมาณเกือบสิบกิโล” พวกเราลงความเห็น “อ๊ะ! ดีเหมือนกันไม่ต้องย้อนกลับไปทางเดิมอีก ได้ค้นพบเส้นทางใหม่ด้วย” เอ้าได้..ขนมอเตอร์ไซค์สามคันขึ้นเรือ ในตำแหน่งที่เรานั่งนั้นเห็นสภาพเรือได้ชัดเจนว่า ผุมาก มีน้ำซึมเข้ามาตลอด เลยต้องนั่งไปวิดน้ำไป จะมีใครเห็นมั้ยน๊อ?? เฮ้อ..อ ใกล้ฝั่งแล้ว รอดแล้วเรา ก็ว่ายน้ำไม่เป็นนี่นา อิอิ ขึ้น ฝั่งได้

Center of map

วัดอุมง

วัดอุมง

ขึ้นเรือที่นี่

ขึ้นเรือที่นี่

ท่าเรือจำปาสัก

ท่าเรือจำปาสัก

วัดพู

วัดพู

โรงแรมที่ปากเซ

โรงแรมที่ปากเซ

ท่ารถหลักแปด

ท่ารถหลักแปด

ตาดผาส้วม

ตาดผาส้วม

ตาดฟาน

ตาดฟาน

ตาดเยื้อง

ตาดเยื้อง

ระหว่างทาง เอามอไซด์ข้ามฝั่งโขง

ล้อเริ่มหมุนอีกครั้ง ถ่ายรูป ชมนก ชมไม้ วิว แม่น้ำโขงนี่เหมือนทะเลมากๆ ระหว่างทางแวะกินน้ำกัน ชาวบ้านบอกว่า ไม่มีนักท่องเที่ยวผ่านมาสามปีแล้ว เพราะเป็นทางที่ชาวบ้านใช้ และไม่ค่อยสะดวกนัก ต้องขับข้ามห้วยที่ทำด้วยไม้ไผ่สานขัดแตะผุ ๆ เสียงแควก ๆ สองสะพาน ได้หวาดเสียวกันไป ลุ้น ๆ ต้องขับแข็งพอสมควรนะ ถ้าคิดจะใช้เส้นทางนี้ เราแวะทานกลางวันที่ร้านค้าระหว่างทาง มื้อนี้เป็น ไข่ทอด ข้าวเหนียว กาแฟเย็น สำหรับหกที่ราคา สองร้อยบาท แล้วออกเดินทางต่อ ตลอดทางจะเป็นบ้านคน วัด บ้านเก่า โรงเรียนแวะถ่ายรูปไปเรื่อย กว่าจะถึงวัดพูเกือบสี่โมงเย็นแล้ว แดดร้อนมาก วันนี้แหละที่เราไหม้เกรียมกันเป็นปลาทอดจนถึงทุกวันนี้ แง แง..

วัดพู

เสียค่าเข้าชมคนละ 30,000 กีบ ดูแล้วอดีตคงจะยิ่งใหญ่อยู่มิใช่น้อย ศิลปะดูจะผสมผสานหลายยุค เนื่องจากอายุยาวนาน และมีการซ่อมแซมบูรณะหลายครั้ง และแล้วหลังจากที่ถ่ายรูปจนไม่ดูเวล่ำเวลา ประตูถูกล่ามโซ่ พวกเราทั้งหกคนก็โดนขังอยู่ข้างในวัดพู ต้องถามชาวบ้านหาทางออกด้านหลังที่ปิดแล้วเช่นกัน แต่ยังมีคนคอยเปิดให้ นึกว่าจะโดนขังซะแล้ว ฝนใกล้ตกแล้วเส้นทางยังอีกยาวไกล เรารีบขับกันไปจนถึงท่าเรือ ที่จอดแพขนานยนต์ เที่ยวสุดท้ายแล้วที่จะข้ามไปฝั่งปากเซ มีรถบรรทุกจอดอยู่คันนึง แพนี้สามารถจอดให้เต็มได้ถึงหกคัน รอไปรอมาฝนตกใส่จนได้ เจ้าของแพตัดสินใจออกจากท่า ใช้เวลาไม่มาก ค่าขนมอเตอร์ไซค์คันละ 10,000 กีบ คนไปได้ฟรี พอขึ้นฝั่งเราต้องขับกันไปอีกประมาณสี่สิบกว่ากิโล ท่ามกลางสายฝนตก ไม่มีไฟทาง ถนนไม่มีไหล่ทาง และรถสวนใช้ไฟสูงที่ทำให้มองไม่เห็นรถ แมลงและผีเสื้อเยอะมาก ดูโรแมนติคนะ แต่วันนั้นรู้สึกน่ารำคาญมากกว่า 555++ ในที่สุด เราก็กลับมาถึงที่พักที่ปากเซอย่างปลอดภัย รอดพ้นจากกลุ่มวัยรุ่นโก๋ลาวตรงที่เราแวะหลบฝน กลับเข้าที่พัก โชว์ผิวไหม้เกรียม นอนดูรูป ออกไปเดินเล่นในเมืองนิดหน่อยแล้วเข้านอน

ทัวร์ตลาดเช้า

เช้า นี้ไม่มีแผนอะไรให้รีบเร่ง เราตื่นและออกไปตลาดดาวเรืองกัน ระหว่างทางเราแวะเที่ยวตลาดค้าหมูกัน เห็นวิถีชีวิตของคนที่นั่น เห็นหมูที่เก็บไว้ในถุงปุ๋ย ดันแม่หมูขึ้นรถถูลู่ถูกรัง ตี เตะ เฮ้อ..หมู เดินทางต่อไปตลาดดาวเรืองแวะกินขนมจีนแกงกระหรี่ของคุณยายคนเวียต เจอน้องทิน พูดไทยชัดมาก “หนูชอบคนไทย หนูศึกษาภาษาไทย” แล้วน้องทินก็พาไปซื้อ กาแฟ พร้อมถุงชง ได้ในราคาคนลาวช่วยต่อรองด้วย แวะซื้อผ้า

ฝากเต้ยตามที่สัญญาไว้ แล้วกลับที่พักเก็บของ เตรียมออกเดินทางไปท่ารถปากเซ ก่อนรถจะออกยังมีเวลาเที่ยวตลาดปากเซ ชิมน้ำอ้อย ที่นี่จะใส่น้ำมะนาวด้วยทำให้ไม่หวานเลี่ยนแสบคอ ชื่นใจยามบ่าย แวะร้านซีดีหาเพลงลาว ฮิบฮอบ วง เซล LOG กลับเมือง ไทย บ่ายสามรถออกเดินทาง ลาแล้วจำปาสัก

ตึกเก่าปากเซ

เรามาถึงกองตรวจคนเข้าเมืองเลยเวลาสี่โมงเย็นจึงขอเก็บเพิ่มอีกห้าสิบบาทรวม เจ็ดสิบบาทต่อคน เหมือนขามาที่เป็นวันแรงงานขอชาร์จเพิ่มเป็นเจ็ดสิบ ถ้ามาวันอื่นที่ไม่ใช่วันหยุดนักขัตฤกษ์และอยู่ในเวลาสี่โมงจะเสียแค่คนละ ยี่สิบบาท ถึงอุบลฯ ประมาณห้าโมงครึ่ง เพื่อนเอ็มมารอรับ “เอ๊ะ! ขามามีสี่คนเองนี่นา แกได้เพื่อนใหม่เหรอ หุหุ” แล้วเอ็มก็พาไปกินข้าวเย็นกัน มื้อนี้เป็นอาหารอีสานบ้านเฮา แบบแซบ ๆ ที่ถวิลหามาตลอดทริป อร่อยมากๆๆๆๆ ขอบคุณเจ้าภาพเพื่อนเอ็มที่แสนน่ารัก ถ้ามากรุงเทพฯ เราขอเป็นเจ้ามือนะ ร่ำลาเพื่อนเอ็มและโจ้ แยกย้ายกับฟี่ละดิว ที่กลับรถคนละเที่ยวกัน เดินทางกลับกรุงเทพฯ คิดถึงทริปนี้มาตลอดทาง กาย: ดีจังเนอะ ทริปนี้ลงตัวมาก ๆ สนุกดี มีครบทุกรส เพื่อน ๆ เข้ากันได้ คอเดียวกันหมดเลย ทั้ง ๆ ที่เพิ่งเจอกันเอง แว่น: เหมือนมีอะไรไม่รู้ ที่ขีดให้พวกเราทุกคนต้องมารู้จัก มาเจอกัน และได้เที่ยวด้วยกัน ถุกใจ ประทับใจกัน เพอร์เฟคอย่างไม่น่าเชื่อ กาย: ^-^ อืม..นอนดีกว่า ถึงกรุงเทพฯ ก็ต้องเริ่มงานแล้วอะ เจอกันทริปหน้านะ

มื้อเช้าที่อุบล

ทริปนี้มีเวลา 5 วัน / เพื่อนร่วมทริป นพ เจี๊ยบ แว่น และกาย ออก เดินทางจาก กรุงเทพฯถึงอุบลฯ ตอนตีห้าครึ่ง แวะนัดพบกับเพื่อนเอ็ม (เพื่อนที่มหาวิทยาลัยและพักหอ นศ. เดียวกัน) ที่ไม่ได้เจอกันมานานมาก ระหว่างรอรถอินเตอร์บัส รอบ 09.30 น. เอ็มพาไปกินก๋วยจั๊บญวน ราคา 25 บาท/ชาม ซึ่งพวกเรายังไม่รู้ว่าต่อไป เราจะต้องไปเจอเฝอที่ลาวในราคาชชามละประมาณ 60 บาท เอิ้ก ก ก.. (15,000 กีบ) 09.30 น.

รถอินเตอร์บัส อุบลฯ- ปากเซ (ราคา 200 บาท + passport) เริ่มออกเดินทางใช้เวลาเกือบ ๆ 3 ชม. ถึงปากเซ เราต่อรถตุ๊ก ๆ ประมาณคนละ 40 บาท ไปท่ารถหลักแปด ควรต่อรองมากกว่านี้ เพราะมีเพื่อนร่วมทริปเหมามาได้ถูกกว่านี้ 3 คน ประมาณ 20,000 กีบ (ถ้าจำไม่ผิดนะ) ในรถตุ๊ก ๆ นี้ เราได้เจอเพื่อนใหม่คนไทย คือ ท๊อฟฟี่ และดิว ถึง หลักแปด

ระหว่างทางรถยางแตก

เราต้องต่อรถไปบ้านนากะสังเพื่อข้ามเรือไปดอนเดชกัน ถ้าจะไปดอนคอนสามารถลงที่ดอนเดชแล้วเดิน หรือขี่จักรยานไปได้ ต้องรอรถออกในช่วงบ่ายสองกว่าๆ จึงแวะหามื้อเที่ยงรองท้อง ที่นี่มีเฝอเนื้อ ส้มตำ และไก่ย่างแห้งมากกก..ก เหมือนกลัวไข้หวัดนกเลย ปีกฟีบมาก 55++ เมื่อกินเสร็จ ออกมาเดินสำรวจระแวกใกล้ๆ นั้นจะมีร้านขายอุปกรณ์ก่อสร้างสองห้องเค้ารับแลกเงิน เราจึงแลกกันที่ร้านนี้ เพราะราคาก็สมน้ำสมเนื้อดี ราคา ณ เมย์เดย์ปี 51 (1 bht=278 kib) เมื่อได้เวลารถออกก็ไปตามหารถกัน เราเลือกไปรถ local bus ซึ่งก็คือสองแถวบ้านเรานี่เอง เป็นรถขนสัมภาระ ปูน น้ำดื่ม สารพัดจะขน ฯลฯ  เราตกลงร่วมทริปกันตอนนี้ เรามีพรรคพวกรวม 6 คนแล้ว รถใกล้ออก มีหนุ่ม ๆ คนไทยตามมาขึ้นรถอีก 3 คน ซึ่งต้องนั่งบนกองสัมภาระและถุงปูน คุยไปมา หยอกล้อกัน “เฮ้! นายมาทั้งชุดทำงานเลยเหรอ?” “ครับ พวกผมเก็บกระเป๋าแล้วมาเลย ไม่มีแผนไรทั้งนั้น กะมาหาที่กินเหล้ากัน แล้วพวกพี่กะจะไปไหนกันบ้าง” พอเราเล่าแผนการเดินทางให้ฟังจบ ชายหนุ่มทั้งสามด้วยความใจง่ายตอบสวนมาว่า “ตกลงพวกผมไปกับพวกพี่ด้วยนะ” “กร๊ากกก.. ได้เลย”

ถึงบ้านนากะสัง พระอาทิตย์ตกพอดี

เบ็ดเสร็จแล้ว ทริปนี้มีสมัครพรรคพวกทั้งหมด 9 คน ดังนี้ นพ เจี๊ยบ แว่น กาย ฟี่ ดิว แพ ต่อ และเต้ย ระยะทางจาก หลักแปด ถึง บ้านนากะสัง ระยะทางประมาณ 160 km. (ราคาค่าโดยสาร ประมาณ 160 บาท ต่อคน) ระหว่างนั่งไปได้คุยกับคุณลุงที่ทำธุรกิจค้าพลอยแกเป็นคนไทยที่แต่งงานกับ แม่หญิงลาว คุยกันหลายเรื่อง ระหว่างทางจะมีชาวบ้าน เอากล้วยจี่ ข้าวเหนียว ไก่ นก ย่าง มาขายให้ถึงรถ อุดหนุนกล้วยจี่ไปไปไม้นึง ราคาพันกีบ นั่งไปได้สักครึ่งทาง ปั้ง! ฝุ่นตลบ แล้วรถก็ชลอลง “ยางแตกคร้าบ ลง ลง ลง” คนรถลงมาเปลี่ยนยางกัน พวกเราลงมาเก็บภาพแบบนักข่าวเลย มันดี มีครบทุกรสเลยนะ แต่ในใจแอบคิด “เอ..จะ ไปทันพระอาทิตย์ตกมั้ยน๊อ?? คืนนี้ยังไม่มีที่พักเลยน๊า?? เอ้า..เป็นงัยเป็นกัน ขำ ขำ..” เลยแอบเก็บภาพเพื่อน ๆ ในทริปในระหว่างรอเปลี่ยนยางกันอยู่ แถมคุณลุงคนไทยไว้ที่หัวแถว ระหว่างนี้ ก็ลอบสังเกตเห็น ยางอะหลั่ยที่ท้ายรถสองแถว เฮ้ย! ไม่ มีดอกยางเลยอะ ที่บ้านเราเอาไว้ที่ท่าเรือลดแรงกระแทก เสียดสีของเรือนี่นา โอ้ววว ..

อาทิตย์อัสดงที่สีพันดอน

แล้วเราก็เดินทางทางต่อถึงท่าเรือบ้านนากะสัง ประมาณ 17.30 น. ข้ามเรือไปดอนเดชกัน ราคาคนละ 20,000 กีบ (มารู้จากคนเรือว่า คนละ 15,000 กีบ นะ โดนหลอกกินหัวคิวแล้ว เหอ เหอ) ค่าเดินทางแพงมากเพราะน้ำมันขึ้นราคาช่วงก่อน ปั๊มต้องปิดตัวลงเพราะไม่มีน้ำมันให้ขาย ราคาอยู่ที่ราว ๆ ลิตรละ 12,000-15,000 กีบ แล้วแต่ว่าเติมที่ไหน แต่ถ้าที่เกาะดอนเดชก็ 15,000 (ลิตรละ 60.- แป่วววว) ถึงดอนเดชก็โพล้เพล้มากแล้ว แยกย้ายกันหาเฮือนพัก ได้ที่พักน่ารัก ๆ ทุกห้องเป็นอิสระต่อกัน มีระเบียง เปลญวน วิวเป็นทะเลสาบสีพันดร สวยมาก ห้องน้ำรวม ราคาคืนละ 20,000 กีบ ประมาณเกือบๆ 80 บาท เก็บของเสร็จ อาบน้ำอาบท่านัดกันออกมากินข้าว แถวๆ หน้าหาด ร้านค้าที่นี่เค้าติดละครบ้านเรามาก เรียกเก็บตังค์ยังไม่สนใจ ตอบกลับมาว่า รอให้โฆษณาก่อนนะ 55 หลังทานอาหารเย็นเสร็จ พวกเราก็ตกลงวางแผนสำหรับวันพรุ่งนี้ ซึ่งเราจะไป คอนพะเพ็ง (ไนแองการ่าแห่งเอเซีย) และหลี่ผีกัน

สี่พันดอน

เราซื้อทริปคอนพะเพ็ง ไปด้วยรถ เนื่องจากเป็นช่วงน้ำหลาก อันตรายไม่ควรไปด้วยเรือในช่วงนี้ ในราคาคนละ 40,000 กีบ ราคานี้เนื่องจากเหมา 9 คน ถ้ามาสองคนจะประมาณคนละ 65,000 กีบ และที่นี่เราได้รู้จัก คุณซัย (โทนี่ จา) ที่เป็นไกด์ให้ แปด โมงเช้า รวมพลครบเก้าคนแล้ว ออกเดินทางด้วยรถตู้ไปถึง คอนพะเพ็ง สวย ใหญ่โตมากสุดสายตา เกินอธิบาย ห้ามลงเล่นน้ำ อันตรายมาก (ดูภาพประกอบ http://guygy.multiply.com/photos/album/11#) (ดู VDO ได้ที่ http://guygy.multiply.com/video/item/5) ระหว่างที่เดินลัดเลาะโขดหินนั้น เราและท๊อฟฟี่ก็มีแอบลื่น ขาแข้งเขียวช้ำบวม พอเป็นที่ระลึกจากคอนพะเพ็ง ในช่วงขณะที่ลื่นนั้นในใจเรากลัวมาก ประกอบกับน้ำเชี่ยว แรง และเราอยู่ที่สูง ในใจคิดแต่ว่า “ฉันตายที่นี่ไม่ได้นะโว้ยย..ย” พออยู่ในที่ปลอดภัยแล้วก็หันมาถาม ฟี่ว่า แกคิดไร ฟี่ตอบว่า “ไม..ต้องเปงกรูฟะ ที่ลื่นเนี่ย.. 555″ แล้วเราก็หัวเราะชอบใจกัน เดินแข้งช้ำเขียวปูดระบบ หุหุ

โทนี่จา ไกด์ฮีโร่ของเรา

มีฉากแอบประทับใจคุณซัยอยู่ชอตหนึ่ง ตอนที่ ซัย ถือขวดน้ำโพลาริสให้เราแล้วสายกับตัวขวดหลุดออกเป็นอิสระต่อกัน แน่นอนว่ามันล่วงหล่นลงไปในน้ำตกที่ใหญ่ แรง เชี่ยวกราก ตรงหน้า ไหลลื่น ปื้ด ๆ ไปเลย เราหันไปเพราะ ซัย จะลงไปเก็บ เรารู้สึกได้ถึงความรับผิดชอบต่อของๆ เรา (ลูกค้าน่ะ) เราได้แต่ร้องห้าม ถึงแม้ว่า เค้าจะมีความเชี่ยวชาญ มีวิชาตีนตุ๊กแกก็ตาม แต่อย่างไรก็ไม่ควรเอาชีวิตมาแลกกับขวดน้ำ ขวดละ 20.- ของเรา เราร้องห้ามจนเสียงหลง ไม่แม้แต่จะอายเลยล่ะ เพราะเค้าก้าวตามขวดน้ำไปเรื่อยๆ จนขวดน้ำไหลไปเร็วมากกว่าที่ ซัย จะตามทัน จึงหยุด และหันมามองหน้าเรา เราได้แต่บอกว่า “ช่างมัน ไม่เป็นไรนะ” แต่สิ่งที่ ซัย ตอบเรากลับมา มันทำให้เราหน้าชา ซัยตอบว่า “มันเป็นขวดพลาสติคนะ” ..พอจะเดาออกมั้ยว่าตอนนั้นเรารู้สึกอย่างไร ..ความห่วงของเรามันกลายเป็นเรื่องเล็กไปเลย เมื่อเค้าตรองถึงผลกระทบต่อธรรมชาติบ้านเค้าน่ะ

จะคิดมั้ยน๊อว่า..โธ่!..ยัยเบื้อกเอ๊ย..ผมก็กลัวตายนะ ร้องอยู่ได้รึป่าว 55 (ชีวิตนะเฟ้ยย..ไม่ให้ใครเสี่ยงทั้งนั้นแหละ)

กระโดด (สังเกตุคนขวาสุด)

แล้วก็ขึ้นมาจากน้ำตก เดินเล่นถ่ายรูปกระโดดตัวโยน ฮาดี นายต่อผู้มีร่างใหญ่สุดกลับกระโดดได้สูงสุดแฮะ..แวะทานอาหารกลางวันเป็นเมนูปลาน้ำจืดแถวนั้นและรอรถมารับกลับไปดอนเดชกัน

กลับมาถึงดอนเดชเกือบๆ บ่ายสอง รีบเช่าจักรยานคันละ 10,000 กีบ แล้วรวมตัวกันเป็นแก๊งค์จักรยานแฟนฉัน ถีบกันไป หลี่ผี หรือน้ำตกสรรพมิตร สวยงามมาก ใหญ่โต เป็นเกาะแก่ง โขดหินไกลสุดลูกหูลูกตา น้ำเป็นสีเขียว แดดจัดมาก แต่สวยแปลกตาคุ้มจริง ๆ (ดูภาพประกอบ http://guygy.multiply.com/photos/album/12) ระหว่างทางกลับแวะถ่ายรูปหัวรถจักรสมัยโบราณ เด็กนักเรียนเดินกลับบ้านสะพายฟืน (หุงต้ม) และวิว วัว ควาย กันมาตลอดทาง สนุกสนานแวะเล่นน้ำกันที่เฮือนพักของสามหนุ่ม ซึ่งเป็นฝั่งพระอาทิตย์ตก สวย ชิลล์มาก กินส้มตำ ไก่ทอด แล้วไปต่อร้านอาหารอินเดียที่หน้าหาดกัน กินโรตี และนาน ตบด้วยเบยลาว (แอบงงนิดนึง..ไหงเป็นร้านอาหารอินเดีย เฉลยคือ มันดูคึกคักที่สุด) อ้อ..แมงเม่าเยอะมากแอบลงไปนอนแช่เบียร์ในแก้วเราด้วย..ก่อนกลับมาต่อเบียร์ที่เฮือนพักสามหนุ่มพร้อมกับเพื่อนชาวญี่ปุ่นของแพ ขากลับเรา กะ แว่นต้องเดินกลับพร้อมสายฝนเปียกมากเพราะเอาเสื้อกันฝนออกมาไม่ทัน ทำได้แค่กางๆ บังฝนมา มืดก็มืด เปียกก็เปียก อ้อ..น้ำท่วมด้วยด้วยประมาณข้อเท้า..แล้วมาแวะหลบฝนต่อที่ร้านอินเตอร์เน็ตที่ ซัย ดูแลอยู่ ซัยให้ชาร์จแบตฯ กล้องและเช็คเมล์ฟรีด้วย อิอิ..ขอบใจหลายเด้อ..

ปาร์ตี้ เบยลาว กับ สาวญี่ปุ่น

Center of map

บ้านนากะสัง

บ้านนากะสัง

ดอนเดช

ดอนเดช

ตาดสมพะมิต หรือ หลี่ผี

ตาดสมพะมิต หรือ หลี่ผี

คอนพะเพ็ง

คอนพะเพ็ง

ท่ารถหลักแปด

ท่ารถหลักแปด

PR: wait… I: wait… L: wait… LD: wait… I: wait… wait… Rank: wait… Traffic: wait… Price: wait… CY: wait… I: wait… YCat: wait… I: wait… Top: wait… I: wait… L: wait… C: wait…